Ποτάμια

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

man-woman-allen-jones-1963

Οι άντρες κι οι γυναίκες είναι φτιαγμένοι για να αλληλοκαταστρέφονται. Να αλληλοσπαράσσονται. Νύχτες, αυγές, χαράματα πίσω από παραθυρόφυλλα ώρες άυπνες και ώρες πετρωμένες για πάντα. Πόσες φορές απ’ τα δωμάτια αυτά δεν ακούγονται φωνές, φωνές αντρών και γυναικών, φωνές αρσενικών και θηλυκών. Κι είναι αναγκαίο προτού φύγουν πάλι για το τίποτα να ζήσουν αυτό το βύθισμα, του ενός κορμιού μέσα στο άλλο, στα φτωχά λιμανάκια που δίνουν τις μάχες τους. Βλέποντας μέσ’ το σκοτάδι ο ένας τα αγριεμένα μάτια του άλλου, τις λογομαχίες μέχρι θανάτου ακούγοντας, τους όρκους και τις συγνώμες αλλά και τα πόδια που σφίγγουν σα μυθικά πλοκάμια ενός ερωτικού τέρατος που ξεσπά. Ενός συμπλέγματος που θα το πάρει ο άνεμος του χρόνου μαζί του. Που δε θα μείνει τίποτα για να συνυπογράψει τις αποδείξεις. Μονάχα αιώνια σκόνη. Κι η αλήθεια θα κοιμηθεί βαθιά στα παλιά ξεχασμένα αρνητικά, στο βάθος απ’ τα χαρτόκουτα της μνήμης. Σαν ενωμένοι κι αξεχώριστοι σ’ ένα βαθύ ύπνο. Παιδιά ενός άντρα και μιας γυναίκας. Παραδομένα στον αέρα, στις εποχές, στη ροή. Ποτάμια που λησμονούν το χρόνο, ποτάμια μέχρι το τέλος, ποτάμια μέχρι τη θάλασσα που δε θα δούνε ποτέ.