Αφηρημένη με διασχίζεις

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

12

Αφηρημένη με διασχίζεις
κι ας στραβώνει η αγάπη κάποτε
κι ας κλονίζεται ο κόσμος
και σου χαϊδεύω τώρα τα μαλλιά
αργά, πολύ αργά
αφού δεν ανήκεις πια σε κανένα
και το χέρι μου πιάνει το δικό σου
και νιώθω τη ζωή να χτυπά στη χούφτα σου.
Είμαστε ξένοι, μέσα στη νύχτα και το σκοτάδι.
Πλάσματα που αναζητούν το ένα το άλλο
πριν έρθει η μέρα και το πρώτο φως.