Η αλήθεια γυμνή

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

al

Η αλήθεια έρχεται ξαφνικά
και μας βουλιάζει στο χώμα.
Και μας σκορπά σαν τα άχυρα.
Μπορεί να μας βρει στο διαμέρισμα
την ώρα που μαγειρεύουμε
ή στο δρόμο την ώρα που περπατάμε
περιμένοντας τη νύχτα.
Ή πάνω στο λαχάνιασμα,
σε αστραπές και βροντές.
Η αλήθεια παρασύρει κι άλλοτε
εκνευρίζει τους παπάδες
ή τους χωροφύλακες
και τους δασκάλους.
Πολεμιέται η αλήθεια
από Μοναχούς και Μοναχές.
Με λύσσα ή με άρλεκιν.
Με όπλα ή με φιλιά κι αγάπες.
Η αλήθεια δε σπουδάζεται
δι’ αλληλογραφίας. Κι οι στρατιώτες
την μαθαίνουν όταν είναι πια αργά.
Κάποιοι τη συναντούν
με τα γιωταχή τους για λίγο
στην Κυριακάτικη βόλτα
ή στη γλύκα του γαμησιού.
Κάποιοι άλλοι ποτέ ούτε για μια στιγμή.
Την αλήθεια τη μαγάρισαν στις ακαδημίες
και τη σπουδάζουν τώρα
παιδάκια κάτω από μια μοναχική λάμπα
στα σκοτεινά τους δωμάτια.
Την αλήθεια πρώτα τη σκοτώνουν
κι έπειτα τη γυαλίζουν σαν βωμό.
Την κάνουν σκύβαλο στα μουσεία.
Μούμια ή σκήνωμα αγίου
για να θεραπεύσουν
τους αμαρτωλούς και τους ηλίθιους.
Η αλήθεια είναι πολλές αλήθειες μαζί.
Το άσεμνο ανατρεπτικό υλικό της αιωνιότητας.