Τα ωραία λόγια

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

q1

Δεν είναι λίγοι αυτοί
που τους πήρε στο λαιμό της η ποίηση
και τα ωραία λόγια. Και τους ρούφηξε το σούρουπο
κι ο κώλος του διαβόλου.
Και τους πήρε και τους σήκωσε κάποιο χάδι
και κάποιο ωραίο φουστάνι και κάποια ωραία εξοχή.
Με ωραίους έξοχους καλλιτέχνες
νατουραλιστές και γαμιάδες.
Άλαλους αραχνιασμένους
αλαφιασμένους και γαλλόφιλους
κι ελληνοκεντρικούς με φίδια στον κόρφο τους
κι έναν χωρισμό δύσκολο και βραβεία εύκολα.
Ω φιλτάτη πατρίς και σεπτά κορμάκια!
Άρβυλα που ξύνετε τις λάσπες πάνω στη σχάρα της μοναξιάς μου!
Μάρτυς μου οι ανασηκωμένες σου φούστες αιωνιότητα.
Η μεγαλοφυΐα του αστρικού σου μεγαλείου.
Τα δοκιμαστήρια και τα καλούπια
τα λυθρίνια και τα τραγιά
κι η άνω τελεία του ήλιου
κι ο παπάς που κατουράει τις παπαρούνες
και του εύχεται καλό βόλι ο θεός
και βέβαια ναι! ο τοκετός και οι μοιχείες
τα στολίδια στο λαιμό της και οι δαγκωματιές στα μπούτια της
κι ο ισοβίως πολιορκημένος εγώ
που ονειροπολώ κι αγναντεύω απ’ την τρύπα μου
βόλτες και αλητείες που πέρασαν
ω ποίηση λάσκα
που ωφελείσαι απ’ το παρελθόν μου και χτίζεις το μέλλον σου
και σχεδιάζεις το γράφημα της αγρύπνιας μου
στις λιλιπούτειες σχισμές κάποιας.