Σαβουρόσουπα

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

sab

Ο αυριανός περί τις αρχαιολογίες στοχαστής και σκαπανεύς του παρόντος μας θα τραβάει τα μαλλιά του. Θα βρει μουτρωμένες κυράδες και νευρασθενικούς γόηδες που εκάμνανε πολιτική. Καταθλιπτικούς, με τη δορά της πονηράδας της τάξης που τους εφεύρε υπέρ της. Κάτι γκόμενους απ’ τα πολυτεχνεία και τις νομικές αλαβάστρινους τεχνοκράτες και κάτι τρεχάληδες της περιφέρειας που εφάγαν σκατό με το κουτάλι τρέχοντας από βαφτίσια σε κηδεία κι από κηδεία σε κραιπάλη αρραβώνων και σε άλλες μικροαστικές μικρές τραγωδίες. Θα βρει μια χωροταξία ορθολογικώς χτισμένη καθέτως, δίνοντας έναν καθημερινό συμβολισμό στην ταξική διαστρωμάτωση. Εκεί που ο σώζων εαυτόν σωθήτω και εξοδεύετο ως σπαρματσέτο στις κοινωνικές συναναστροφές και σε κάθε κατηχούμενη κατάθλιψη. Έχοντας στο εικονοστάσι του τα στέφανα με τη μισθωτή του σκλαβιά και την προσδοκία εκδρομής σε εξοχικό κέντρο την Κυριακή για να υπογραμμίσει στον εαυτό του κυρίως πως ευδαιμονίζεται απ’ την περίσσια πλούτου κι ανταμείβεται απ’ την προσφορά του στο κοινωνικό υποσύνολο που ευημερεί. Ακόμα κι οι φιλόδοξοι κι οι τσαλαπατημένοι που είχαν όνειρα και τα όνειρα ήταν μεζονέτα ή εξοχικό ή ταξίδι σε αποστειρωμένους εξωτισμούς είχαν αρετές στο να διοικήσουν να κάνουν τέχνη ή να καταχωρήσουν αριθμό πρωτοκόλλου. Είναι οι μεταφυσικοί της εφαρμοσμένης ορθοδοξίας και του ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κώλος των άλλων. Εκεί θα βρεις πατικωμένους τους τεχνίτες μιας κομούνας και μιας βιομηχανικής επανάστασης που το σύστημα της αγοράς την υιοθέτησε ρητορικά και προγραμματικά για να μην έχει απώλειες. Χτίζοντας χοντρικά μέσα στην ίδια τάξη δυο τάξεις. Τη μια μόνιμη στην εργασία και στη ραστώνη ευτελών παροχών και την άλλη να κυνηγά τα πολλά αλλά με ρίσκο τζόγου και μπόλικα εγκεφαλικά και καρδιοπάθειες. Ο αρχαιολόγος του μέλλοντος θα ερμηνεύσει τη νεκρική μάσκα της εποχής μας με όρους σχιζοφρένειας. Θα στοχαστεί όπως ένας λιανοπωλητής της ποίησης κι όπως ένας γονιμοποιημένος ραγιάς από σπέρμα φανατικού δαρβινιστή της καθημερινότητας. Θ’ ανακαλύψει τα δεινά απ’ τα ψηφιακά καλαπόδια της ανθρώπινης βαρεμάρας απ’ τη μια κι απ’ την άλλη της απόλυτης εξαθλίωσης πληθυσμών απ’ τα απόνερα της ανάπτυξης άλλων. Θα βρει την ψωλή του κάθε χλεμπονιάρη ηθικιστή καρφωμένη σε πληθυσμούς που πίστεψαν σε μια καλλίτερη ζωή κι ένα λιγότερο πόνο.