Aι καταναλωταί

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

popart-withcaption

Να γράψεις μια ποιητική του πόνου των άλλων μασώντας παστίλιες και λιβάνια. Και να τα σπας ηδονικά στο στόμα και ν’ ακούγεται ο κρότος της ευχαρίστησης για να τσιμπήσουν αι καταναλωταί. Οι ανδρείοι της ηδονής της υπερχειλίζουσας φτώχειας. Επινοώντας κάτι έμφυτο για να κλέψεις το σεντς απ’ την ψυχούλα του θεατή και να το δώσεις σε γιατρούς χωρίς σύνορα που συμμαζεύουν τις απρέπειες κάθε ασύμμετρης απειλής και κάθε παράπλευρης απώλειας. Παστίλιες για τον πόνο του άλλου. Μιαν αψεγάδιαστη αστραφτερή ιδέα με βαλτινούς των Παρθένων νήσων του σινεμά που αβρά σε συγκινούν σε άπταιστα μητρικά. Και σε άπταιστα υπονοούμενα δράσης και ακτιβισμού. Αφού είναι ακτιβισμός να μασάς παστίλιες και να βάζεις υπόθετα και κάποιος να γίνεται καλά. Ένα μικρό θαυματάκι που βάζει το χεράκι της κι η βιομηχανία του θεάματος προβάροντας ανθρώπινο πόνο για να συγκινήσει κυρίες θηλυκές υπάρξεις και νοικοκυρές της μεσαίας τάξης που ότι αγόρασαν κι ότι αγοράζουν έχει πίσω αστραφτερούς γκόμενους και χρώματα αισιοδοξίας. Κι έχει μετρημένη αισθητική σεμνότητα για να μαρκαλέψει το βιορυθμό των στελεχών που αναιρούν τον κόσμο τους και τον μικρόκοσμό τους με πράξεις ελεημοσύνης διευθετημένες απ’ την αρχιεπισκοπή και τους καλικάντζαρους πολίτες και της φοβερά πλουσίας γυαλιστερής κυράς με τα μπότοξ από τριτοκοσμικό πετσί. Για να μπαλώσει την ανεμελιά της αυριανής φρίκης.