Κοινόβιον

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

koino

Ένα βράδυ το ’σκασα απ’ το σπίτι μου
και πήγα να ζήσω με τους φίλους μου
αναρχικούς στο κοινόβιο ενός ποταμού
σ’ ένα βουνό και σε μια θάλασσα πάνω
σ’ ένα δέντρο και μέσα σ’ ένα δάσος σε
μια σπηλιά και σ’ ένα φοβερό νησί πήγα
να τραγουδήσω και να σκάψω και να
ζυμώσω ψωμί και να φυτέψω σπόρους
ερωτικά ποιήματα ν’ αρχίσω να βλέπω
με τα πόδια να περπατώ με τα μάτια
και να σκέφτομαι με το αίμα και να γαμάω
με την καρδιά και να πεθαίνω με κάθε
λουλούδι και να σβήνω με κάθε αστραπή
τρομαγμένο πουλί στη φωλιά του κορμιού της.