Εν θερμώ

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

mnimi

Τη νυμφεύομαι ευμενώς
και την πυροδοτώ
τη νυφούλα μνήμη.
Ένθερμος, εν θερμώ
διαλαλώ τους λωτούς της.
Όργια επεα πτερόεντα
και σεπτά σουβενίρ.
Πότε ηττημένος και
πότε μετέωρος.
Στο βρακί της με βάζει
και στις συμπληγάδες της
με περνά.
Με ταΐζει αδρεναλίνη
με την κουτάλα.
Προσδοκίες.
Βαλκυρίες.
Ξενυχτωμό.
Μου κατεβάζει το φερμουάρ
μου σκαλώνει τις λέξεις.
Και πρέπει τώρα
να της αφιερωθώ
και να γεννοβολήσω
λαγνεία βέβηλη
νυμφίδια απολωλά
να περισώσω
απ’ τους ισολογισμούς
και τις ποσοστώσεις
κι απ’ του ζορισμένου
βιοπορισμού
τις υπερωρίες να γλιτώσω
το ερωτικό μου εγώ.