Tο τελευταίο ποίημα

to te

Είναι μεγάλο πράγμα
να σου συμβεί αυτό που γράφεις
και να πάθεις ένα γερό στραπάτσο
σ’ αυτό το ευκλείδειο σύμπαν
που δε μένει τίποτε όρθιο
ούτε καν η θάλασσα, ούτε αυτά
τα ερεβώδη διαστελλόμενα κορμάκια
με τις κρυφές λυσίλυπες αντένες ηδονής.
Με τα σπαραξικάρδια στιχάκια
που αμήχανα αθροίζουν τις ροές
συλλαβιστά, ψυχοπονιάρικα
δια παντός εξοικειώνοντας
τη σάρκα με το χώμα.
Στις εσχατιές του φάσματος
εκβάλλοντας το τελευταίο ποίημα.

Σατυρικόν

sat

Δεν υπάρχουν πια σοβαρά άτομα
και σοβαρές απόψεις. Κι αν τύχει
και βρεις κάποιον ενδιαφέροντα
τύπο θα τον πάρει το ποτάμι κι
ο χρόνος. Κι ίσως ο βιοπορισμός
τον σουλουπώσει κάπως κάνοντάς τον
μικροαστό με τρίχες στη μύτη ή
τρελαμένο χίπη που ανεβάζει
κάθε τόσο τα στόρια για να μπει
ο ήλιος και να δείξει στη γυναίκα του
την αιωνιότητα πέρα μακριά.