Tο τελευταίο ποίημα

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

to te

Είναι μεγάλο πράγμα
να σου συμβεί αυτό που γράφεις
και να πάθεις ένα γερό στραπάτσο
σ’ αυτό το ευκλείδειο σύμπαν
που δε μένει τίποτε όρθιο
ούτε καν η θάλασσα, ούτε αυτά
τα ερεβώδη διαστελλόμενα κορμάκια
με τις κρυφές λυσίλυπες αντένες ηδονής.
Με τα σπαραξικάρδια στιχάκια
που αμήχανα αθροίζουν τις ροές
συλλαβιστά, ψυχοπονιάρικα
δια παντός εξοικειώνοντας
τη σάρκα με το χώμα.
Στις εσχατιές του φάσματος
εκβάλλοντας το τελευταίο ποίημα.