Θεία κωμωδία

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

θεια κωμωδια

Υποστήριζα πάντα πως είναι ψυχοπαθείς
όσοι πιστεύουν σε κάτι που δεν υπάρχει
και μαγαρίζουν αυτό που υπάρχει. Κι
αυτό που υπάρχει δεν είναι τίποτε άλλο
απ’ την ύπαρξή μας. Κι η ύπαρξή μας
θα πάψει κάποτε να υπάρχει κι αυτό
είναι απόδειξη πως θα πρέπει να πιστέψουμε
μόνο σ’ αυτό που μας κάνει να υπάρχουμε.
Δηλαδή στην ύπαρξή μας που φθείρεται.
Και στην κορύφωση της φθοράς που είναι
ο θάνατος. Αφού θα γίνουμε ουσίες θυμάρια
ρείκια και γαϊδουράγκαθα κι αφού θα γίνουμε
βουνά κάμποι κοιλάδες φαράγγια πλαγιές και
θα είναι περασμένα ξεχασμένα όλα τα περί
θεού και περί διαόλου και θα μεταμορφωθούμε
πάλι σε κάτι που υπάρχει και θα υπάρχουμε
αιωνίως σε όλο αυτό που υπάρχει γύρω μας
αφού υπήρχαμε από πάντα χυμένοι μεσ’ το
νερό και μεσ’ το φως πλασμένοι από θεσπέσιες
ενώσεις χημικές, από ηλεκτρόλυση φωτόλυση
και κόπρανα αστρικά. Από μήτρα σε μήτρα
κυλώντας, πλάσματα δια παντός πλασμένα
απ’ την αέναη συνουσία ουσιών από μια
νύχτα που μαζεύει κάθε τόσο τα φουστάνια της
για να περάσει το ποτάμι του φωτός.