Παγκόσμια ημέρα ποίησης ή τα κομμένα κεφάλια

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

κομμενα

Ένα ανοιξιάτικο πρωινό, μια φοβερή
Άνοιξη έχασα τη θεία δύναμη τη
ζωοδότρα που μ’ αυτήν έπλαθα
κόσμους ολόγυρά μου. Τώρα κάνω
βόλτες γύρω απ’ το βάλτο. Κοιτάζω
τα κομμένα κεφάλια στις πιατέλες.
Στα σακιά. Ο ποιητής συσπειρώνει
τα κομμένα κεφάλια. Απαγγέλει
γαμιστερά, Όμηρο και Σαίξπηρ
περιστοιχισμένος από σαλάτες
και ψωμάκια και γαστρικά υγρά.
Κρέας φασκιωμένο με κρέας.
Κεφάλια μέσα σε στομάχια.
Εθνεγερσία. Των εκκενώσεων
ο πάταγος. Πιο δίπλα ο πακιστανός,
οι μαύρες πουτάνες ο Σαμουήλ
στο Κούγκι. Αξίες άφθαρτες. Ποιητικός
ρεαλισμός των άπληστων τραπεζωμάτων.
Ο λαός οργιάζει. Ο λαός οργίζεται.
Κρατά μπαλτάδες και γαρούφαλλα.
Κρατά τα κομμένα κεφάλια. Ο ποιητής
απαγγέλει. Ο γραφειοκράτης υπογράφει.
Ο λαός ανοίγει με τα νύχια την κοιλιά του.
Τραβάει τα εντόσθια και τα τυλίγει στο
λαιμό του. Ο λαός γιορτάζει χωρίς έλεος
την τρέλα του. Το έθνος απαγγέλει
ποιήματα. Οι ουρανοί αγάλλονται.