Η άγνοια μάς εικονογραφεί

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

agnia

Πολλές φορές μας έσωσε η άγνοια και
πολλές μας εξαπάτησε. Άλλες μας γονάτισε
κι άλλες μας έπνιξε στη θάλασσα. Γδύθηκε
μπροστά μας και τρύπωσε στο φωτεινό
πιθάρι. Μας έφερε ένα βήμα πιο κοντά
στη σφαγή και στα γόνατα της αγαπημένης.
Μας έτσουξε τη σάρκα όπως το σαπούνι
τα μάτια. Μας λιάνισε και μας έμαθε τη ζωή.
Μας γνώρισε μέχρι απελπισίας στον εαυτό
μας. Μας νύχτωσε και μας ξημέρωσε.
Μας παράτησε στις στέρνες και στα πηγάδια.
Στα σκέλια και στις αγκαλιές. Μας έκανε
πρόβατα και μας έκανε λύκους. Μας βύθισε
στον μέσα ορίζοντα και στην πρέζα. Μας
αγκυροβόλησε στο στόμα μιας κυράς.
Μας σταύρωσε και μας φοβέρισε και μας
έφερε δώρα. Μας έβαλε στην πρίζα και
μας έβαλε δάχτυλο και μας έβαλε τις φωνές.
Μας έριξε στο γκρεμό με το γιωταχή. Μας
ξέβρασε στο νεροχύτη και στην αγκαλιά τού
Σωτήρα. Μας προφύλαξε και μας έκοψε με
το ψαλίδι. Στις μυστικές θερμάστρες της
σκορπίσαμε και στους αλαβάστρινους μηρούς της.
Ώσπου μας διέγραψε η άγνοια απ’ τους τοίχους
της καρδιάς κι απ’ τους τοίχους της παιδικής
ηλικίας και μας έκανε σοφούς γέρους
και απρόσιτους θνητούς που όλο τέμνουν τη ζωή
με κρύους χαρτοκόπτες.