Ποίηση δωματίου

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

domatio

Δεν είχα ποτέ μεγάλες παρέες και
δεν άπλωσα τραχανά ποτέ και δεν
αξιώθηκα να με χειροτονήσει δεσπότης.
Και πολλές φορές με συντρίβει η πόλη
μου κι ο κόσμος ολόκληρος. Κι άλλες
φορές κάνω ψυχανάλυση στο λαό που
διαφθείρεται εύκολα και του χρωστώ
χάρη όταν οργιάζει κι όταν κλείνει τους
δρόμους με τρακτέρ και όταν κλείνει
τα λιμάνια κι όταν ζοχαδιάζεται. Κι όταν
ονειρεύεται γάμπες και γράφει το ποίημα
του κι ανάβει τσιγάρο κι αγοράζει γλυκά
και λουλούδια για να ρίξει μέσα στη σιωπή
του πρωινού ήλιου τη φτωχή του καρδιά.