Το ξημέρωμα

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

πρωινό

Αχ! μανούλα, ήπια όλο το μελάνι απόψε
κι αγαπημένη μου εσύ, μην κλαίς που
με βλέπεις να γράφω, ακούω το νύχι σου
να σχίζει το ξεψυχισμένο νόημα της ζωής
και το κορμάκι που με κουβαλά και τους
δύσκολους έρωτες που με προσπέρασαν.
Γι’ αυτό εξασκούμε σε τρυφερές
συζητήσεις για του ερχόμενου ποιήματος
το ρεφρέν και τον ήλιο καταγής που κοιμάται
στο στιλπνό σεντονάκι της νύχτας
λίγο πριν ξημερώσει όμορφο ατόφιο πρωινό.