Το ελιξίριο της ζωής.

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

ualasa

Βγάζει μάτι η αδιαφορία. Ο κόρφος σου
βγάζει μάτι. Το λεωφορείο που τρέχει στη
λεωφόρο. Η λεωφόρος που διασχίζει την
πόλη. Η πόλη που χωνεύει τις παλιές δόξες.
Τα πρωταθλήματα, οι μοναχικοί, οι άστεγοι
της πλατείας Βάθης. Βγάζει μάτι η κτηνωδία
και το κράτος και οι μονότονες μεγαλοφυΐες
και οι γυναίκες με την τριχοφυΐα του παλιού
καιρού. Βγάζουν μάτι τα λογοτεχνικά βραβεία
και οι παλιές φίρμες που ξέπεσαν. Οι κηδείες
δημοσία δαπάνη, τα αγύριστα στομάχια και
οι περικοκλάδες. Θα πρέπει κάτι να κάνουμε.
Να διαβάσουμε τον Λένιν ξανά. Τους ποιητές
του μεσοπολέμου. Τον Περικλή Γιαννόπουλο.
Να δούμε στα καθρεφτάκια την αθωότητα της
πηγής των δακρύων. Να πολεμήσουμε όπως
μας πολεμούν. Γιατί βγάζει μάτι η θεσμική
καλοζωία των αστών. Γιατί βγάζει μάτι η νέα μέρα
που ξημερώνει κι η οργή του πρωινού ήλιου.
Κι η ζωή βγάζει μάτι όταν δεν είναι ζωή. Βγάζει
μάτι η ηλεκτρική σκούπα. Το τεφτέρι του νοικοκύρη.
Βγάζει μάτι η πρόοδος και καμιά δε βγάζει τα
ρούχα της. Και καμιά δε μένει γυμνή να μας
ρουφήξει. Να μας μαγειρέψει στα ζουμιά και στο
ζουμάκι της και να μας δυναμώσει να μας δώσει
κουράγιο να μας δώσει το ελιξίριο της ζωής.