Λεωφόροι και μονοπάτια

dromoi

Όταν θα πάρεις το δρόμο της λεωφόρου
που οδηγεί στα σοβαρά πράγματα
θα χάσεις το μονοπάτι που οδηγεί στη χαρά της ζωής.
Και θα γίνεις στο τέλος του δρόμου
ο Ορφέας που ψάχνει τη γυναίκα του στους πεθαμένους.
Και θα γίνεις το κλαψούρισμα ενός άγρια δαρμένου σκύλου
που δεν μπορεί να δραπετεύσει πλέον
απ’ τις απάνθρωπες αυγές.

Εκδρομή στο δάσος

εκδρομη

Θα διασχίσω το ποτάμι, θ’ αγοράσω
μιαν εφημερίδα, θα διαβάσω λέξεις στην
άκρη του νερού και θα καθρεφτιστώ. Και
θα ’θελα να είσαι σαν τα πλάσματα που
δεν πεθαίνουν και δεν γερνούν και δεν
χάνονται μέσα στη νύχτα. Θα ’θελα να
είσαι η αναρχία των μαζών και η προέκταση
του πούτσου μου. Με τα δάχτυλα θα ’θελα
ν’ αναποδογυρίσεις τη μνήμη σαν τσέπη.
Να χυθούν από μέσα της τα χρόνια σαν
κέρματα που τα ρίχνεις σ’ ένα βάραθρο.
Και θα ’θελα να με λιώσεις, μάγισσα
ανακουφίστρια τόσων και τόσων παλαβών
που αντί να κοιτούν τη δουλειά τους όλο
σπέρνουν ποιήματα κι όλο διαολίζουν το
μοντέρνο μας κόσμο.