Βάρβαρες ωδές

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

pano

Μας βρήκαν πάνω στα δέντρα
οι άνεμοι την ώρα που γράφαμε
τις βάρβαρες ωδές. Την ώρα που
τα χείλη μας λάτρευαν τον οπλισμένο
ήλιο. Με το καλοκαίρι να μπαίνει
απ’ τα παράθυρα, να σχίζει τα ρούχα
μας, να ξεγυμνώνει τα στήθια. Με τα
σκληρά κύματα των τρυφερών γυναικών.
Με τα σκέλια τους δέλεαρ του βυθού.
Με τη χνουδωτή τους βλάστηση να
σαλεύει. Με τις μνήμες απ’ την υγρασία
της πολύμοχθης σάρκας. Κάργα
μεσοπόλεμος υγρών. Οπωροφόρα.
Πίνοντας απανωτές πορτοκαλάδες
σε φανταστικά καφενεία με φαντάρους
και θυγατέρες και νοικοκυρές που ζεματίζουν
στο νεροχύτη τ’ ανυπάκουα κοκόρια.