Η Τρέλα και ο Χάρος

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

xoxo

Κάποτε η Τρέλα αποφάσισε να νικήσει
το Χάρο. Κι ο Χάρος κουφάθηκε και
τυφλώθηκε κι έγινε σκληρόκαρδος
και σακάτης δίνοντας ηλεκτρικά φιλιά
στους νεκρούς. Κι άρχισε να κάνει
κουμπαριές. Να μεταμορφώνεται
σε μαδημένο κόκορα. Σε γυμνή
όμορφη γαλανομάτα. Έλεγε τη μοίρα
στους ζωντανούς. Ζητιάνευε και
ψηλαφούσε παλάμες. Έγλειφε κόκκαλα
κι ανοιχτές πληγές. Τρύπωνε στα
μυθιστορήματα δίνοντας περιπαθώς φιλιά.
Έγραφε βιβλία ζοφερά κι έπινε κόκκινο
κρασί. Ζητούσε να τον βαφτίσουν και
να τον παντρέψουν. Τρύπωνε στα
ευαγγέλια και στις μήτρες. Στα νοσοκομεία
και στους αγρούς. Κι η Τρέλα με τη
λιονταρίσια της χαίτη άγρια τού τρυπούσε
το κορμί με βελόνες και καρφίτσες
τον παλούκωνε με λοστούς τού μαδούσε
τις μασχάλες. Μα ο Χάρος έπαιρνε όλο
και πιο πολλούς. Κι έγινε μια ιστορία
δίχως τέλος στα παιδικά μας βιβλία.
Το φάντασμα στα χνώτα της αναπνοής.
Υπομονετικός πίσω απ’ τους καθρέφτες.
Αυτοκράτορας. Λεγεωνάριος. Ο τρυφερός
σερβιτόρος των σαρκίων. Ο σιτιστής της
αβύσσου. Ο αγαπητικός των απελπισμένων
και των τρυφερών κοριτσιών. Ο παραλήπτης
επιστολών. Ο λεοντόκαρδος. Ο ανθολόγος.
Ο διανοούμενος. Ο τραγουδισμένος απ’ τις
Αρχές απ’ την αστυνομία και το κράτος.
Ο εραστής της λασπουριάς της ομίχλης
και της μαύρης γης. Ο βυρσοδέψης των
αιδοίων. Ο θυροκολλητής επαίνων μιας
ζωής που σπαταλήθηκε στο φόβο
του θανάτου.