Ακμή

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

akmi

Διαβάζω εντιτόριαλ από νέα, πολλά υποσχόμενα, περιοδικά και παθαίνω κάτι γλωσσικές κράμπες και με πιάνει ένας ίλιγγος αγγλοσαξονικός και προβληματίζομαι σφόδρα απ’ την κρίση που πιπιλίζεται ως καραμελίτσα γίγας. Διαβάζω δοκίμια και κόντρα κριτικές απόκρυφων χρυσοπληρωμένων συλλογών που τυπώνονται περισσότερο ως διαβατήρια για να μπει ο φιλομαθής νέος κάτοχός τους στην χώρα των ποιητών και να ροβολήσει εις τις βαθύσκιωτες ακρώρειες του Παρνασσού . Στα συμπόσια και στους Ιανούς και στες στοές του βιβλίου και στα μπαράκια όπου απαγγέλλεται ιεραποστολικά ο αφροδίσιος λόγος του κάθε πικραμένου ποιητού και υποψήφιου νομπελίστα ή γκόμενου γηραιάς ποιήτριας που είναι στα μέσα και στα έξω. Η ποίηση μοιάζει με ημερολόγιο ανθρώπων κάποιου ασύλου που βγήκαν με τριήμερη για ν’ απαγγείλουν στα απαγγελτήρια και να φιληθούν από χείλη μουδιασμένα από βότκα και νερό της φωτιάς. Μιαν αυτιστική στιχοποιία με ακαριαίες λογοκλοπές ώστε να καλυφτεί η κακογραφία. Ποιητικές φιοριτούρες με μια παλαιάς κοπής εξυπναδίστικη συντηρητική σοφία. Και μια μιλιά ξένη, αλλότρια, ρούχο άλλης περιφέρειας και αλλουνού καθολικού παπά ευαγγέλιο. Παίδες που διεκδικούν εξουσία στο απειροελάχιστο κομμάτι της εκδοτικής πίττας. Νεοσσοί με βαρβάτα βιογραφικά και κατάρτιση συναγελάζονται με παλαιές φίρμες της ποίησης της ήττας. Μια τρέντι κοσμιότητα που αντιμετωπίζει τα κοινωνικά ερείπια ως φυσική καταστροφή. Που διακοσμεί το χαρτοπολτό με βαρεμάρα.