Πάνω στην άμμο

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

eimaste

Είμαστε εδώ που δεν υπάρχει
κανείς. Τυλιγμένοι σε λευκά
σεντόνια. Είμαστε στο Μαρόκο
ανάμεσα σε μεταξωτές κλωστές.
Είμαστε στη Λευκάδα κι ατενίζουμε
τον κόσμο. Είμαστε στου διαόλου
τη μάνα. Είμαστε στον κόσμο κι
ατενίζουμε το αιδοίο του κόσμου
και τη μοναδική ευκαιρία να δούμε
το θεό από κοντά να μας μαγνητίζει
σε μια παραλία. Με το δάχτυλο
ν’ αγγίζει απαλά την κλειτορίδα
και να γλιστρά και να τέμνει το
μισάνοιχτο στόμα και να κάθεται
στα καφενεία και να κάνει βόλτες
και να ψωνίζει απ’ τα καλάθια
ψυχές γύμνια στόματα φιλιά
να γλείφει ένα υποβρύχιο να
κουλουριάζεται να ζηλεύει να
βλέπει να ξεχειλίζουν απ’ τις
μπλούζες βυζιά ν’ αφήνει μισάνοιχτο
το άγριο στόμα του ο σερνικός θεός
να γράφει το ποίημα του με το χέρι μου
και να υπνωτίζει με ατέλειωτη
θρησκευτική υπομονή τις ανυπάκουες
υπάρξεις τα θηλυκά που τινάζουν
από πάνω τους τόση γύρη
και τόση προηγούμενη ζωή