Τα σοφά παιδιά

ta sofa

Η Ελλάς έπασχε ανέκαθεν από σοφά παιδιά και ιερές αγελάδες. Από αναρχίζοντες συστημικούς που ανάμεσα σε εσπρέσο και μετεμφυλιακές αβρότητες πούλησαν έργο πιασάρικο στο κοινό. Μια φυλή νεοηθογραφίας ξεπήδησε από το Φίλιον. Είναι αυτοί που σκάρτεψαν την ψωροκώσταινα με Ντεριντά. Είναι αυτοί που κάναν γυμνισμό γιατί το κάναν και οι γάλλοι και οι γερμανοί και οι κέλτες. Όχι γιατί θέλαν απόλαυση και ελευθερία. Είναι αυτοί που καταπίεσαν τις ορμές τους και τη μαλαπέρδα τους για να αρέσουν στους εκδότες. Για να σουτάρουν αντίτυπα στην αδολεσχία του κοινού νου και του μέσου όρου. Για να διεκδικήσουν το χώρο που είχαν μέχρι τότε οι πεθαμένοι και οι κλασικοί. Παίδες κομάντος, με την απλότητα της αμερικανιάς και της προσιτής φόρμας, συγκίνησαν μια μάζα που ξεπέρασε την ταξική της καταγωγή μετατοπίζοντας την αναγνωστική της προίκα από το βίπερ στο νεορθόδοξο αμοραλισμό της μικροαστικής καταχνιάς. Της θολούρας που γέννησε το διαμέρισμα και ο αραχνοΰφαντος αστικός ιστός. Της πλάκας και της μαλακίας που έσβηνε στον πατσά της χαραυγής και στα μεζεδοπωλεία του ιστορικού κέντρου. Μια νέα ράτσα διανοούμενης ύλης άπλωσε τα πλοκάμια της δίπλα στα κέντρα εξουσίας. Με κωλοτριψίματα, δημιουργικούς επιχειρηματίες και μοντέλες που σνίφαραν κουλτούρα και κόκα απ’ τα γλυπτά ρουθούνια της ματαιοδοξίας τους. Συγγραφείς κυρίως που περιμένουν στην ουρά να κάνουν τη δήλωσή τους, να υμνήσουν με καλλιτεχνική ανάφλεξη τη δημοκρατία που τους βόλεψε και τους έδωσε θέσεις, έδρες σε ακαδημίες και κορνίζες σε εκδοτικούς τοίχους. Δηλωσίες ακομπλεξάριστοι που παθαίνουν γλωσσικές κράμπες στα πάνελ. Καθαρόαιμα αδίστακτα άλογα, θεματοφύλακες της υπεραξίας κάθε μπούλη καραβοκύρη και κάθε γκάνγκστερ επιχειρηματία. Πιστοί στον πρώτο καναλάρχη που τους άνοιξε το φερμουάρ και στο πρώτο πολιτικό κριάρι που τους κολάκεψε. Έτοιμοι να επανδρώσουν τη νέα δημόσια τηλεόραση, τη νέα δημόσια εκπαίδευση, τη νέα δημόσια υγεία. Έτοιμοι να εξαργυρώσουν ως σοφά παιδιά το χάρισμα που τους δόθηκε κάνοντας βουντού στις ανάγκες των ανθρώπων. Γράφουν με περίσσεια σπουδή στο τουίτερ και στα άλλα μέσα γαμικής δικτύωσης: Ω καριόληδες, τζαμπατζήδες, θέλετε να κυκλοφορείτε με λεωφορείο χωρίς εισιτήριο, θα σας πετάμε έξω. Θα σας καρφώνουμε παλούκια στον κώλο. Θέλετε τζάμπα εξετάσεις σκατόγριες και σεις μαλακισμένα βρέφη θέλετε εμβόλια. Θέλετε ελεύθερα σχολεία, διακοπές, ξεκούραση κατεργάρηδες μαλάκες, τεμπελόσκυλα. Εκεί θα πεθάνετε κολλημένοι στα ταμία ανεργίας και στις μικρές αγγελίες ψάχνοντας ξεροκόμματα. Εκεί θα σαπίζεται χωρίς ένσημα, ασφάλιση, διασκέδαση, ψυχαγωγία. Κι εσείς νεολαίοι γυρίστε στα πατρικά σας. Μαλακιστείτε με ίντερνετ και νόβα και κινητή τηλεφωνία. Ζήστε με την ψωραλέα σύνταξη του μπαμπά. Ο μεταμοντέρνος κόσμος απαιτεί θυσίες, κατάθλιψη, κοινωνικό αυτοματισμό. Καλομαθημένε λαέ, που τα βρίσκεις όλα έτοιμα απ’ τα αφεντικά σου. Που εκμεταλλεύεσαι τον ιδρώτα τους και τους οδηγείς στην κρίση και στους ψυχαναλυτές. Λαέ στραβέ και ανάξιε που τολμάς να αμφισβητείς τους ινστρούχτορες και τους φωτισμένους. Εμάς τα σοφά παιδιά που τόσο απλόχερα και γενναιόδωρα και αμισθί σου προσφέρουμε στο πιάτο κουλτούρα, πολιτισμό και ασφάλεια. Κυρίως ασφάλεια, αφού σου ασφαλίζουμε τη μιζέρια σου και τη φτώχεια σου για τα επόμενα εκατό χρόνια. Ω λαέ, μάταια αντιδράς, μάταια απεργείς. Εμείς είμαστε το φως του κόσμου. Εμείς θα αποδώσουμε δικαιοσύνη. Εμείς θα σε κρατήσουμε στα μαντριά αποχαυνωμένο μέχρι την ώρα της σφαγής. Γιατί η σφαγή είναι γλυκιά και απελευθερωτική και λυτρωτική. Ω ναι! η θυσία. Οι θυσίες στο βωμό του κέρδους. Στο πιο ιερό και όσιο πράγμα που κινεί τις αγορές και τα κότερα και τα ιδιωτικά τζετ και τα σπίτια με τους σαράντα δύο καμπινέδες και τις χρυσές ρολς ρόυς και τα έργα τέχνης και τις βίλες με τις δεκαεφτά πισίνες. Ω ναι λαέ, το χρήμα. Όλα είναι χρήμα, λεφτά, όλα είναι τράπεζες, τραπεζογραμμάτια, τραπεζώματα, τραπέζια σφαγής για το καλό του χρήματος και της ζωής του χρήματος. Όλα είναι χρήμα, κεφάλαιο, αγορές. Η ζωή σου, η ζωή του παιδιού σου, οι ανάγκες σου, οι καύλες σου, οι δεξιότητες σου. Όλα είναι χρήμα κι όταν αυτά πάψουν να παράγουν άλλο χρήμα είναι άχρηστα. Για τον καιάδα, για τη λογοτεχνία και την ποίηση της ήττας. Για τα ντοκιμαντέρ. Για τον Άδη.

8 σκέψεις σχετικά με το “Τα σοφά παιδιά

  1. σωστός : αλλά πολύ πριν υπάρξει «φίλιον» όλ’ αυτά αγαπητέ μου ( : επί «dolce» ακόμα, αν με καταλαβαίνεις) : η μανία με τα λεφτά στην πεζογραφία (ο θεός να την κάνει) έσκασε τέλη ’80 – αρχές ’90
    όχι ότι έχει και καμιά σημασία, αλλά έχει κάποια σημασία
    (πιο πριν έγραφες (ή μάλλον «έδινες για έκδοση») επειδή είχες το ψώνιο, και χωρίς να ξέρεις καλά-καλά τι σού ξημερώνει – μετά έγραφες (δηλαδή έδινες για έκδοση) επειδή είχες φτιάξει ήδη μια καριέρα, είχες πάρει ήδη μια θεσούλα σε κάποιο university, είχες ανοίξει ήδη τρύπα σε κάποια φυλλάδα, και περίμενες πλέον να σού ξημερώσουν οι δόξες οι βίλες και οι πισίνες)

    Μου αρέσει!

    • Αγαπητή χάρις

      Είναι όπως τα λες. Τέλος 80 αρχές 90 έσκασαν πολλές μανίες. Άλλοι φοβήθηκαν , άλλοι κρύφτηκαν στο πατρικό τους κι άλλα βλαστάρια με αχαλίνωτη τάση για νόμπελ, κρατικό βραβείο, μετάλλιο της λεγεώνας των εκδοτών και λοιπά χτίσανε παρέες δίπλα στη γενετική μηχανική της νέας τάξης. Αυτή η διανόηση πήρε εργολαβία τα μνημόσυνα του «κατάπτυστου σοσιαλισμού» διαρρηγνύοντας κάθε φορά το λογοτεχνικό της σαρκίο. Σκούζοντας δυνατά μη μας ξαναβρεί το κακό και μας πλακώσουν τα τείχη του Βερολίνου. Δίνοντας όσο κώλο χρειάζεται για μια θέση στον ήλιο του συγκροτήματος ή στο γριβάδι κάποιας επιτροπής του υπουργείου πολιτισμού και βάλε. Βεβαίως έπονται τα γιουνιβέρσιτυ και οι δηλώσεις μετανοίας. Αυτή η μοντερνιά πως ο καπιταλισμός νοικοκυρεύεται και πως πρέπει ν’ αλλάξει μόνος του ο καθένας, σπιτίσια. Λες και φύτρωσε στο μικροαστικό του δρομάκι.

      αντ.αντ

      Μου αρέσει!

      • μεγάλο θέμα πάντως φίλε μου

        (μέ τσιγκλάς και για (άλλο!) ποστ)

        και το πιο φοβερό είναι ότι αυτή τήν κόλαση των «ευπώλητων» (τι λέξη – τότε άρχισε να σκάει μυτη πάντως και η λέξη) τη συνόδεψε και κάτι άλλο που δεν φαίνεται καθόλου εύκολα (στους απόξω) : η Σιωπή. Ξέρω ανθρώπους που πάψαν να μπορούν να εκδόσουν από κει και μετά – πιο πριν όλο και κάποιος εκδότης δλδ θύμα τού ψώνιου του θα βρισκοτανε – αυτό που ακολούθησε ήταν ότι «τέρμα τα θύματα» : γίναμε όλοι πανέξυπνοι (αν δεν έγραφες σοσιαλίζον άρλεκιν σ’ έτρωγε η μαρμάγκα – υπήρξε και το σχετικό κλισεδάκι : γράφε κανονικά, την «καθαρή λογοτεχνία» να την ξεχάσεις)

        (δυστυχώς έχω παραδείγματα και γι’ αυτό σού λέω, με τσιγκλάς για ποστ 🙂 )

        Μου αρέσει!

  2. Παράθεμα: Τα σοφά παιδιά | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

  3. υγ : άντε να το συμπληρώσω κι αυτό γιατί έγραφα βιαστικά (τι να σου πω, μου φαίνεται το (άλλο) ποστ επίσης εδωπέρα θα γραφτεί 🙂 )

    δεν ήταν όλα «σοσιαλίζοντα άρλεκιν» όσα επιτρεπόντουσαν, σκάσανε μύτη κι άλλου είδους σοφά παιδιά, αλλά αυτό που χει τη (σχετική) πλάκα του είναι ότι όλοι αυτοί (/ες ! ) τώρα «απογοητεύουν» τους αναγνώστες (/στριες ! ) που τούς κάναν «ανθρώπους» με σπίτια στο παρίσι, βιλίτσες, κουλουπού. (Είναι ν’ απορείς με την αφέλεια του κόσμου ή την αμορφωσιά του, αλλά τι τα θες, με τέτοια παιδεία…)

    άντε σε χαιρετώ, χάρηκα που τα είπαμε

    Μου αρέσει!

  4. Παράθεμα: Τα σοφά παιδιά | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση ( ΕΛ.Λ.Α.Σ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s