Αλχημιστές πλήρους απασχόλησης.

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

alxime

Το μυστήριο πρέπει να έχει απλότητα. Να μπορεί να στέκει εύσωμο στα χωράφια και στους αγρούς αλλά και στα μπαλκόνια της πόλης. Να λειτουργεί ως φεγγίτης ηθικής κι όχι ως κώδικας. Να σβήνει ανερμήνευτο κάτω απ’ τη φούστα της ομορφιάς. Να κλωτσά τη σφηκοφωλιά των μυστικών νοημάτων. Ακόμα και η ποίηση θα πρέπει να διαθέτει τέτοια μυστήρια. Δυνάμεις που η κάθε μηχανιστική ακαδημαϊκή εξουσία ονομάζει τεχνοτροπίες, μα κατά βάθος είναι σπέρματα του μάγου και του κοσμογράφου. Δυνάμεις που συντελούν στον πανίσχυρο λόγο. Σ’ αυτόν που μετατρέπεται στο καθετί για να υπάρξει και να αναγνωριστεί. Είναι αυτό που πρέπει να καταγραφεί και να γραφτεί. Είναι ο βράχος που ξεγλιστρά απ’ το χέρι του Σίσυφου. Αυτό που χειριζόμαστε χωρίς ειδική άδεια, πολλές φορές σαν αθώα παιδιά που παίζουν με γεμάτα περίστροφα. Κι ίσως βάζοντας τη μια λέξη δίπλα στην άλλη να υπηρετούμε ένα άλλο μυστήριο. Ίσως να ανακαλύπτουμε άλλες τρομακτικές αλήθειες. Μπορεί να δημιουργούμε σύμπαντα από απροσεξία. Μπορεί να φέρνουμε στον κόσμο τέρατα χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Και χωρίς να σηκωθούμε απ’ τις καρέκλες μας.