Αναμνηστικό

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

anam

Μας εκπαραθύρωσαν οι αυστηρές
γυναίκες και τα σοφά γεροντάκια,
τα μανιφέστα εμπόρων, η αγορά,
οι Άλπεις που δε θα πατήσομε ποτέ.
Οι παλαιοί ποιητές που ζουν ακόμη
και μας καταλογίζουν μηδενισμό,
πορνογραφία, αχταρμά. Οι
σχολιογράφοι που μας ξεσκολίζουν.
Οι μαθητές μας που μας αγνοούν.
Οι βιβλιοπώλες που δε μας βάζουν
στα ράφια. Οι όμορφες που μας
βρίζουν. Οι γείτονες που μας
ανέχονται. Μας εκπαραθύρωσαν
οι αγρότες, οι χασικλήδες, οι
μορφονιοί. Η δεσποινίς γαλανομάτα
που λέει τον καιρό. Ο ιεροκήρυξ.
Μας εκπαραθύρωσαν οι χωροφύλακες
και τα ένθετα της Αυγής. Οι μελαχρινές
φίλες πριν αρκετά χρόνια. Η Εύα,
ο Αδάμ. Ο γάμος. Μας εκπαραθύρωσαν
οι συνταγματολόγοι, οι αναλυτές,
τα λογοτεχνικά περιοδικά. Οι γραμματείς,
οι πρόεδροι, οι χοροστατούντες,
οι θεωρητικοί, οι παροξυσμικοί,
οι διαφωτιστές. Μας εκπαραθύρωσαν
οι υλοποιήσεις, τα διατάγματα,
τα σούπερ μάρκετ ιδεών. Μας
εκπαραθύρωσαν κυρίως οι αυταπάτες
γιατί η ποίηση αντιστέκεται στο
υπουργείο πολιτισμού, στο Κράτος.
Η ποίηση αντιστέκεται στη
γραμματική και το συντακτικό.
Στους επιτρόπους ποίησης και
στα βραβεία. Η ποίηση αντιστέκεται
στα συνέδρια και στα φεστιβάλ.
Στη ματαιοδοξία, στους προφήτες,
στις εταιρίες ποιητών και στη γλυφή
αναπνιά της βαρεμάρας. Η ποίηση
αντιστέκεται μανιωδώς. Με τη λέξη
ψωλή. Με τη λέξη μουνί. Με τη λέξη
κώλος. Με τη λέξη γαμήσι. Με τη
λέξη κάβλα και με τη λέξη φως.