Προσχέδιο για το μάθημα της Φυσικής ιστορίας

Yayoi Kusama

Αυτή η όξινη βροχή εγκυμονεί.
Κάνει τον πόθο μας αλεύρι και
το φιλί μας κολοκύθι με σπόρια.
Κάνει τον άνεμο ψυχρό και βάζει
τα κορίτσια στη ναφθαλίνη.
Κάνει τις φράσεις μας αμήχανες
και τα δάχτυλά μας σκληρά.
Ο ρυθμός γίνεται στάχτη και
τα φρύδια μας γίνονται κόκκινα.
Η αγάπη αλλάζει χρώμα χρονοτριβούν
οι εραστές. Οι ψυχές γίνονται
ψίχουλα κι οι πυκνές τρίχες του
εφηβαίου ηλεκτρικά καλώδια. Το
καλοκαίρι ζει σ’ ένα φτωχόσπιτο
κι ο χειμώνας με τη μελαχρινή του
φίλη στα βουνά. Η αγαπημένη
δε βλέπει τ’ αστέρια μα κάνει σπουδές.
Κανείς δε μοιράζει το γάλα του στο
γαλαξία. Κανείς δε σκάβει τη γη.
Κανείς δεν κοιμάται στο χώμα.

Αίτημα του ποιητή προς τις Αρχές

aitima

Θα ήταν ίσως για όλους βολικό
Να με θεωρήσουν τρελό
Να μου κόψουν επίδομα τρέλας
Θα πρέπει κάποτε να ωριμάσουν οι συνθήκες
Να ωριμάσουν οι κοινωνικές δομές
Θα πρέπει να βρεθεί τρόπος
Ακόμα κι εμείς που την έχουμε άσχημα με την τρέλα
Να έχουμε γάλα κρεβάτι μολύβια και χαρτί
Να έχουμε εξασφαλίσει σύνταξη για τα τρελά γεράματα
Ένα μικρό εφάπαξ για να εκδίδουμε τις τρέλες μας

Και πότε πότε τα ναύλα
για να πηγαίνουμε εκδρομή στη θάλασσα ή στο κορμί της

Σημείωμα για τους κριτικούς της λογοτεχνίας

shmeivma

Οι λογοτεχνικές μου αρετές πολύ θα εκτιμηθούν.
Πολύ θα σκάψουν οι φιλενάδες μου τις λέξεις
Για να βρουν ένα ενθύμιο της σάρκας τους
Έναν σαρκασμό μια φέτα ψωμί λίγο λάδι

Το λαό να τραγουδάει εμβατήρια
Τον πατριάρχη να ξύνει τ’ αρχίδια του

Το λιλιπούτειο τριχωτό εφηβαίο των πιστών
Να στάζει γέλια στη μαύρη άσφαλτο
Τις σημαίες να κυματίζουν

Πολύ θα εκτιμηθεί ο έντονος ερωτισμός
Ο αντιπερισπασμός από γλυκόλογα στο αυτί της
Η λίγο ασουλούπωτη βιολογία της γραφής μου
Τα φιλιά στα πάρκα και τα ζωύφια στα γυμνά μπούτια

Κυρίως θα εκτιμηθεί ο πρότερος έντιμος βίος
Η κούνια μπέλα πάνω απ’ την άβυσσο. Το νοικοκυριό.
Πως κάνουνε ποδόλουτρο οι στρατηγοί μετά το μακελειό.

Σκοτεινό δωμάτιο

skotino

Τρομερή απόλαυση το μπουσούλημα όταν είσαι παιδί και τα πόδια σου δεν έχουν ακόμα σχηματιστεί. Και μ’ ένα φοβερό πείσμα σκαρφαλώνεις στα έπιπλα. Στους λόφους. Γιατί παντού υπάρχουν λόφοι και βουνά. Και το κρεβάτι των γονιών σου είναι ένα αγαπημένο οροπέδιο. Και οι πόρτες του σπιτιού είναι τα τελωνεία για να μπεις σε μια ξένη χώρα. Σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο όπου αυτό που μετρά είναι να πάρεις βαθιές ανάσες και να αποφασίσεις ανάμεσα στα άλλα πως όταν μεγαλώσεις θα γίνεις ποιητής ή κάτι τέτοιο. Θα γίνεις αυτό που είσαι όταν είσαι παιδί αλλά σ’ έναν κόσμο με αληθινούς λόφους και αληθινά βουνά και σπουδαία εύφορα οροπέδια. Σ’ έναν κόσμο με αληθινές χώρες και τελωνεία αλλά και μ’ ένα φοβερό σκοτεινό δωμάτιο, όπου δεν προλαβαίνεις να πάρεις καμιάν ανάσα και ν’ αποφασίσεις αν θα γίνεις ποιητής ή κάτι τέτοιο.

Επί τω έργω

epi

Ξοδέψαμε πολύ ενέργεια για να φτάσουμε ως εδώ
και θα ξοδέψουμε άλλη τόση για να φτάσουμε
εκεί όπου ξεκινήσαμε.

Η φιλοσοφία είναι βαρετή
και οι πολλές σκέψεις εξωφρενικές.

Ακούω το μηχάνημα που κόβει τα χορτάρια δίπλα στο δρόμο.
Να γράφεις όταν δεν έχεις κάτι να πεις.
Να επικοινωνείς χωρίς λόγο με το υπερπέραν.
Με όλους αυτούς που έχουν τον τρόπο τους.
Ο χρόνος πριονίζει το κλαδί του έρωτα.
Η γη είναι ένας παραδεισένιος πλανήτης.

Και δεν είναι κακό
να υπογραμμίζεις τις ήδη γνωστές πληροφορίες.
Πως το γαμήσι για παράδειγμα
είναι μια σπουδαία πράξη του ζωικού βασιλείου.
Κι είναι τόσο ζόρικο που κάποιοι το αποφεύγουν
και κάποιοι το απεχθάνονται.
Και κάποιοι το πολεμούν.
Και κάποιοι το λογοκρίνουν.
Μα αυτός ο κόσμος πάει μπροστά με τους εραστές.
Και με τις γκρίνιες τους.
Και με τις τραγωδίες της μέρας.

Οι εφημερίδες δε γράφουν τίποτε
για το καυλωμένο κορίτσι.
Για τα ποτάμια
που φωτογραφίζουν οι κατάδικοι στην εκδρομή τους.
Όμως εμείς επί τω έργω.
Δυναμώνουμε για να ξεσκίσουμε καρδούλες.
Για να πάμε το μέλλον αλλού.

Γιαούρτι με μέλι

γιαουρτι

Είναι σα να της τράβηξε τη φούστα και να την άφησε γυμνή. Τα χέρια του, τα μακριά δάχτυλα, οι τριχωτές αρθρώσεις του είναι που πέρασαν από πάνω της, από μέσα της, την προηγούμενη νύχτα. Αφήνει τις διαστροφές του να ξεπηδήσουν, να κάνουν την εμφάνισή τους για να φανούν ακόμα πιο δελεαστικές. Αφήνει κραυγές πόνου και ηδονής στις λευκές σελίδες με τα τυπογραφικά στοιχεία και κάποιοι αναγνώστες υποψιάζονται πως ο κύριος αυτός, αγαπάει την ανθρωπότητα και την αγαπάει τόσο πολύ σα να ’ναι η ίδια της η μάνα που την κουβαλά εννιά μήνες μεσ’ τα σπλάχνα της. Το γέλιο, η αμαρτία, η περηφάνια, η τρέλα, όλα θα παρελάσουνε απ’ το γραφείο του. Όλα αυτά τα ασήμαντα φυσικά φαινόμενα που κρύβουν μέσα τους κάποιο μυστήριο. Αυτός ο κύριος προσπαθεί να μιμηθεί τον τυραγνισμένο μορφασμό των ανθρώπων. Γράφει πως η μέρα είναι ένα κοριτσάκι που κλείνει στις λεπτές τουλίπες του ένα δαίμονα. Πατήστε όσα σκουλήκια θέλετε, φωνάζει. Από σκουλήκια θα πάτε. Ο άνθρωπος αυτός περπατάει με το κεφάλι και σκέφτεται με τα πόδια. Ζει με την αδιάκοπη τάση να τα γυρίζει όλα στο γελοίο. Γιατί η καταγραφή είναι η πιο σφοδρή γελοιότητα. Κάποιες φορές πετιέται στον ύπνο του από ανεξήγητες αντιφάσεις. Κάθεται στο πάτωμα της κουζίνας τρώγοντας γιαούρτι με μέλι υπό το φως του ψυγείου.

Περί φύσεως

perii

Η φύση είναι ήδη ένα φοβερό σκάνδαλο
Μας δίνει το κακό παράδειγμα
Έχει πόδια πέλματα γάμπες
Έχει αιδοίο κωλομέρια κοιλιά
Η φύση δεν έχει μόνο δέντρα, έχει και εκρήξεις
Δεν είναι αγία ζωοδότρα
Σου γδέρνει το τομάρι
Σε πνίγει στις λάσπες
Κυρίως όμως
Όπως το ποίημα που δεν ξέρεις που σε πάει
Η φύση σε θέλει πάντα εραστή
Να τη νοιάζεσαι
Να τη γαμείς όπως της πρέπει