Gnossiennes

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

satie-t300

Σα να πατάει ένα γυναικείο πόδι πάνω στα πλήκτρα του πιάνου. Εδώ υπάρχει θρήνος δίχως φόβο και η πιο μεγάλη τρέλα της απλότητας. Είμαι αυτή η συνταγή από πολλές υπάρξεις. Όπως κρατάς σημειώσεις για να χτίσεις ένα κείμενο. Όπως καταφεύγεις στο μαστραπά των δακρύων συλλέγοντας τη βαρβαρότητα των συγκινήσεων. Eric Satie, εσύ, που βάζεις το κεφάλι μου στις γραμμές του τρένου, και, γίνομαι ανίσχυρος σαν το λευκό αρνί. Εσύ, ο κατευναστικός σουρεαλιστής που ειρωνικά αφήνεις στ’ αυτιά μου μια ισχνή δόση βικτωριανής σεμνοτυφίας. Εσύ, που θα μπορούσες να πουλάς ανθρώπινο κρέας στο Φρειδερίκο Νίτσε. Εσύ, ο φαρσέρ της μοναχικής ζωής που είχες στραμμένο πάντα το βλέμμα σου στ’ αστέρια κι όχι στους πολυελαίους των μεγαλόπρεπων σαλονιών. Όταν σε ακούω, υγραίνομαι σαν ιδεαλιστής, και με κάποια δόση αυταρέσκειας σκέφτομαι, πως, η μεγαλύτερη απρέπεια είναι να πεθάνεις νέος και θυμωμένος.