Το δικαίωμα στην πουτανιά

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

to dik

Η λογοτεχνία υπέστη βαριά ήττα απ’ το σινεμά. Όσες γυμνές ονειρευτήκαμε διαβάζοντας το Φλομπέρ τώρα περνούν ξεβράκωτες μπροστά μας σε απόσταση αναπνοής. Το σινεμά έχει μια πουτανιά που συμβιβάζει την ομορφιά με την αμεσότητα. Γινόμαστε ήρωες ή κάνουμε κι εμείς πως γινόμαστε ήρωες. Κι όλο αυτό το υπαρξιακό μαρκάρισμα της εικόνας πλάθεται στο υποσυνείδητο και φτιάχνει το ζυμάρι των ονείρων. Η γραφή σκορπιέται ενώ η εικόνα σκορπά. Εκεί που τρύπωνε ο δαίμων του τυπογραφείου δεν τρυπώνει ο δαίμων του μοντάζ. Εκεί όπου ο κανίβαλος γραφιάς καταβρόχθιζε τα πλάνα και άφηνε την ουσία τώρα αλφαδιάζεται μεθοδικά το τσουβάλιασμα του θεατή στη μοναδική άποψη. Στη δικτατορία του σκηνοθέτη, που ως κλεπταποδόχος όλων των τεχνών κινεί το βλέμμα του θεατή. Παίζοντας με το σκοτάδι όπως κάποιος παίζει με τη φωτιά. Διαιωνίζοντας κάθε εικόνα με την πιο μεροληπτική οδύνη. Καταργώντας τις αρχικές συνθήκες που συγκλόνισαν το συναίσθημα, αφήνοντας να γλιστρήσει σε κάθε πλάνο η βεβαιότητα του αφανισμού μιας ζωής που ξοδεύτηκε στη δράση. Το σινεμά δεν υπάρχει χωρίς δράση όπως ο έρωτας δεν υπάρχει χωρίς πουτανιά. Και το δικαίωμα στην πουτανιά είναι υποχρέωση επιβίωσης.