Ερωτήματα και αντιερωτήματα

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

erotimata

Δεν μ’ αφήνει ο πόθος σου
να κοιμηθώ. Ο εθισμός στο
χάος και στο μεγάλο σκοτεινό
δωμάτιο των σκελιών σου.
Έχω ταραγμένη λογική και
ξεσπάω σε ασυγκράτητα
γέλια. Σε παροξυσμό. Σε
μιαν έκφραση αγωνίας και
πόνου. Τι θα είμαι αύριο ή
μεθαύριο; Τι θα είμαι σε ένα
χρόνο ή σε δέκα μέρες; Τι θα
γίνω όταν πάψω να απασχολώ
τις αρχές και τα αρχεία του
κράτους; Να αναστατώνω τη
γειτονιά με τις σχιζοφωνητικές
μου αλχημείες. Τι θα γίνω αν
με παρατήσει ο κακός μου
εαυτός στην πλατεία Κλαυθμώνος
και στην πλατεία Ομονοίας και
στην Πλατεία Κοτζιά έτσι
ανισόρροπο και αναρμόδιο για
τις υποθέσεις του κράτους και
για τις υποθέσεις του πολιτισμού
και όλες τις κρυόκωλες υπάρξεις
της διανόησης; Τι θα απογίνω
εν τέλει δίχως εσένα και δίχως
τον ορίζοντα των χειλιών σου
και τη φιλόστοργη αρρυθμία
της καρδούλας σου; Τι θα τρώω
και τι θα γράφω; Με ποια
γραμματοσειρά θα βγω στην
κοινωνία και τα βιβλία μου ποια
παρδαλή ανθρωπότητα θα τα κάνει
σαΐτες στο παιδικό της δωμάτιο;
Τι θα απογίνει το κίνημα έστω,
έτσι ασυνάρτητο και φοβικό κι
οι ψυχούλες στα πεζοδρόμια που
αφήνουν την τελευταία τους πνοή;
Τι θα απογίνουν οι λόγιοι στα
μετερίζια τους κι οι καρακάξες στα
κλαδιά τους; Κι οι αναλφάβητοι
άνθρωποι των γραμμάτων ποιο
στίχο μου θα πριονίζουν και ποιό
στοιχειό θα πολεμούν; Τι θα
απογίνουν οι άνεργοι και τα
απούλητα βιβλία στις αποθήκες;
Οι εκρηκτικές ύλες που πήραν
υγρασίες; Tα εκρηκτικά κορμιά
που σάπισαν; Οι παπάδες που
τους απέλυσε ο θεός τους; Τι
θα απογίνουν οι μανούλες που
δεν έχουν βρέφος παρά ένα
τολμηρό βυζί; Τι θ’ απογίνουν
τόσα φαινόμενα χωρίς αιτία;