Το μόνον της ζωής μου ταξίδιον

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

to monon

Εσύ, η δούλη του θεού, η γυναίκα
φωτιά, που γδύνεσαι και κάνεις
έρωτα, που δίνεις φιλιά, εσύ που
μού μαγειρεύεις και μού γράφεις
ποιήματα, σημειώματα, επιστολές.
Εσύ, που με εκθέτεις στο πανελλήνιο.
Εσύ, που βάζεις την ουρά μου στα
σκέλια σου και βάζεις τη σφραγίδα
σου στο ζυμωτό μου ψωμί. Εσύ, που
μπαλώνεις τις κάλτσες μου, που ψωνίζεις
λογοτεχνία απ’ τα καλάθια και δεν
υποτάσσεσαι στην τρομερή εξουσία,
στα δηλητήρια, στις εταιρίες εισαγωγών
εξαγωγών, στα βιβλία εσόδων εξόδων,
στα τηλεπαράθυρα με την τηλεπάθεια
της ερωτικής κάψας, στους τεχνοκριτικούς
και στη λάγνα υποδόρια αλφαβήτα του
συνωμότη καιρού. Εσύ, που λύνεις και
δένεις και συμβουλεύεις τον υπουργό
οργασμού να δώσει αύξηση στις δοξασίες
περί έρωτος και στις καύλες που είναι
το μόνο απερίγραπτο μυστήριο της ζωής.
Το μόνον της ζωής μου ταξίδιον.