Εν ψυχή και εν ψυχρώ

podia

Σε σπηλιές ζούσα κάποτε.
Κι είχα την επικαρπία των φυσικών φαινομένων.
Εγώ εφηύρα την αριθμητική.
Εγώ αναζήτησα ψάρια, πουλιά και καυσόξυλα.

Οι δάσκαλοι που με εκπαιδεύουν τώρα με μαθαίνουν να ξεχνώ.
Σβήνουν τη συγκομιδή των συμποσίων.
Τη μνήμη ελέφαντα που διέθετα.

Μου φυτεύουν το δικό τους λεξικό.
Ένα νοικοκυρεμένο θεριό με κάνουν. Σαν κι αυτούς.
Οι φτωχοί μου δάσκαλοι, νομίζουν.
Έχουν βλέψεις για τα φυγόκεντρα μυαλά των μαθητών τους.

Οι φτωχοί μου δάσκαλοι αυνανίζονται στα φτωχικά τους σπιτικά.
Εν ψυχή και εν ψυχρώ.
Θυμούνται κάποτε κι αυτοί το λατρευτό βουβώνα.
Την προϊστορία.
Το ένστιχτο.
Του αγριμιού την εκλογή.

Κι εμένα πότε πότε.
Το μικρό εωσφόρο.
Τον κακό μαθητή που δεν παίρνει τα γράμματα.

Ορατών και αοράτων

galo

Το φυλλάδιο του σούπερ μάρκετ
έχει λαγούς με πετραχήλια. Σφαγές
και γαλοπούλες που κοιτάζουν τον
ουρανό. Έχει ουρανίσκους έτοιμους
να καταβροχθίσουν μιαν ήπειρο.
Έχει καλτσόν και γάμπες χωρίς σώμα.
Έχει τις τιμές των αλλαντικών κι έχει
μια φωτογραφία ενός ευτυχισμένου
ζευγαριού, εντελώς ανύπαρκτου και
εντελώς πλαστού, που κερδίζει τα προς
το ζην διαφημίζοντας τα φυλλοκάρδια του
και το πλατύ χαμόγελο της εξουσίας
του καταναλωτή πάνω στα πράγματα.
Πάνω στη μεταμορφωμένη φύση που
τυλίχτηκε στο σελοφάν και περιμένει
στο ψυγείο τη σειρά της. Τα φτερωτά
στομάχια των θνητών.