Περάσματα

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

perasmata

Αυτό το αλλοδαπό βυζάκι, αυτή
η ως το μεδούλι θηλυκιά διαβάζει
το ΦΕΚ του ήλιου, διαβάζει ότι
άφησαν όρθιο οι νοικοκυραίοι
των γραφών. Των Δαναών
εκκρίσεις και τους πόθους. Λάμα
κοφτερή πανηγυριού, το έρεβος
κάτω απ’ το θάμπος φουστανιού.
Τα εξ επαφής αμφιλεγόμενα υγρά.
Διαβάζει στα πλακάκια του λουτρού
την αγωνία. Ευάλωτη στη διαστροφή
να χαίρεται το δάχτυλο, τη γλώσσα
το φαλλό. Να γίνεται υποχείριο του
ιδρώτα. Λίβελος, λιβελούλα, λίβας.
Να γίνεται παλίμψηστο σπασμών,
μήλον της έριδος. Να γίνεται εγώ,
εσύ, αυτός. Ψιχίο οργασμού,
θυσιασμένη γλύκα. Να γίνεται
εν ψυχρώ το αλφάβητο της
έμπνευσης. Των λυγερών καπνών
η Δεισδαιμόνα. Ο Θούριος του Ρήγα
και η διώρυγα του Σουέζ. Να γίνεται
το μέγα θωρηκτό Ποτέμκιν στα βιβλία
των αστών. Η Αχίλλειος σχισμή.
Τα πορφυρά χειλάκια στα στενά
του Μαγγελάνου, για να περάσει
ο ποντοπόρος οργασμός και
ο αχάτης οίστρος.