Νύχια

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

nyxia

Ξέρω πως σου αρέσει να κρατάς
στα χείλη το μεζέ. Τη ζέστα. Και
να ’ναι η πόρτα σου ορθάνοιχτη.
Εκείνο το κάτω και το μέσα. Να
σε φωτογραφίζω σαν κατοικίδιο
με τα βλέφαρα ωραία και σιωπηλά.
Και να μου λες και να σου λέω.
Ξέρω πως είναι δίκοπο μαχαίρι τα
ιδανικά κι η ποίηση δεν πείθει.
Διαλαλεί και διαολίζει. Ξέρω πολλά.
Αγάπη, ελευθερία, ενοχή. Ντουμάνια
υπέροχα. Πως μέσα στο καυκί μου
εκτίω την ποινή της ζωής. Τα μωρά
βλαμμένα μου παιδιά, τα ποιηματάκια
σφίγγοντας δυνατά και τις ομίχλες.