ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Ονειρώξεις των βατράχων

oneiro

Πολλοί ανησυχούν για την ψυχή τους. Είμαι βέβαιος.
Διαβάζουν λίγο Όμηρο και κατευνάζουν τα πάθη.
Όμηροι της κυράς. Στην όχθη της παροπλισμένοι.

Το χτυποκάρδι τους βγάζει σπέρμα. Στο δρόμο
προς το λουτρό.

Προς το λουτρό αίματος της αγάπης.

Καρτ ποστάλ από το νέο έτος

kart

Αστραπές και βροντές με τα χείλη κλειστά πίσω απ’ τη γύμνια.

Μετά βίας ένα ψίχουλο ή ένα παλούκι
ή μιαν εξωφρενική ελπίδα.

Αχ! αυτά τα σορτσάκια
θα καθρεφτίσουν μνήμες Τρωικού πολέμου
στα μάτια των αντρών.
Κι αυτή η ταλαιπωρία της ανθρωπότητας θα πάρει αιώνες.
Κι αυτό το κλωναράκι θα το αφορίσει ο παπάς.

Κοπέλες με τα τσίπς ανοιχτά ανάμεσα στα σκέλια τους.
Με θεόσταλτη αστρική βαρεμάρα.
Στα θρανία τους θα φωσφορίζουν και θα οργιάζουν
περιμένοντας το καλοκαίρι.
Στέλνοντας μηνύματα στο φαλλό. Περιμένοντας
το χάδι κάποιου ωραίου μαυριδερού
που θα σηκώσει τη φούστα τους
και θα σηκώσει τα πλοκάμια τους στον ουρανό.

Και θα επιτείνει το φαύλο κύκλο της δημιουργίας.
Την άνοδο της τιμής του σιταριού.
Τις κρίσεις.
Το φόβο.
Τον πόνο.
Τη μοναξιά.

Αυτή τη μοναξιά που μας βοηθάει
να γράφουμε κάνα ποίημα και να τη βγάζουμε καθαρή.