Νύμφες και Σάτυροι

nymphs-and-satyr-william-adolphe-bouguereau-

Η φιλοσοφία μαζεύει τα φουστάνια της για να περάσει το ποτάμι. Είναι η κακοποιημένη νυφούλα που το ‘σκασε απ’ το πατρικό της. Η αναλλοίωτη θηλυκιά ύπαρξη που κατούρησε τα μάρμαρα της ακαδημίας. Αυτή που γέρασε προώρως τους μαέστρους της νεότητας. Αυτή που ψαλιδίζει κάθε τόσο τη μαύρη κουρτίνα της αιώνιας νύχτας και της σκοταδερής άγνοιας, για να εισχωρήσει ένα χιλιοστό φωτεινής ύλης. Μια δράκα εξαίσιων κοινωνιστών που λαξεύουν εν πυγμή τον εαυτό τους, ως την πιο λεπτή και μεγαλειώδη πτυχή του. Νύχτα δίχως σύννεφα και φεγγάρι, γεμάτη αστέρια. Φράσεις περασμένες απ’ τις καμινάδες του σκληρού ανταγωνισμού. Λόγια που δεν ξεσηκώνουν απ’ τα μεγάφωνα μαγαρισμένους θρησκόληπτους, αλλά χαρτογραφούν νέους άχρονους τόπους. Καρδιές που χτυπάνε ανελέητα, εραστές ακόλαστοι και κολασμένοι, βάρδοι όλο πέτρα και σίδερο έχουν περάσει απ’ το κρεβάτι της. Αυτό το κρεβάτι που γίνεται χειρουργικό τραπέζι, τάβλα του χασάπη, χατζάρα της εξουσίας σε όλα τα πεδία των μαχών και σε όλα τα λογοτεχνικά πατάρια και τις λέσχες πνεύματος. Ρίγος και ψύχρα που μετατρέπονται σε φλόγα που φουντώνει. Ηθική που πίνει μεσκαλίνη και μήτρα που καταβροχθίζει ποντικοφάρμακο. Νυφούλα γερμένη πάνω στο μπράτσο του ρομαντισμού που χαμογελά, μα κατά βάθος είναι παλιάνθρωπος. Υπεροπτικός όλο μίσος και διαφθορά και μαγικές λέξεις για να ξεπαστρέψει. Μια ποίηση ζαχαροπλαστείου, ηλιθίων και στενόμυαλων ως το κόκκαλο. Μια ποιητική αισχρότητα που φιλοσοφεί, ανάπηρη, γεμάτη φούμαρα καλοζωίας και καλογερίστικη πόζα. Ένα κατεβατό δεσποτισμού μέσα στο υπαρξιακό σκοτάδι. Ένα ρυάκι που πότε έβγαζε στο βόθρο του θεού και πότε στα βοσκοτόπια της αμφιβολίας. Σε μια κλινική όπου ψυχορραγεί απ’ την αρρώστια της ζωής ένας νεαρός πρίγκιπας. Ένας πρίαπος της τρυφερής ερωτικής φλυαρίας. Ένας δειπνοσοφιστής που αρνήθηκε να μπει στα ορυχεία χρυσού για να βγάλει μεταλαβιά πλούτου, ένα βαντάκι πόνου και αίματος για τον λεπτεπίλεπτο λαιμό της ομορφιάς. Ένας χορευτής στο δάσος του κακού, ένας διαχειριστής θαυμάτων, ένας θηριοδαμαστής της εργατικής τάξης, ένας κουκουλοφόρος των ηδονών που σκεπάζει σπλαχνικά τους ξεχαρβαλωμένους εραστές. Φιλοσοφία σαν αλοιφή πάνω στην άρρωστη συνείδηση του κόσμου. Φιλοσοφία σαν πρέφα μεταξύ ζωής και θανάτου στο καφενείο των ηδονών. Φιλοσοφία που για να γίνει κεραμίδι για τον άστεγο και ζεστό ψωμί για τον πεινασμένο θα πρέπει να γεμίζει λέξεις το περίστροφο και μπαρούτι τα βιβλία.

Η εποχή των αξιοσέβαστων σκιάχτρων

paraxena-skiaxtra-01

Υπάρχει ένας μύθος, που λέει για έναν άντρα, που περνούσε κάποτε από ένα χωράφι κι είδε εκεί ένα σκιάχτρο στην άκρη του φράχτη, αποβλακωμένο και φθονερό, να τρομάζει τα πουλιά και τους περαστικούς. Σαν τον εσταυρωμένο, με κεφάλι που έμοιαζε με κολοκύθα και στομάχι πρησμένο απ’ τα άχυρα. Ο άντρας τού έπιασε κουβέντα, λέγοντάς του πόσο βλακώδες και βαρετό είναι να κάθεται εκεί ολομόναχο, χωρίς να κάνει τίποτε. Το σκιάχτρο του απάντησε, πως, τού είναι μεγάλη χαρά να τρομάζει τους επικίνδυνους, αυτούς που επιβουλεύονται τη σοδειά και τα πλούτη του αφεντικού και πως δεν κουράζεται ποτέ να στέκεται έτσι τρομερά μοναχικό, μοχθηρό και άθλιο. Ο άντρας τού είπε τότε πως κι αυτός προσπαθεί να κάνει το ίδιο αλλά χωρίς αποτελέσματα. Τότε το σκιάχτρο του λέει, πως, μόνο όσοι έχουν μέσα τους σκέτο άχυρο μπορούν να τρομάξουν κάτι. Κι ο άντρας κατάλαβε τότε την αλήθεια στα λεγόμενα του σκιάχτρου. Πως, όποιος έχει στο σώμα του σάρκα και αίμα φοβάται, σκέφτεται, πονά, αντιδρά. Αυτός όμως που δεν έχει τίποτε μέσα του παρά μόνο άχυρα, εκφοβίζει όλα όσα τον προσεγγίζουν. Είναι μονίμως σκιάχτρο και τίποτε άλλο. Ένα σκιάχτρο που δίνει το μήνυμα. Κανείς μην πλησιάσει τον πλούτο και κανείς μην τολμήσει να πατήσει το φράχτη. Είναι φτιαγμένος και παραγεμισμένος με υλικά που σπέρνουν φόβο. Φόβο για να μην απλώσεις το χέρι σου όταν πεινάς και φόβο για να μην διεκδικείς αυτό που σου ανήκει κι αυτό που σου κλέβουν. Σήμερα λοιπόν αυτά τα σκιάχτρα κάνουν τη δουλειά. Σήμερα είναι η εποχή των σκιάχτρων. Η εποχή των αξιοσέβαστων σκιάχτρων. Των νεοφιλελεύθερων σκιάχτρων. Των σκιάχτρων με τα διδακτορικά και τις δεξιότητες. Των αδίστακτων σκιάχτρων που έχουν όλα την ίδια μούρη. Τη μούρη του Άδωνι Γεωργιάδη και του Θεόδωρου Πάγκαλου. Τη μούρη του Πατακού και του Μάλιου. Πετσιά μνησικακίας και αμοραλισμού. Σκιάχτρα σήμερα είναι οι πρόθυμοι ηλίθιοι, που ζητούν απ’ τα θεσμοθετημένα σκιάχτρα να τους αξιολογήσουν, για να πιστοποιήσουν εάν είναι επαρκή σκιάχτρα, ώστε να φοβίζουν επαρκώς τους έγκλειστους νεολαίους στα καταγώγια της κυρίαρχης ιδεολογίας. Σκιάχτρα είναι οι διανοούμενοι που μαγαρίζουν τη συνείδηση του λαού, με αντάλλαγμα ένα ξεροκόμματο δημοσιότητας. Σκιάχτρα είναι οι δημοσιογράφοι, που μπορούν να πουλήσουν και τη μάνα τους για τα κέρδη και τα συμφέροντα του προστάτη τους. Σκιάχτρα είναι οι δάσκαλοι και οι γονείς που δέχονται το ίδρυμα Νιάρχου στα σχολεία, για να μοιράσει υγιεινά σάντουιτς στα παιδιά τους και ψηφιακή αμεριμνησία. Σκιάχτρα είναι οι συστημικοί συνδικαλιστές που ως γιουσουφάκια της εξουσίας σπέρνουν αυταπάτες και μοιρολατρία. Σκιάχτρα είναι οι βαρβάτοι αξιολογητές, που για τα τριάντα αργύρια του ΕΣΠΑ έρχονται να ξεπατώσουν ανθρώπους. Σκιάχτρα είναι οι καλλιτέχνες της κακής αισθητικής και της αποβλάκωσης. Σκιάχτρα είναι οι σκυλάδες διασκεδαστές που κάνουν λοβοτομή στο λαό, χτίζοντας αισθητικά τηλεοπτικά κρεματόρια και χαζοχαρούμενο όχλο. Σκιάχτρα είναι οι τράπεζες που σε δένουν πισθάγκωνα. Σκιάχτρα είναι οι χωροφύλακες που σε θεωρούν επικίνδυνο. Σκιάχτρα είναι οι καθηγητές σου που σε θεωρούν ταραξία. Σκιάχτρα είναι οι πρόεδροι των κρατών. Ο σύνδεσμος βιομηχάνων. Η πουλημένη ΓΕΣΕΕ. Η ανεργία. Η απόλυση. Σκιάχτρο είναι ο πληρωμένος έρωτας και η γνώση που κοστίζει ακριβά. Σκιάχτρο είναι ο χρυσαυγίτης της διπλανής πόρτας. Σκιάχτρο είναι ο δήμαρχος που ευλογεί τις παράνομες αμμοληψίες στον Αχελώο, που μπαζώνει ρέματα, που πετάει τα σκουπίδια στους αγρούς και στις θάλασσες. Σκιάχτρο είναι ο μισαλλόδοξος λόγος του παπά και του φασίστα. Οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι. Η εξαθλίωση που χωνεύεται και συνηθίζεται. Σκιάχτρα είμαστε όσοι λέμε ψέματα στα παιδιά μας. Όσοι γινόμαστε υποταχτικοί. Όσοι επαναστατούμε εντός της οικίας μας κι εντός του γιοταχί μας πηγαίνοντας στη δουλειά. Όσοι είμαστε σκόρπιοι και ασυνάρτητοι. Όσοι κοιτάμε τη δουλίτσα μας. Όσοι περιμένουμε τους άλλους να βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα. Όλα τα πλούσια χωράφια έχουν σκιάχτρα και φράχτες. Κι όταν δεν μπορούν τα σκιάχτρα κι οι φράχτες να κάνουν σωστά τη δουλειά έρχονται τα ΜΑΤ, ο στρατός, το ΝΑΤΟ.

Ορατών και αοράτων

111

Είναι το χρώμα που φοράς από
φριχτά τραύματα. Αλλά εδώ δεν
κάνουμε μελό, κάνουμε ποίηση.
Κόρη πεισμωμένη με άγριο ύφος,
συνωμοτικά στην υψηλή σου εξουσία
συντρέχω. Βγάζω φλύκταινες και
τις συσκευές απ’ τις μπρίζες. Στη
μασχάλη σου ξεπέφτω. Σου μιλώ
και σε λιώνω. Σα φεγγαράκι στη
θαλπωρή του. Εγκώμια λαίμαργα.
Στίχους ζωγραφισμένους με
καρδούλες. Ότι λάμπει ο ήλιος ξέρω
ανάμεσα στους μηρούς σου.
Αμαρτίες των πρωτοπλάστων
και ιδίοις αναλώμασι ρημαδιό.

Η τεχνική της μόλυνσης των αισθημάτων

h texniki

Τελικά όλοι ανήκουμε σε όλους.

Είμαστε άνθρωποι, τουτέστιν ψυχοχημικά ισοδύναμα.
Ένας σωρός από ερείπια.
Κομμάτια σάρκας και μυαλά.
Ουτοπιστές και ρεμάλια που οδηγούνται στο μέτωπο.
Στα κοφτερά δόντια της αγάπης.

Ένα κεφάλι με κράνος στριφογυρνάει στον αέρα
για να πέσει ανάμεσα από κόκκινα γεράνια.

Αυτό το θέαμα παρουσιάζει η χώρα για την οποία μιλάμε.

Η χώρα με τα πολλά ποιήματα και τους πολλούς ποιητές.

Η χώρα με τους πολλούς ζητιάνους
έξω απ’ τα σούπερ μάρκετ και τις εκκλησίες.

Η χώρα μου.

Το παγκόσμιο κράτος

ptiseiw

Καλλίτερα να πετάμε παρά να
μιλάμε. Να λέμε λόγια αγάπης
και πίστης. Λόγια αφοσίωσης
και εγκόσμιας προσαρμογής.
Έχοντας κατά νου εφιάλτες και
τραπεζικούς λογαριασμούς. Το
παγκόσμιο κράτος. Με τη μαντόνα
να φιλά σταυρό και να γλείφει
το στήθος ενός κοριτσιού. Τον
Ομπάμα να ανεβαίνει με χορευτικές
κινήσεις στο αεροπλάνο του. Την
άρια φυλή να διδάσκει ηθική και
φιλοσοφία στη μικροαστική ψυχή.
Τα διαβατάρικα πουλιά να
καταγράφονται σε ψηφιακούς
δίσκους. Καλλίτερα να πετάμε
παρά να μιλάμε και να γράφουμε.
Οι πτήσεις θα μας πάνε στις ωραίες
αμμουδιές. Θα μας πάνε μια ώρα
αρχύτερα στο κλουβί της γυμνότητας.
Στην ωραία σκοτεινή ύπαιθρο του φιλιού.

Τοπολογία των εύστροφων κοριτσιών

topol

Όταν φλυαρεί ο νεκρός λόγος, το έθνος κοκορεύεται και κοιτάζεται στον καθρέφτη. Οι γερασμένες φιγούρες της διανόησης, ανάμεσα στην κατάθλιψη και τη φυρονεριά της αγοράς, γράφουν αρθράκια για το αποβλακωμένο κοινό. Και βλέπω τώρα έναν νεολαίο να ξύνει τ’ αρχίδια του, κοιτώντας, στη ρομαντική εικονογραφία των αυτιστικών σχολικών βιβλίων, έναν πουστόπαπα να σηκώνει το λάβαρο της εθνικής παλιγγενεσίας. Και βλέπω τώρα έναν νεολαίο να ξύνει τ’ αρχίδια του, απαγγέλλοντας παράφωνα εδάφια απ’ τον κατακλυσμό και ρουμπαγιάτ πατριωτικής ποίησης. Καταρρακωμένο από μνημόνια και δασκάλους γητευτές, αποκομμένο απ’ τη ζωή και τον αίθριο χαρούμενο παλμό της ζωής. Σκύβαλο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και των χορηγών, παρκαρισμένο σε σιδερόφραχτα μαντριά, μαρκαρισμένο από εταιρικό συναίσθημα και κοινωνική δικτύωση ακραίας μαλακιάς και διηρημένου λόγου. Αιχμάλωτο σε ένα άδειο σπίτι, με τα παράθυρα καρφωμένα. Με ένα ιερατείο που διαφεντεύει τις ασυνάρτητες και παράλογες εκλάμψεις του πλούτου. Με μια ιδιότυπη χωροφυλακή των ηδονών και έναν ακραία πορνογραφικό λογισμό που διασπείρει αυταπάτες. Σε μια χώρα που το φως και ο θάνατος είναι πανταχού παρόν. Σε μια χώρα γεμάτη νεοέλληνες, γραφειοκρατικό πνεύμα και λογοτεχνικές συμβάσεις. Σε μια χώρα που έχει βαθειά χωμένο στον κώλο της τον Τούρκο και την Ορθοδοξία. Εδώ λοιπόν όπου έχει εξουσία η ρητορική της αβεβαιότητας, υπάρχει και η σπορά μας. Ο ποιητικός μας λόγος που δεν είναι ένα σχολαστικό ματαιόπονο σχόλιο για το παρελθόν αλλά ένα κάλεσμα για το συλλογικό μέλλον. Αναπόφευκτα οι μοντέρνοι καιροί έχουν βαρβαρότητα. Και πόνο. Όμως, αυτοί που ποζάρουν και κυβερνούν, είναι τα ψόφια άλογα του μέλλοντος. Είναι αυτοί που θα φονευθούν απ’ τα ίδια τους τα παιδιά. Είναι αυτοί που θα ξεράσουν τα προγονικά πρότυπα στα βελούδινα καθίσματα του μεγάρου μουσικής. Αυτά που είναι ποτισμένα από σεμνότυφη κλανιά και γαλλικό άρωμα. Αυτά τα βελούδινα καθίσματα που συμβολίζουν σήμερα τη θεσμοποιημένη αδυναμία του μικροαστικού όχλου να παράγει πολιτισμό. Δηλαδή ανατροπές. Δηλαδή ξεβράκωμα των ισχυρών. Δηλαδή ανυπακοή στο φασίστα-δημοκράτη που σε θέλει πρόβατο και δουλευτάρικο τραγί. Κι ύστερα σε θέλει πρωταγωνιστή στην τραγωδία, χαμάλη στην οπερέτα του, βλαμμένο εθελοντή στις ολυμπιάδες του, χαζοχαρούμενο πεινασμένο στα συσσίτιά του, παραδίδοντάς σε στη μοιραία φθορά και αλλαγή του χρόνου. Εκεί που τελειώνουν όλα και βλέπεις πως έζησες σαν απαρηγόρητος μαλάκας σκύβοντας το κεφάλι, ψευτοζώντας και υπομένοντας, φιλώντας το τζάμι που είναι κλειδωμένη η χαλκομανία της παναγίας και τα οστά των βρικολακιασμένων αγίων. Τα πρακτικά της βουλής και οι εκφυλισμένοι λόγοι υπέρ της ελευθερίας του ατόμου. Ελευθερίας, στην ουσία υπέρ της ανικανότητας και της δυστυχίας. Εκεί που τα εύστροφα θυληκά παίρνουν την εξουσία και διαδηλώνουν την αδίστακτη ομορφιά τους. Εκεί που το σώμα κηρύσει ανυπακοή στα συρματοπλέγματα και πίστη στην αλήθεια, που είναι μια και μοναδική και καυλιάρα.

Μικρό εγχειρίδιο γκαυλωμένων

mikro

Ζηλεύω τον ποιητικό τρόπο με τον οποίο αρχίζει το κομουνιστικό μανιφέστο. Ακούς την αλήθεια και την έμπνευση να διαλαλούν, όχι την πραμάτεια του φιλόπονου διανοούμενου, αλλά την ξεχειλισμένη αλήθεια απ’ τα τσουκάλια. Μιαν αλήθεια που ακόμα δεν έχει συνειδητοποιήσει το προλεταριάτο και γι’ αυτό ξεπέφτει σε πρακτικούς και γιατροσόφια, για να ιάσει τις υπαρξιακές του σουφλιές. Μια αλήθεια που φινίρεται δραματικά απ’ τις αντιφάσεις και το μαρκάλεμα των βουβών εκ γενετής πλασμάτων. Βεβαίως οι εξελίξεις, οι πόλεμοι και οι εμφύλιοι οδηγούν τα σπουδαία έργα στις βιβλιοθήκες και στα σανατόρια του πνεύματος. Στις ακαδημίες που ξεψειρίζουν τις συνθήκες του κάθε γραπτού, λίγο πριν το οδηγήσουν στο μουσείο, δηλαδή στον τάφο. Εκεί που τα σπουδαία έργα σκουληκιάζουν αδιάβαστα. Εκεί που οι χίλιες και μια εξηγήσεις των σοφών ηλιθίων, καταστρέφουν την ποίηση και την καύλα, αφήνοντας πίσω δαιμόνιες στατιστικές και φίρμες που σπέρνουν τις νευρώσεις τους στο δημόσιο βίο. Τι ποίηση περιέχει αλήθεια ένα κείμενο που σου λέει ότι η ζωή σου είναι για να τη ζήσεις και να τη χαρείς! Κι όχι να τη χαρακώνεις και να την ξεζουμίζεις για να έχει ασυστόλως πλούτη και κόκα, κάθε πλούσιο πουστράκι απ’ την υπεραξία σου. Τι ποίηση περιέχει ένα γραπτό που πραγματικά ανατρέπει καθεστώτα! Κι εδώ είναι το μεγάλο κόλπο. Εδώ ο αστός και τα τσιράκια του κακολογούν την ποίηση και τους ποιητές. Γιατί οι επαναστάτες είναι ποιητές που ανατρέπουν καθεστώτα, άρα επικίνδυνοι. Είναι η ποίηση που δεν διαθέτει αντίτυπα και ηθικούς δεσμούς στην πιάτσα, αλλά ξεσηκώνει με μια ζούρλια κι ένα κέφι επικίνδυνο, αφού είναι αποφασισμένη να γκρεμίσει το παλιό και να χτίσει το καινούργιο. Σήμερα, που ο αριστερός αντικομουνισμός και οι ηθικολόγοι του φλερτάρουν με την εξουσία, το κομουνιστικό μανιφέστο είναι μια ηλιαχτίδα πάνω απ’ τη λύπη και την κατάθλιψη που βαραίνει τις κοινωνίες. Είναι το πείσμα της ζωής εναντίον του θανάτου. Ένα πείσμα που δεν έχει δαγκωματιές σκοταδισμού και μεταφυσικής αλλά σχέδιο για δράση απέναντι στη χαζοροή της τηλεόρασης και στη σκοταδερή παρακμή της εργασιακής σκλαβιάς. Ιδού λοιπόν: Ένα φάντασμα πλανιέται στην Ευρώπη: το φάντασμα του κομμουνισμού. Όλες οι δυνάμεις της γερασμένης Ευρώπης ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να κυνηγήσουν αυτό το φάντασμα: ο πάπας και ο τσάρος, ο Μέτερνιχ κι ο Γκιζό, γάλλοι ριζοσπάστες και γερμανοί αστυνομικοί. Αυτό το φάντασμα κυνηγούν και σήμερα οι απόγονοί τους με μεγαλύτερη ορμή και φοβερότερα όπλα. Γιατί αν τους ξεφύγει έστω και στο ελάχιστο αυτό το φάντασμα θα τους γαμήσει και δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο. Θα ανθίσουν κρινάκια πάνω απ’ τα ξερατά και οι έρωτες θα πάρουν το αίμα τους πίσω. Οι σκοτωμένοι, οι δολοφονημένοι και οι πατικωμένοι πληβείοι των πόλεων. Καμία ουτοπία δεν είναι μακριά όσο υπάρχουν καυλωμένοι. Καμία Γερμανία δεν είναι παντοδύναμη και κανένας καπιταλιστής δεν είναι ισχυρός όσο υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται και άνθρωποι που πολεμούν. Ο σοφός ποιητής και τρομερός νεανίας των ελληνικών γραμμάτων Ηλίας Πετρόπουλος γράφει επ’ αυτού: Η Γερμανία έπασχε και πάσχει από το αιώνιο άγχος του ζωτικού χώρου. Η Γερμανία παρέμεινε μια χώρα δίχως αποικίες. Η Γερμανία ποτέ δεν είχε μια υπερπόντια πολιτική και διπλωματία. Κάθε φορά που η βιομηχανική παραγωγή γερμανικών προϊόντων ξεπερνούσε τις ανάγκες της Ευρώπης, η Γερμανία ξεκίναγε έναν πόλεμο, που πάντα κατέληγε σε καταστροφή. Σήμερα η επίσημη Γερμανία όπως την εκφράζουν το ινστιτούτο Γκέτε (μεταπολεμική νεκρανάσταση της χιτλερικής Deutsche Akademie) ή τα διάφορα φεστιβάλ, προσπαθεί να δείξει το καλό της πρόσωπο, για να ξεχάσουμε τα ολοκαυτώματα κατά των γερμανών κουμουνιστών, κατά των εβραίων και των τσιγγάνων, κατά των ομοφυλοφίλων, κατά των πνευματικώς καθυστερημένων-και, προπάντων, για να λησμονήσουμε το Μέγα Ολοκαύτωμα του ρωσικού λαού. Αν διασώθηκε η Ευρώπη όπως διασώθηκε, αυτό οφείλεται καθ’ ολοκληρίαν στον Κόκκινο Στρατό. Η σύγχρονη αντικομουνιστική προπαγάνδα όλων των τηλεοράσεων και όλων των εφημερίδων ξεκινάει από την τρομάρα που πήραν οι καπιταλιστές το 1945, με την παρουσία του κόκκινου στρατού στην καρδιά της αμαρτωλής Ευρώπης. Μια τρομάρα που οι καπιταλιστές δεν μπορούν να καταπιούν………