Τι συμβαίνει τη νύχτα

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Fountain

Οι ακραίες σκέψεις μου ολισθαίνουν
στο ποίημα. Βγαίνει ζουμί και βγαίνει
γάλα. Με διαβάζουν το θύμα κι
ο θύτης. Είναι η ώρα να ταΐσω το
στίχο. Να βγάλω βόλτα το μαύρο σκοτάδι.
Είναι η ώρα που πρέπει να κουρνιάξω
στο τρυφερό της αιδοίο. Να φιλήσω τον
αθώο μαστό. Να ξεθαρέψω γράφοντας
σαν εξοδούχος που βγήκε για σεξ.
Σαν ήλιος που μυρίστηκε υγρά. Να
προλάβω να λαμπαδιάσω σαν κοτσύφι
στη λιακάδα. Να στήσω σκηνικό
Κυριακής με τραπεζάκια. Να στήσω
γάμο αναφιλητά συγγενείς μπιμπελό.
Να βγάλω το βλαμμένο εαυτό μου
στη φύση να βγάλω το βρακί μου
τα σώψυχα. Να γείρω μονήρης στα
γυμνά κλαδάκια της γης. Να γλιτώσω
την πληγή μου απ’ τις ερμηνείες.
Παραπομπές, πομπές και διαπομπεύσεις.
Να με βρει η νύχτα ντελιβερά σε πολίχνη.
Σε μιας όμορφης τα χείλη πλασιέ.