Μικρή λειτουργία της Άνοιξης

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

mikri

Αρκετή βία έχει η λαμπρή ζωή του κόσμου
Φουστανάκια που μαγκώνουν την ομορφιά
Ψυχές που λύνουν τη γλώσσα τους στα κρεβάτια
Κι η πόρτα για το σύμπαν καγκελόφραχτη
Κλειδωμένη μέρα και νύχτα
Δίχως βιβλίο εφημερίδα χαρτί μολύβι
Κι είναι αυτή η βάρβαρη ψευδαίσθηση της ομορφιάς
Κι αυτή η ευκολία της γλώσσας να ζευγαρώνει
Έξω απ’ το Χώρο και το Χρόνο
Ολόγυρα στο Κενό και στο Τίποτε
Κι ο ποιητής σαν δύτης
Κάτω απ’ το θόλο των λέξεων
Στο βυθό αυτού του μαύρου ωκεανού της σιωπής
Αρμόδιος να θωπεύει το χνουδάκι της φύσης
Και της φθοράς το Άγιον Πνεύμα το ζωοποιό
Αρμόδιος να εκκλησιάζει τη γυμνή ελαφίνα στο δάσος του
Να καρφιτσώνει ανθάκια στο συκώτι του
Να σηκώνει το σταυρό της μισθωτής σκλαβιάς των αρουραίων
Να βγάζει απ’ τις τσέπες του τον ήλιο για να αγοράσει αγάπη
Για να αγοράσει μεσονύχτι για την αιώνια λοχεία του