Το βασίλειο των ποιητών

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

basilio

Το βασίλειό μας έχει γάτες και ποντικούς.
Κορίτσια που γελάνε και στολίζουν τους αγρούς.
Δεν είναι η χώρα του λυρισμού.
Ούτε η χώρα που κλέβει στο ζύγι.
Εδώ δεν έχουμε εμπόρους με έμπνευση.
Παρά φλογερά μαύρα μάτια.
Μέρες και νύχτες χωρίς θλίψη.
Εδώ έχουμε δράκοντες κι όχι τρελούς αστυνόμους.
Δεν έχουμε σαλαμάνδρες και πλούσιες κυρίες.
Ηρωίνη και λήθαργο.
Δεν έχουμε ανίατες αρρώστιες.
Και κοπέλες που παραδίδουν μαθήματα.
Δεν έχουμε δηλητήρια κρεμασμένα με σύρμα στα δέντρα.
Προσφορές αλλαντικών και κρεμμύδια μολυσμένα απ’ τη Θήβα.
Δεν έχουμε ναυτικό στόλο και αεράμυνα.
Κι ίσως γι’ αυτό μας κηρύσουν τον πόλεμο νύχτα μέρα.
Δεν μας αφήνουν σε ησυχία.
Πράγμα που σημαίνει πως φοβούνται.
Πράγμα που σημαίνει πως θέλουν να ξεκάνουν τα γεννητικά μας όργανα.
Όμως τα γεννητικά μας όργανα είναι παντοδύναμα.
Αφού ενώνουν τους θνητούς εις σάρκαν μία.
Κι αφού σε τούτο το βασίλειο εδώ είμαστε όλοι βασιλιάδες.

Είμαστε όλοι ποιητές.