Η χώρα μου

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

h xvra moy

Οι σκόρπιες σκέψεις και τα χάδια σου
και πάντα γύρω αυτός ο παλαβός κόσμος.
Ένα καρναβάλι στο δάσος του κακού.
Ένα αιώνιο πηχτό φως σαν τρέλα
στις ανθρώπινες καρδιές.
Μαγειρική αισιόδοξη για να ταΐσει το βάρβαρο κόσμο.

Όμορφη έρημη χώρα, σαν σπυρί στον κώλο του ορίζοντα.

Με το ηλιοβασίλεμα που ραγίζει καρδιές
και ζαλίζει τους ξένους.
Με τους ζορμπάδες στη δυστυχία τους
να κυκλοφορούν χαράματα στην Αθήνα.
Μοναχικοί, φορτωμένοι καρκίνους
με ορθωμένο τον αρχαιοελληνικό τους φαλλό.
Σουβενίρ για εξπρεσιονιστές αθάνατους γέρους.
Πρίαποι μαγαρισμένοι απ’ το νέφος.
Κρεμάστρες για κομποσκοίνια.
Παρακμή κάτω απ’ τους τσίγκους στη μέση του ήλιου.
Χώρα κυρτή που βγάζει στα υπόγεια ηλεκτρικά μυστήρια.
Χώρα που βγάζει στα δαγκωμένα φιλιά. Και
στα όμορφα ποιητικά της μπούτια
καθώς σηκώνει τα φουστάνια
για να περιθάλψει τις πεθαμένες ψυχές.