Οδηγώντας, βράδυ προς το σύμπαν

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

odigo

Έχουν ένα πείσμα φοβερό αυτά
τα πλάσματα που σου πιάνουν
κουβέντα τη νύχτα. Έχουν απορίες,
ερωτήματα, σάλιο. Βοηθάνε την
έμπνευση να πάρει τ’ απάνω της.
Καθώς οδηγώ μονάχος στη σκοτεινή
ύπαιθρο, διασχίζοντας το σύμπαν.
Και καθώς μυρίζω το χορτάρι και
το πλούσιο λίπασμα των χωραφιών.
Αγριόχορτα κι ανθισμένα δέντρα
παραδομένα στο χημικό τους ύπνο.
Με το φεγγάρι να βουλιάζει στο αχνό
σκότος της αυγής και τα λευκά
λουλούδια δίπλα στην άσφαλτο να
μου δείχνουν το δρόμο προς
το στόμα της αγαπημένης.