Ωδή στην καφεΐνη

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

kafeini

Ω θεία καφεΐνη
δωρήτρια ποιημάτων και σειρήνων λογοτεχνικών.
Ουσία εσύ που δεν έχεις μαλλιά, νύχια, δέρμα
αλλά ένα θερμό ενυδρείο.
Ω καφεΐνη, ιερό θηρίο των σπηλαίων της αϋπνίας μου.
Που μου κρατάς την πληγή ανοιχτή
και με βάζεις να γράφω μεσ’ τη γλυφή αναπνιά
και μεσ’ τη φαρμακωμένη νύχτα.
Και ξυπνώ πάντα πρωί σα ληξίαρχος
φτιάχνοντας στην κουζίνα τον καφέ που σε περιέχει.
Παλεύοντας να σε γλυκάνω λίγο
για να περάσεις εύκολα στα σπλάχνα μου.
Να μπεις στο αίμα μου
για να ποτίσεις λίγο πάθος το δειλό καρδιοχτύπι,
να φτάσεις ανενόχλητη εκεί στην άβυσσο του μυαλού
να ξυπνήσεις φαντάσματα
και γυμνές αμήχανες κοπέλες.
Να ξυπνήσεις του ποιητή ανυποψίαστες πτυχές.
Με δίκοπο σπαθί τα τεντωμένα νεύρα.
Ω καφεΐνη παγκόσμια βιομηχανία συμφερόντων,
που με τραβάς σαν εργάτη στις μηχανές σου
και στ’ αλήτικα αγριόχορτα της αγρύπνιας μου.