Υπέρ των καρπών

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

karpoi

Είμαι αυτό που είμαι και δε μπορώ
να γίνω αυτό που δεν είμαι. Έμαθα
να γράφω και να κολακεύω τον
ήλιο, σε κάποια σκέλια δημιουργικής
γραφής. Έμαθα να γεύομαι την
όμορφη τρέλα και την παρδαλή ζωή.
Το λογισμικό που έχει μέσα του
θάλασσα αγριεμένη και το λεξικό
με τα χίλια γλυκά φαρμάκια. Έμαθα
να διαβάζω λέξεις κάτω απ’ τα
φουστάνια και να συλλαβίζω το
σπαραγμό της αγάπης. Έμαθα τα
ωραία ψέματα της ποίησης απ’ τις
αλήθειες της ζωής. Έμαθα το
παράλογο, μεθοδικά και ανελέητα.
Πάντα με σιωπή και πάντα με καύλα.
Για να γίνει ο έρως βρόγχος στο
ποιηματάκι, να κάνει το ωμέγα του
όμικρον. Μια τρύπα φοβερή για να
εκπυρσοκροτήσει η ψωλή. Μια τρύπα
για να φωλιάσει το ουρλιαχτό στο κορμάκι.