Σχέδιο θηλυκής πόλεως

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

xeria

Κορίτσια παραδομένα στον οργασμό
θα πέσω με τα μούτρα στη μελέτη
της ευτυχίας σας. Όλο ποιήματα
ερωτικά ανεξιχνίαστα. Όλο μαύρα
μάτια κι όχι ξινισμένες ψυχές. Όλο
ωραίο λυκόφως σχισμής και γλίστρα
στα δημόσια πάθη. Κατσίκια
ακροβολισμένα στα χίλια δυό σας
κατσάβραχα. Πικρό μέλι του Κώστα
ρομαντισμό φιλιού παλαιάς κοπής.
Τότε που σκύβαν οι όμορφες να
φιληθούνε, ν’ ακροβατήσουν ανάλαφρα
τότε που η σκύλα κι ο σκύλος
ανεπανόρθωτα μυρίζονταν γλείφονταν
δαγκώνονταν. Τότε που ανακούρκουδα
καθίσαμε μαζί να μας πάρει αγκαλιά
το ρέμα της λαχτάρας, να μας βγάλει
τα ρούχα, όχι σε μουχρά ντουβάρια
ανάμεσα, ετοιμόρροπα πατρικά, συζυγικά
ενδιαιτήματα, αλλά αγρούς, χορταράκι
φρέσκο της μέρας ανάμεσα στις
γυμνωμένες μασχάλες, στα τρυφερά
μπούτια στα δόντια στα σάλια στα
μαλλιά στους χτύπους της καρδιάς.
Κορίτσια που σας κράτησε γερές το
σκόρδο του μπαμπά το αστραφτερό
χνουδάκι σας μου δίνει τώρα εδώ
μιαν αίσθηση αθανασίας που τη
χρωστάω σε σας. Ω κορίτσια χαμένα
τώρα στη μετάφραση στα δίκτυα στις
παρδαλές σπουδές, εσάς αντιγράφω
στα ποιητικά μου κατάστιχα ξανά και ξανά.
Κι έτσι περνάω υπέροχα κοιτάζοντας
τον άστατο καιρό απ’ το παράθυρο
το δόλιο εαυτό μου που είναι σύννεφο
αστραπή σπέρμα στο χωματάκι σας
βροχούλα στο μουνί σας.