Ντόπιο Στριπτίζ

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

i xor

Είναι το βασίλειο της λασπουριάς
εδώ και της αγαπημένης μου τέχνης.
Η στέρνα, οι μνήμες, το χαλάκι της
κουζίνας. Το στήθος της, ο σβέρκος της,
οι ρώγες. Όλα βορά στον επιτήδειο
ματάκια. Είναι τα χείλη στο βροχερό
σκοτάδι. Υγρασία, υγρά, χίλια κομμάτια
σκύλοι ελεύθεροι πολιορκημένοι. Εδώ
το έθνος μας από μπίζνες και φιλόδοξους
χορευτές. Ο φόβος, η λύσσα, η διεφθαρμένη
τρέλα του καταναλωτή. Εδώ βιομήχανοι
ηλιοβασίλεμα, πράκτορες, καρδιές, μυαλά
εδώ το περιθώριο και τα σαλόνια, το
αχόρταγο μουνί το διαδίκτυο, οι μη
κυβερνητικές, εδώ μια πλάκα σαπούνι
στο νεροχύτη. Πακιστάν Σιέρα Λεόνε
Κουρδιστάν, ποιήματα που πυροβολούν
ποιήματα φονιάδες, παράνομοι αξύριστοι
μυστικιστές ρομαντικοί. Οχτώ ευρώ το
μεροκάματο στις φράουλες. Εφτά ευρώ
το ξεσκάτισμα γέρου. Πέντε ευρώ το
τσιμπούκι στον Κολωνό. Je suis animaux!
μουνόπανα, ουρλιάζει ο μαύρος
ντανταϊστικός μηδενισμός.