Κυνήγια

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

rubens

Θα σου γράψω ένα δοκίμιο για το πένθος
αυτό το ψυχοπλάκωμα στο Δανέζικο σινεμά
με τα δάση και τις βροχές
με τα καυτερά φαγητά και το χιόνι
με το εισαγόμενο λάδι απ’ τη Μεσόγειο
και τους μέτριους ποιητές
που δεν γνώρισαν ποτέ κύκλωπες και γυμνές
στις παραλίες των Κυκλάδων
παρά μονάχα ηλεκτρίζουν τα πάθη τους και
κυνηγούν ελάφια έξω στα σκοτεινά νερά
και κάποιοι ντόπιοι δικοί μας τους αντιγράφουν
και βάζουν στα ποιήματα θύελλες
αγάπες ερημιές καθρέφτες μοναξιές
και δεν βάζουν στα ποιήματα μέσα
καύλες υγρά μουνοπέταλα
και με κάνουν να βαριέμαι τόσο που
αναγκάζομαι να γράψω ποιήματα
με καύλες υγρά μουνοπέταλα
για να έχω να διαβάζω κάτι και να μην πλήττω
και να καυλώνω αυτοστιγμεί
και να μην βάζω στο μυαλό μου
υπερβόρειες παλαβομάρες για αυτοχειρίες και τέτοια