Αγία τριάς

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

troik

Η πιο βαθιά προσωπική αίσθηση του ερωτισμού συνδέεται με τον τόνο και την απόσταση απ’ όπου ξεκινά ο χτύπος των ρολογιών της καρδιάς. Και τα ρολόγια της καρδιάς τα κουρδίζει η γειτονιά και τα βλέμματα. Η κουβέντα που άκουσες στο δρόμο για την ευχαρίστηση. Στο δρόμο για τη θεία λειτουργία της χαράς. Γιατί η χαρά σε βάζει μέσα. Όσο χαίρεσαι τόσο επιδιώκεις τη χαρά. Τη συναναστροφή με τα πλάσματα που θα σου προσφέρουν τη συνείδηση του σώματός σου. Κι όχι αυτό που τους έμαθε ο δηλητηριώδης όφις των απαγορεύσεων και των κατηχητικών. Διότι μαζί με τους εραστές στο δωμάτιο τρυπώνει και η κοινωνία. Και παρακολουθεί το θέαμα του σεξουαλικά αρπαχτικού άντρα και της σεξουαλικά πειθήνιας γυναίκας. Και βάζει ρόλους στα συμπλέγματα και στις συνουσίες. Κι όταν ακολουθείς ρόλους τρως σκατά. Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, ανησυχείς, κορδώνεσαι. Δεν είσαι εσύ αλλά ο ρόλος. Το κακέκτυπο του εαυτού σου. Ο νάρκισσος που θαυμάζει τα κωλομέρια του. Ο βραχυκυκλωμένος γαμιάς που βιντεοσκοπεί την ευχαρίστηση για να τη δείξει στους άλλους. Για να επικυρώσει την φύση των πραγμάτων που διαφεντεύει το εγώ του. Για να λάβει εύσημα και αναστενάρικα σχόλια για τη μεγαλοσύνη του. Όμως όταν οι εραστές αφήνουν τη φυλετική τους προέλευση εκτός ερωτικής κλίνης τότε μεταμορφώνονται. Δεν θέλουν να αποδείξουν τίποτε. Γίνονται ένα κουβάρι. Η Αφροδίτη κι ο Διόνυσος γίνονται ένα. Πλάθονται. Αλλάζουν. Αντιτάσσουν στον αποθνήσκοντα ανθρωπισμό το σκληρό καθήκον της ηδονής.