Fascio di combattimento

fask

Όταν κάποιος φίλος του Κάφκα τον επισκέφτηκε στο σπίτι του, είδε πάνω στο γραφείο του ένα περιοδικό με χορεύτριες. «Χορεύτριες είναι;» τον ρώτησε, κι ο Κάφκα του απάντησε: «Όχι, φαντάροι. Το περιοδικό αυτό είναι ένα καμουφλαρισμένο στρατιωτικό περιοδικό. Το βήμα της χήνας α λα πρωσικά και ο χορευτικός βηματισμός έχουν τον ίδιο στόχο. Και στις δυο περιπτώσεις στόχος είναι η συντριβή της ατομικότητας. Φαντάροι και χορεύτριες δεν είναι πια ελεύθερα άτομα, αλλά κομμάτια μιας ομάδας που υπακούουν σε διαταγές που τους είναι εντελώς ξένες. Για αυτό και αποτελούν το ιδανικό όλων των κυβερνώντων. Τίποτε δε χρειάζεται να εξηγηθεί ή να αναθεωρηθεί. Η διαταγή είναι αρκετή. Οι φαντάροι και οι χορεύτριες παρελαύνουν σαν μαριονέτες. Αμέσως ο κυβερνήτης, ενώ είναι εντελώς ασήμαντος νιώθει σπουδαίος. Κοιτάξτε τον!». Και τότε ο Κάφκα βγάζοντας ένα άλλο περιοδικό απ’ το συρτάρι έδειξε στο φίλο του μια φωτογραφία του Μουσολίνι, λέγοντάς του «αυτός εδώ ο άνθρωπος έχει την τετράγωνη μούρη ενός θηριοδαμαστή και τα γυάλινα μάτια ενός τζουτζέ που θέλει να προσποιηθεί πως έχει βαρύτητα και βάθος. Με λίγα λόγια είναι το αφεντικό ενός τσίρκου που διατάζει τις πολιτικό-απολιτικές κοπέλες που δεν εμφανίζονται παρά μόνο μαζικά. Να τες!», δείχνοντάς του μια πορεία χαμογελαστών διαδηλωτών στην Πορεία προς τη Ρώμη. Είναι η ίδια πορεία διαδηλωτών που ουρλιάζανε στο σύνταγμα για να μην μπει ο διάολος στις ταυτότητες. Είναι η ίδια πορεία διαδηλωτών που ουρλιάζανε στο σύνταγμα πως η Μακεδονία είναι ελληνική. Είναι οι ίδιες πολιτικο-απολιτικές μάζες που χύνουν όταν βλέπουν το πέτσινο σακίδιο του Βαρουφάκη. Που συγκινούνται απ’ την καύλα όταν βλέπουν τα ξύλινα κουφώματα της βίλας του. Όλα από τίμιο ξύλο. Όλα καμωμένα από θρησκευτικό συναίσθημα και υπεραξία. Ο μπάτμαν κι ο κάπτεν-Αμέρικα ζευγαρωμένοι με τον Καραϊσκάκη και την Μπουμπουλίνα ως χάκερς γητευτές θα μας ερεθίσουν την ψηφιακή μας κλειτορίδα. Το αφιμί μας. Θα μας βάλουν στη δραχμή, γιατί καπιταλισμός με δραχμή είναι πιο εθνικός και πιο βαρβάτος. Καλύτερα να μας γαμάν οι δικοί μας παρά οι ξένοι. Θέλουμε ελληνικό σπέρμα στο προλεταριακό μας μουνί. Να έχει μέσα και λίγο Μεγαλέξανδρο και λίγο Γιώργο Παπαδόπουλο πουτσαρά. Αριστερούς βιομήχανους και Ρηγάδες εφοπλιστές, όχι ανώμαλους ευρωπαίους που θέλουν κώλο. Ω! ναι σύντροφοι ιθαγενείς της αριστεράς, το δίλλημα είναι αυτό που φέρατε στα μέτρα σας. Μουνί η κώλο; Δραχμή ή Ευρώ; Ας διαλέξει ο λαός αν θα τον πάρει από πίσω ή από μπρός.

Δόλος εραστών

image

Στο Σπύρο Σιάμο

Ζούμε σε κοινόβιο θέλοντας να βιώσουμε την πιο αλαζονική μας επιθυμία. Να είμαστε οι τελευταίοι άνθρωποι πάνω στη Γη. Υπάρχουν οι άνθρωποι που ζουν πάνω στη Γη και οι άνθρωποι που ζουν πάνω απ’ τη γη. Και θα έλεγα με βεβαιότητα πως οι τελευταίοι άνθρωποι του πλανήτη μας είναι οι γύφτοι. Αυτοί οι μελαψοί ακροβάτες που παίζουν το ατέλειωτο ταμπούρλο τους και πιστεύουν σε ότι βλέπουν και ότι νοιώθουν. Έτσι κι εμείς όχι μεταλλαγμένα μαμμόθρεφτα αλλά θνητότατοι γύφτοι. Με ήλιο και σκοτάδι. Με φως και με θάνατο ακαταπαύστως. Γνωρίζοντας το μηδέν και την εκμηδένιση. Το αιώνιο Τίποτε, διαβατήριο φήμης και πλούτου. Ζούμε σε κοινόβιο σε κήπους, σε ποτάμια και δάση, χέζουμε σε σκατόλακκους και αυτοσχέδιους φυσικούς βόθρους γιατί δεν είμαστε οικολόγοι με ενέργεια και ενθουσιασμό και αθλητικό κολάν για τις αποστειρωμένες εξορμήσεις. Τις αποδράσεις απ’ τον κλιματιζόμενο οικολογικό μας ναρκισσισμό που εδρεύει στη Σόλωνος. Ζούμε σε κοινόβιο και αγαπάμε πραγματικά. Αγκαλιάζουμε κορμιά κι όχι ρούχα. Σήμερα είμαστε γυναίκες. Σήμερα είμαστε άντρες. Σήμερα είμαστε άνθρωποι. Δεν χρειαζόμαστε σατέν σεντόνια για να μας σηκωθεί. Δεν χρειαζόμαστε γεροτραμπούκους σοφούς να μας βάζουν κωλοδάχτυλο για να δουν αν θα κάνουμε αυγό ή αν θα φέρουμε πελατεία στο μαγαζί τους. Δεν είμαστε ουτοπιστές αλλά κάτοικοι του Επικούρειου κήπου. Καλυτερεύουμε και σκιρτούμε σαν τα μελισσάκια. Πηγαίνουμε στο θυμάρι και στις μυρουδιές και στα παιχνίδια της νύχτας. Ζαχαρώνουμε με τη γλώσσα το χνουδάκι των κοριτσιών που ψάχνουν με το φανάρι εμάς, τα ένδοξα όντα που δεν διεκδικούμε εξουσία στα κορμάκια τους. Ιδιοκτησία και συμβόλαια. Οικοσκευές και πλαστικά πάθη. Ναι, είμαστε μια διευρυμένη οικογένεια. Αγαπούμε όλα τα χρώματα και κάνουμε χαρούμενους συνειρμούς. Αγαπούμε με πάθος τα γέλια και τους χυμούς και παραδεχόμαστε πως δεν μπορούμε να τακτοποιήσουμε όλο το σύμπαν. Μπορούμε όμως να κάνουμε ένα μικρό κομμάτι του ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι. Έναν παράδεισο από μελλοντικά ερωτικά ραντεβού. Αφιερώνοντας στην άγρια θεότητα που κοιτά μέσα απ’ το βλέμμα μας τον απέραντο ορίζοντα των σκελιών της.

Δρακουλίνια

drakou

Θέλει απ’ τη ρίζα κόψιμο το χέρι που λικνίζει την κούνια με τις αυταπάτες που κυβερνούν τον κόσμο. Και ομολογουμένως πρέπει να βρούμε κάποιον να κόψει αυτό το χέρι αλλιώς πρέπει να το κόψουμε εμείς. Και τα χέρια αυτά δεν κόβονται με την ακατάσχετη πειστική πολυλογία των κομπιναδόρων που ψηφίζουν ανθρωποκτόνα νομοσχέδια και βεβαίως δεν κόβονται με την πολιτική ευπρέπεια. Αν μυρίσεις το άρωμα μιας λεμονιάς νωρίς το πρωί θα καταλάβεις και τη μυρουδιά της γυναίκας όταν θέλει να ζευγαρώσει, θα καταλάβεις γιατί το χέρι που λικνίζει την κούνια με τις αυταπάτες είναι χέρι δολοφονικό. Και γιατί θέλει κόψιμο απ’ τη ρίζα. Χίλιοι Αριανοί ιεροκήρυκες που κατοικούν στον πλανήτη Γη διαφημίζουν το κόκκινο χώμα του πλανήτη Άρη και κάνουν ανασκαφές και ψάχνουν νερό και μέσα από ένα όργιο αυτολύπησης ο επιστήμων των εταιριών μετάλλαξης της ανθρώπινης καύλας και της ανάγκης του να ζεις με φυσικό τρόπο σπέρνει καινούργιες αυταπάτες. Διαστημικά ταξίδια, εθελοντές που γουστάρουν να γίνουν πειραματόζωα, οραματιστές ενός κόσμου με κάψουλες και μπόλικο μεθάνιο που θα ουρούν βενζίνη και θα τρώνε κατεψυγμένο βιάγκρα για να μπορούν να γαμούν στον κόκκινο πλανήτη. Το σημείο τομής της ανθρώπινης μαλακίας και της άνωσης. Της κβαντομηχανικής με τον ιεροκήρυκα. Της πείνας με τον ηλεκτρομαγνητισμό της αφόδευσης. Της αγαμίας με την αποδόμηση των σκόρων της σχολής του Σικάγου. Το ανθρώπινο ον σε μεγάλα αυτοκτονικά κέφια. Εδώ κάνοντας μια γύρα σ’ αυτά τα σπίτια και σ’ αυτή την εξοχή θα βρεις χαντάκια με σκατομένες πάνες, πλαστικές πολύχρωμες σακούλες ασορτί με την LSD διάθεση της μαμάς και του μπαμπά που καυλώνουν όταν πετάνε σκουπίδια στις λίμνες και στους αγρούς που υγραίνονται με τους ηγέτες και τα διαστημικά ταξίδια μέσα στο χοιροτροφικό τους νοικοκυριό και μέσα στο αποψιλωμένο τους αυτοκίνητο. Μέσα στην πεντακάθαρη παστρικιά ιδιοκτησία τους με τα σκατά τους πεταμένα στο δημόσιο χώρο, στα ρέματα και στα δάση. Στις παραλίες και στα ποτάμια. Οι διεφθαρμένες και άπληστες κυβερνήσεις μας και οι εταιρίες τους και οι θρησκευτικές και φιλανθρωπικές τους οργανώσεις στηρίζονται πάνω στην περήφανη εθνική μας κακομοιριά. Στον έρωτά μας για τα σκουπίδια και τον ηγέτη που νανουρίζουμε στην κοπρολαγνική μας νυφική παστάδα.

Συνέντευξη στο Σύμπαν

sinent

Συνέντευξη ήρθαν να μου πάρουν απ’ το Σύμπαν.
Ρωτούσαν για την ποίηση, το χώμα
τη γυναίκα που λατρεύω, τη γυναίκα που αγαπώ.
Ρωτούσαν γιατί κλείνομαι και γράφω αντί να ζω
γιατί να ψάχνω στα χαρτιά και τα βιβλία
αυτό που είναι μες τα σκέλια τους γραφτό!
Γιατί, όλο γιατί.
Κι όλο με στριμώχνανε οι άτιμοι
που ήρθαν απ’ το σύμπαν για να πάρουνε συνέντευξη
από εμένα το φτωχό τον ποιητή.
Ω! μα, δεν το ξέρετε εσείς
πως σε τούτο τον πλανήτη εδώ
βάρβαροι κυβερνούνε και μισάνθρωποι
αγάμητοι, θεούσες, πατριάρχες, χωροφύλακες
οι αδίστακτοι του είδους μας
που με ευκολία μπορούν
να σφάζουν νεογέννητα στην κούνια τους
και που μπορούν να μαγαρίζουν τον αέρα το νερό
για να κερδίζουνε δολάρια και ευρώ
και, που τα κορίτσια φυλακίζουνε
στο γάμο στο μπουρδέλο στο φονικό νοικοκυριό
και τους στερούν τον άγιο φαλλό
το ελεύθερο γαμήσι, το κυνήγι στον αγρό.
Ω! μα δεν το ξέρετε, πως με μίσος πολεμούν όλους εμάς
που θέλουμε την ηδονή και το ψωμί για όλους
κι οι βδέλλες της κουλτούρας
τα πιστά τους τα σκυλιά
μας λένε πορνογράφους
μας βαφτίζουνε τρελούς
και ξεμπερδεύουνε με μας
μη τους μολύνουμε τις τέχνες και τα γράμματα
και στης ακαδημίας μη κατουρήσουμε το κόκκινο χαλί!
Γιατί φοβούνται πως θα χάσουν το κοπάδι τους
κι οι άνθρωποι θα γίνουνε από πελάτες εραστές
και δε θα θέλουν πια
κάρτες πιστωτικές, περιουσίες, ομόλογα,
στρατιώτες, δικηγόρους, δικαστές
για να μοιράσουνε τον έρωτα
και δε θα θέλουν πια
φράχτες, συρματοπλέγματα, έθνη, πατρίδες, μίση
για να μαντρώνουνε του ανθρώπου τα υγρά
και το ένδοξο γαμήσι.

Ολομέλεια

olomel

Για να επιβιώσεις, να αναδειχθείς και να προχωρήσεις μέσα στους όποιους κομματικούς μηχανισμούς πρέπει να ποδοπατήσεις συντρόφους σου. Να χρησιμοποιήσεις δόλο πουστιά μηχανισμούς. Πρέπει να δώσεις κώλο όχι με την αρχαιοελληνική σημασία αλλά με την ύστερη αστική, την υστερική, την ξεσχιστική, την ταπεινωτική, την κολομπαράδικη. Αυτή την δυναμική του δυνατού που η κυριαρχία του είναι Το σας γαμώ όλους. Οι εκκαθαρίσεις μέσα στα κόμματα εξουσίας είναι ψιλά γράμμα για μας τον κοσμάκη της φυσιολογικής-κατά τη νοικοκυραίικη άποψη-οδού. Αν η κωλομπαρία και η εκμηδένιση της προσωπικότητας είναι κανόνας των δεξιών κομμάτων για να σκαρφαλώσεις στην ιεραρχία και να γίνεις ηγέτης δηλαδή αρχίδι με βούλα, στην ηγεμονική αριστερά των μνημονίων είναι απόφαση της κεντρικής επιτροπής. Απ’ το γυμνάσιο ακόμα έβλεπα τύπους που έχτιζαν το πολιτικό τους μέλλον στους καμπινέδες του σχολείου. Γλυκά όμορφα τακτοποιημένα παιδάκια διεκδικούσαν την εκπροσώπησή μας. Το άρρωστο θλιβερό και ποταπό μικρόβιο της εξουσίας είχε μπει, είχε διεισδύσει, είχε χωθεί μέσα τους. Κανένα απ’ αυτά τα μορφωμένα καλόπαιδα που κάναν τις σπουδές τους δια αλληλογραφίας στα πολυτεχνεία και τις νομικές δεν διεκδίκησε ένα χιλιοστό κατάργησης της εξουσίας. Μόνο αντέγραφαν απ’ τους παλιούς κάθε δουλική χαριτωμενιά με απότοκο σκοπό να γίνουν αφίσα στις κολώνες του άστεως. Κι εκεί που βλέπεις νέους ξαφνικά να τρέχουν γοργά προς την καρέκλα της εξουσίας βλέπεις μεταμορφωμένη όλη τη σαπίλα του παλιού. Βλέπεις εκείνον που έχει απογειώσει τους μηχανισμούς και με τρελή απίθανη ταχύτητα γίνεται ο ηγεμόνας και αγέρωχος ανθρωποδιορθωτής. Αυτός που πέρασε τα τεστ των μισανθρωπικών και υποτελειακών μηχανισμών και τώρα ασκεί εξουσία, παίρνει αποφάσεις. Λειτουργεί ως εκπρόσωπος και διαχειριστής αυτουνού που Κυριαρχεί αλλά δε φαίνεται. Που Εξουσιάζει αλλά δεν βγαίνει στο προσκήνιο. Οι ηγέτες που βάζουν μέικ απ και κάνουν διαγγέλματα, οι πολλά υποσχόμενοι για να γίνουν αυτοί που έγιναν, έχουν περάσει όλες τις πίστες μνησικακίας. Άυπνοι, ξενυχτισμένοι, αιώνιοι υπάλληλοι του ευρώ, της δραχμής και του μουνιού της μάνας τους. Της μαμάς υπεραξίας . Της πιο καυλιάρας μαμάς. Της μανούλας που νανουρίζει πνιγμένους, σφαγμένους, πεινασμένους στη σοσιαλχριστιανοδημοκρατικοαριστεροφασιστική της αγκαλιά.

Αριστερή πλατφόρμα

salo2

Ο μικροαστός ποιητής και στέλεχος της εγχώριας πατριωτικής αριστεράς Μανόλης Αναγνωστάκης, γράφει σ’ ένα του ποίημα, πως δεν παραδέχτηκε την ήττα. Κανένας μικροαστός δεν παραδέχεται την ήττα. Μια χαλαρότητα και μιαν αγαλλίαση μπροστά στις πρακτικές του περιφερειακού φαλλοκρατικού καπιταλισμού έφερε την ήττα σ’ αυτούς που είχαν προαναγγείλει μεγαλειωδώς νίκη νταούλια ζουρνάδες και αριστερή ελεημοσύνη. Μιαν αριστερά που ξεκίνησε ως Εσωτερικού με γαλλοτραφείς διανοητές και βαρόνους μεσοαστικής κουλτούρας. Όσοι δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν την ουτοπική δερματίτιδα του μεγάλου κόμματος έστησαν παραμάγαζα για να δελεάσουν αγνούς ρομαντικούς νέους που έκαναν την επανάσταση στα πάτρια δεξιά εδάφια και θελαν ένα κόμμα όχι συντελειακό και συγκρουσιακό αλλά ρυθμιστικό και φιλελεύθερο. Διότι οι αριστεροί του Εσωτερικού ήσαν φιλελεύθεροι άνθρωποι δημοκράτες με ομόλογα εξοχικό και ταξίδια αναψυχής στην Ευρωπαϊκή άβυσσο του διαφωτισμού. Άριστοι καθηγητές νεωτερικοί ακαδημαϊκοί αλλά τόσο μακριά απ’ το προλεταριάτο όσο η ζώνη του Κάιπερ απ’ τον ήλιο. Κι όταν αποφασίσεις να το παίξεις σωτήρας του προλεταριάτου πρέπει να φας έστω για λίγο την πούτσα της οικοδομής, να δεις τη γλύκα του εργοστασίου και το θόρυβο της μηχανής, να νιώσεις το κάψιμο στα σπλάχνα την ώρα που λιώνεις το μέταλλο στα έγκατα της δεξαμενής, να ιδρώσεις επί δωδεκάωρο σε βρωμερά μαγειριά των εξωτικών μας νησιών, να τρίψεις τα σκατά κάποιου λεχρίτη στη λευκότατη χέστρα, εκεί που ξεπλένονται τα διατροφικά μας όργια και όλες οι καταναλωτικές μας αμαρτίες. Φρονώ πως το πρώτο άρθρο στο σύνταγμα ενός κόμματος της αριστεράς πρέπει να είναι η αποκομιδή των σκουπιδιών απ’ τους πολίτες. Μια φορά το μήνα ευυπόληπτοι γιατροί μηχανικοί δικηγόροι καθηγητές να καβαλάνε την σκουπιδιάρα και να καθαρίζουν την πόλη εκ περιτροπής. Μιαν αριστερά που βάζει άλλους να ξεσκατίζουν  τα παιδιά της και να της καθαρίζουν το σπίτι ενώ αυτή κάνει επανάσταση είναι μια σάπια αριστερά με αριβίστες, σωτήρες από δεύτερο χέρι. Μιαν αριστερά των επαγγελματιών που θέλει να κυβερνήσει στον καπιταλισμό είναι αιμορροΐδα στον κώλο του προλεταριάτου. Μιαν αριστερά που φιλάει χέρια παπάδων είναι μια νεκρόφιλη αριστερά. Ήττα ταπείνωση και μαλακία. Μιαν αριστερά παρασιτική που ζει κι αυτή απ’ τη ζωή που ξεζουμίζει η εξουσία.