Δόλος εραστών

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

image

Στο Σπύρο Σιάμο

Ζούμε σε κοινόβιο θέλοντας να βιώσουμε την πιο αλαζονική μας επιθυμία. Να είμαστε οι τελευταίοι άνθρωποι πάνω στη Γη. Υπάρχουν οι άνθρωποι που ζουν πάνω στη Γη και οι άνθρωποι που ζουν πάνω απ’ τη γη. Και θα έλεγα με βεβαιότητα πως οι τελευταίοι άνθρωποι του πλανήτη μας είναι οι γύφτοι. Αυτοί οι μελαψοί ακροβάτες που παίζουν το ατέλειωτο ταμπούρλο τους και πιστεύουν σε ότι βλέπουν και ότι νοιώθουν. Έτσι κι εμείς όχι μεταλλαγμένα μαμμόθρεφτα αλλά θνητότατοι γύφτοι. Με ήλιο και σκοτάδι. Με φως και με θάνατο ακαταπαύστως. Γνωρίζοντας το μηδέν και την εκμηδένιση. Το αιώνιο Τίποτε, διαβατήριο φήμης και πλούτου. Ζούμε σε κοινόβιο σε κήπους, σε ποτάμια και δάση, χέζουμε σε σκατόλακκους και αυτοσχέδιους φυσικούς βόθρους γιατί δεν είμαστε οικολόγοι με ενέργεια και ενθουσιασμό και αθλητικό κολάν για τις αποστειρωμένες εξορμήσεις. Τις αποδράσεις απ’ τον κλιματιζόμενο οικολογικό μας ναρκισσισμό που εδρεύει στη Σόλωνος. Ζούμε σε κοινόβιο και αγαπάμε πραγματικά. Αγκαλιάζουμε κορμιά κι όχι ρούχα. Σήμερα είμαστε γυναίκες. Σήμερα είμαστε άντρες. Σήμερα είμαστε άνθρωποι. Δεν χρειαζόμαστε σατέν σεντόνια για να μας σηκωθεί. Δεν χρειαζόμαστε γεροτραμπούκους σοφούς να μας βάζουν κωλοδάχτυλο για να δουν αν θα κάνουμε αυγό ή αν θα φέρουμε πελατεία στο μαγαζί τους. Δεν είμαστε ουτοπιστές αλλά κάτοικοι του Επικούρειου κήπου. Καλυτερεύουμε και σκιρτούμε σαν τα μελισσάκια. Πηγαίνουμε στο θυμάρι και στις μυρουδιές και στα παιχνίδια της νύχτας. Ζαχαρώνουμε με τη γλώσσα το χνουδάκι των κοριτσιών που ψάχνουν με το φανάρι εμάς, τα ένδοξα όντα που δεν διεκδικούμε εξουσία στα κορμάκια τους. Ιδιοκτησία και συμβόλαια. Οικοσκευές και πλαστικά πάθη. Ναι, είμαστε μια διευρυμένη οικογένεια. Αγαπούμε όλα τα χρώματα και κάνουμε χαρούμενους συνειρμούς. Αγαπούμε με πάθος τα γέλια και τους χυμούς και παραδεχόμαστε πως δεν μπορούμε να τακτοποιήσουμε όλο το σύμπαν. Μπορούμε όμως να κάνουμε ένα μικρό κομμάτι του ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι. Έναν παράδεισο από μελλοντικά ερωτικά ραντεβού. Αφιερώνοντας στην άγρια θεότητα που κοιτά μέσα απ’ το βλέμμα μας τον απέραντο ορίζοντα των σκελιών της.