Ποίημα γοερό

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

poii

Σας αγαπώ ακόμα πιο πολύ στιγμές της εξορίας μου
Έσχατη κυρά μου που δε σου περίσεψε σεξ για μένα
Μα εγώ έχω ακόμα τη γλώσσα σου στο στόμα μου
Και πως γίνεται να σε βλέπω στο καθρεφτάκι μου
Στον ουρανό που σχεδιάζει ο διάβολος της μνήμης
το χνουδάκι σου, που με πάει στους αφρούς σου,
στο λαχάνιασμα, που με πάει την ώρα που ξυρίζομαι
στο φύλο σου, εκεί που ανθεί η λεπτεπίλεπτη λειχία.