Οι γάτες του Πάουντ

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

paoynt

στην Ισμήνη Λιόση

Δεν ξέρω εάν αυτός ο γέρος που κοιτάζει τις γάτες του είναι σοφός ή φασίστας, ή και τα δυο μαζί, ή αν είναι ένα αρχαίο πλάσμα που ταΐζει τους συντρόφους του. Δεν ξέρω αν είναι λίγο λοξός ή αν φορά την καθημερινή πειθήνια ενδυμασία της συνήθειας. Δεν ξέρω αν περιμένει τα φάρμακά του ή το τσάι του, ή αν είναι θυμωμένος από κάποιο γλέντι τρικούβερτο των τοκογλύφων. Ξέρω όμως πως ο κύριος Έζρα Πάουντ αγαπούσε τις γάτες του και τους Ιταλούς που του ψαλίδισαν τα κοτσάνια και το άνθος του μαζί. Και τα αγκάθια του έπιασαν πάνω σ’ ένα σταυρό σκουριάς. Και η γλώσσα του έγινε ο πολύμορφος δαίμονας και η φωνή του σκυμμένη πάνω στα χαρτιά, κραδαίνοντας το σκήπτρο της γέννας του κακού, και, η Αμερική του μιαν Ινδιάνα σε μινιατούρα, άλλοτε πρατήριο βενζίνης και άλλοτε εμβρυουλκός γυναικολόγου στα ματωμένα σεντόνια της αποικίας. Μα ο γέρος αυτός αγαπά τις γάτες του και τους χαμογελά με το αιώνιο βλέμμα του νάρκισσου που παραδόθηκε σε ξένο χώμα. Όπως μια σκνίπα στο στόμα ενός βουβαλιού κι όπως ο θάνατος που φυτρώνει εκεί που οσμίζεται κέρδος. Στα σπλάχνα των ποιητών που η ακαδημία ψεκάζει με αντισηπτικό και στα ποιήματα που βάζει στη φορμόλη. Κάνοντας πάντα επιδρομές στον απρόσβλητο κόσμο των γάτων. Για να μάθει απ’ τις εφτάψυχες ερωμένες του όλες τις συμφορές και τις παραφροσύνες. Όλα τα χούγια του ποιητή. Την ρυπαρή του τρυφερότητα για την τόσο οικεία μας βαρβαρότητα.