ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Month: Νοέμβριος, 2015

Αστικό δίκαιο

diki

   Βλέπω τις καρέκλες. Σκληρές και άκαμπτες. Εδώ μέσα όλα είναι καρφωμένα στο πάτωμα. Στέρεα. Ξύλο απ’ τα δάση του Βορρά και άσπρο μάρμαρο απ’ τον ήλιο του Νότου. Ψηλά μέσα στη μαύρη τήβεννο ο δικαστής. Στα δεξιά ο δικηγόρος. Στα αριστερά ο εισαγγελέας. Μερικά σκαλιά πιο κάτω το εδώλιο. Άδειο και κρύο. Ένα ημικύκλιο από ξύλινα κάγκελα. Και μια κόγχη για το ευαγγέλιο.
Μια νέα δίκη πρόκειται ν’ αρχίσει. Ο δικαστής απευθύνεται στον κλητήρα και προστάζει: Να περάσει ο καταδικασμένος.

Προφητείες Αγίου Παϊσίου

foot

Ο φετιχισμός του ποδιού, που δεν πρέπει να συγχέεται με άλλους παρεμφερείς φετιχισμούς, όπως ο φετιχισμός της κάλτσας ή του παπουτσιού ή ακόμα το φετιχισμό του καλτσόν και της γόβας, θα πάρει απίστευτα πολλαπλές μορφές που θα κινητοποιήσουν όλες τις αισθήσεις. Την όραση, την όσφρηση, τη γεύση, το πάθος για τα βρώμικα πόδια, το βρέξιμο και το κατάβρεγμα, την ουροφιλία, το γλείψιμο, το θηλασμό.

Ο άνθρωπος θα καταντήσει ένα σταυροδρόμι διαστροφών. Η κόκκινη αρκούδα θα κατέβει να τρυγήσει μέλι στα υψίπεδα του Γκολάν, το Ισλάμ θα κάνει παρθενορραφή στην Ορθοδοξία, το καλό θα γίνει κακό και το κακό θα φυτρώσει στις κατσαρόλες. Οι καθολικοί θα παίζουν μακριά γαϊδούρα στο Βατικανό και οι καλόγεροι θα μαθαίνουν σκάκι τρυφερά αγοράκια στο Άγιον Όρος.

Βαμπιρισμός, ανθρωποφαγία, κοπροφιλία, φετιχισμός, νεκροφιλία, κτηνοφιλία. Ο διεστραμμένος θα βρίσκει την ενοχή και την τιμωρία του στη φτώχεια της μοναδικής και τυραννικά στερεότυπης πράξης που είναι υποχρεωμένος να κάνει.

Όμως θα έρθει η στιγμή που ο βασιλιάς, ο τσάρος, ο Μεγαλέξανδρος, θα βγουν απ’ τους τάφους και τα μαυσωλεία. Θα αναστηθούν για να σώσουν την ανθρωπότητα. Η Κωνσταντινούπολη θα ξαναγίνει ελληνική και η Τζαβέλενα θα κάνει πόμολα τ’ αρχίδια του Κιουταχί στην Αγιά Σοφιά. Η νηστεία θα γίνει νόμος του Κράτους και ο Πατριάρχης γυναικολόγος του Έθνους.

Η επιστήμη που έσπειρε τόσα κακά θα καταργηθεί. Η ζωή θα ξαναγίνει αυτοδίδακτη. Θα τρώμε χωρίς να ξέρουμε τι είναι το στομάχι. Θα πονάμε χωρίς να ξέρουμε τι εστί πόνος. Στα σχολεία θα διδάσκουμε μόνο θεολογία και εγκράτεια. Προσευχή και ταπείνωση. Στα ραδιόφωνα θα παιανίζει ο εθνικός ύμνος και το κήρυγμα. Θα πατάξομε τις διαστροφές και τις ονειρώξεις. Αμόλυντοι θα περιμένουνε την Μεγάλη Μέρα. Την Ημέρα της Αναστάσεως.

Μιαν ημέρα όχι θαυμασμού και πηγαίας χαράς. Όχι μιαν αιωνιότητα τρελής ευτυχίας όπου η μάνα θα μπορεί να συναντήσει το δολοφονημένο της παιδί και ο ερωμένος την ερωμένη που έχασε. Όχι μια μέρα δια παντός ηλιόλουστη όπου η ανθρωπότητα θα βγαίνει απ’ την εκμηδένιση και τα σαπρότατα μνήματα.

Αλλά μιαν μέρα έλευσης της κρίσεως, όπου οι νεκροί θα σηκωθούν απ’ τους τάφους όχι για να τους χαριστεί η ζωή αλλά για να τους καθίσει ο Δημιουργός στο εδώλιο. Για να πάρει θέση ο απαραλόγιστος κριτής μπροστά στο ανυπάκουο δημιούργημά του, απορρίπτοντάς το εις το αιώνιο πυρ, εις τον ατελεύτητον σκώληκα, εις το σκότος το αφεγγές.

Bataclan

mpatak

Ο θάνατος περιμένει όποιον δε βγάλει το καπέλο του στο πέρασμα μιας λιτανείας. Στο πέρασμα του Έρωτα και στο πέρασμα της Ομορφιάς. Ο θάνατος περιμένει στη γωνία αυτή τη σκοταδερή και άφυλη σεξουαλικότητα του πολιτισμού. Εδώ η πορνογραφία είναι η μαγειρική στα μάτια των πεινασμένων. Εδώ ο διακονιάρης ηδονοβλεψίας μαζεύει ταληράκια χαράς απ’ τα χέρια των κερατάδων.

Άρτος και θέαμα για να μπουκώσει αυτές τις βαθιές φρικιαστικές ρυτίδες της αγαμίας. Μέσα στην απολύμανση και την πολιτική ορθότητα των αρίστων περιφέρει την αγνότητά του χωρίς να ξέρει πως μόνο το ακάθαρτο με την τραχύτητά του, τις ανωμαλίες του, την ανομοιογένειά του και τα μείγματά του, αποτελεί εφαλτήριο για τη γνώση.

Μα αυτός ο δηλητηριασμένος από αυταπάτες δεν παράγει γνώση αλλά καταναλώνει γνώση. Μέσα σε μια αποστειρωμένη φύση που κατασκεύασε για να ζει και να δουλεύει προσφέροντας υπεραξία, χρησιμοποιεί εργαλεία σεξουαλικών πρώτων βοηθειών ώστε να μπορεί να κορέσει την ανάγκη του για οργασμό. Την ανάγκη του για ξεκάβλωμα.

Μέσα στον άπειρο πορνογραφικό πολιτισμό της σφαγής και του φόβου ψάχνει μια ψεύτική εικόνα για να διεγερθεί απ’ το ενθαρρυντικό θέαμα ενός υποτιθέμενου βιώματος. Το θέαμα των ηδονών των άλλων μας κάνει να νιώθουμε ότι έχουμε μέσα μας τη δυνατότητα να είμαστε εξ ίσου ευτυχισμένοι.

Όμως οι αλλότριες εικόνες που μαγειρεύονται στα εργαστήρια μιας σκοτεινής βιομηχανίας με τους πούτσους και τα μουνιά των εργατών να δουλεύουν στο φουλ, καίγονται μπροστά στην εμβληματική επέλαση του Έρωτα. Μπροστά στο μεγάλο εχθρό που είναι ο ίδιος Ηδονή και όχι πρόσβαση επί χρήμασι στην ηδονή. Διότι ο Έρωτας-πολεμιστής δεν επιδιώκει να νικήσει το άγχος του θανάτου αλλά να μυήσει στη χαρά. Στην ουτοπία της επαφής και στην τρέλα των σωμάτων να γνωριστούν με τον πιο ανεπιτήδευτο τρόπο.

Εδώ η ανατομική αλήθεια υπερισχύει της διάνοιας και την κατακρημνίζει μέσα στο φυσικά μοιραίο, εκθειάζοντας τη διαφάνειά της αλλά κυρίως την οκνηρία της. Εδώ δε χάνεις τη φωνής σου παραδίδοντας αυτιστικά μαθήματα σεξουαλικού βίου αλλά εισβάλεις δια παντός μέσα στον Άλλο. Κι αυτό είναι ποίηση ζωσμένη με εκρηκτικά μπροστά στις κατουρόκαυλες της ακαδημίας. Μπροστά στις ρομαντικές μπαρούφες που στολίζουν την βαρεμάρα των ποιητικών βραδιών και των ανέραστων πρωινών, όσων χύνουν με βοηθήματα κι όσων γαμούν με οικογενειακό σύμβουλο.

Animal spirit

nifikon

Ένας απίθανος ταξιδιώτης περιεργάζεται το τοπίο του ψηφιακού κόσμου, συνεπαρμένος από την αίσθηση του θαύματος και ταυτόχρονα του τερατώδους. Αυτή τη μεγιστοποίηση του εφήμερου. Σαν πένθος που ξεθωριάζει καθώς το παρελθόν αρχίζει να μην ανταποκρίνεται στις εκκλήσεις.

Με μιαν ανεξήγητη απάθεια είμαστε μαγκωμένοι σε συγκινήσεις που δεν έχουν σωματικό αντίκρισμα. Ρίχνουμε μέσα στον κουβά της δημοσιότητας τη μασκαρεμένη μας ιδιοτροπία να υπάρχουμε σ’ έναν κόσμο που βασιλεύουν οι πρίζες και τα καλώδια.

Εδώ θα βρεις τον κώλο της μαϊμούς να καταβροχθίζει δαμάσκηνα, το γέρο να καμώνεται το νέο παριστάνοντας τον υπερούσιο γαμιά, άεργους εισοδηματίες να κάνουν τέχνη τη βαρεμάρα, μωρούδες να ξεροκαυλώνουν λιανισμένα παλληκάρια από πρόωρο γήρας, δαιμόνιες νοικοκυρές να τα κάνουν μουνί καπέλο, ποιηματάκια καβάλα σε μουλάρια, δεσποινίδες ωχρές αξιοσέβαστες βαλκυρίες με τα μικρά και μεγάλα τους χείλη να ρίχνουν στην άβυσσο της τρέλας νοικοκυραίους μετά τη δουλειά.

Αλλαντικά καμωμένα από άγιους και αμαρτωλούς εαυτούς, έτοιμα για το στομάχι της κατσαρίδας με τα ηλεκτρικά μουστάκια. Ένας απόλυτος συμπαντικός κουβάς δεδομένων, ένας συλλέκτης πολλαπλών σκέψεων και πληθυντικών λόγων, ένας επιταχυντής απαντήσεων που επαληθεύει σχολαστικά το ναρκισσισμό μας. Βάλσαμο στην οδύνη της ανωνυμίας.

Εδώ μέσα ο απίθανος ταξιδιώτης θα βρει τη μεγάλη βίβλο των εικόνων και των παραμυθιών που συνοψίζει την ιστορία των αναπαραστάσεων του σώματος. Μια καθησυχαστική και συνάμα βίαιη κοσμογονία, όπως στις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου, ένα βιβλίο που μπορούμε να το ανοίξουμε σε περίπτωση αϋπνίας ή πλήξης, αυτού του βιτριολικού αισθήματος που κάνει συχνά άνω κάτω, τις βεβαιότητές μας και τους ατέλειωτους μονολόγους μας.

Εικονικός πνιγμός

ikon o

Ο θεός δεν ασχολείται πια με μας. Δεν στέλνει πια συγγενείς του να σταυρωθούν και να μαρτυρήσουν. Μας παράτησε αποχαυνωμένους μέσα στη γραφειοκρατία και τη βία. Μας γαλούχησε με τον αφηγηματικό λόγο του κατακτητή, που κυμαίνεται ανάμεσα στην πλήρως ελεγχόμενη αντικειμενικότητα, τη μαλθακή παθητικότητα και την εμμονική ακατανοησία. Υπό μια έννοια οι καλοζωισμένοι αλλά καταθλιπτικοί άνθρωποι της Δύσης είναι άνθρωποι χωρίς τραγωδία. Μοιάζει να μην έχουν κανένα λόγο να ζουν και, συνεπώς, καμιά αιτία για την οποία θα μπορούσαν να πεθάνουν, γεγονός που σημαίνει ότι τους λείπει το στοιχειώδες και κεντρικό δράμα που συνιστά την ανθρώπινη μοίρα. Τούτο εξηγεί το γεγονός ότι θυσιάζονται στη σκακιέρα του ανταγωνισμού, μέσα σε συχνά βίαιες και θανάσιμες σχέσεις, που συνιστούν την τελευταία και μοναδική πράξη ηρωισμού για την οποία είναι ικανά. Μέσα στις ερήμους από τσιμέντα, εφημερίδες και ματωμένες σημαίες φωσφορίζει η απελπισία και η κατοικίδια απόγνωση. Η λεγεώνα των ξένων κάνει τη δουλειά της στην υποσαχάρια Αφρική, οι αμερικανοί πεζοναύτες παίζουν την κοκκινοσκουφίτσα με τους νεκροζώντανους άραβες. Οι αμερικανοί ψηφοφόροι λένε ναι στον εικονικό πνιγμό. Ο Μεγάλος Αδερφός, η άσεμνη απομίμηση κάθε αδελφοσύνης, είναι πηγή και ηδονοβλεπτική εικόνα ενός καθολικού τρόμου, τον οποίο προκαλεί και συντηρεί το ένα και μοναδικό κόμμα. Το κόμμα της μόνιμης παραποίησης της πραγματικότητας. Ένα κόμμα που κηδεμονεύει την ανθρώπινη οντότητα. Σεξουαλικότητα, ατομική ζωή, πολιτική εξουσία, θεώρηση του κόσμου. Ύστατη και φριχτή η σκηνή αποκορύφωμα του Όργουελ που δείχνει τον ήρωά του τσαλακωμένο και αποβλακωμένο απ’ τα βασανιστήρια, ράκος μπροστά σ’ ένα ποτήρι απαίσιου οινοπνευματώδους ποτού, προσθέτοντας εν είδει λεζάντας στην εικόνα τη φράση: Αγαπούσε τον Μεγάλο Αδερφό.

Μemorandum

1280x720-tPh

Είναι αδύνατο να κλείσουμε την πόρτα στις λέξεις που λερώνουν τη φαντασία. Η κοσμιότης είναι η ζελατίνα της κοινωνικής συνθήκης που μας θέλει τόσο σιδερωμένους και ηθικούς όσο επιτάσσει το συμφέρον μας. Έξω μεταμορφώνομαι σε κάτι άλλο από αυτό που είμαι μέσα. Έξω βιώνω το τραύμα της συνύπαρξης με τον Άλλο ενώ μέσα ακονίζω τις μύχιες απολήξεις της ατομικότητάς μου.

Εδώ εξουσία και πάλι, σημείο τομής όλων των δυνατών δρόμων, η Εκκλησία. Η Εκκλησία του Χριστού, η Εκκλησία του Ισλάμ, η Εκκλησία του προτεστάντη και όλες οι σκεπασμένες με χρυσόσκονη αγιοσύνης αγριότητες. Εδώ η επιχείρηση υποταγής περνάει από τη συστηματική καταπίεση του σώματος, του πόθου και της ηδονής, καθιστώντας την απονέκρωση της σάρκας τον κανόνα της θεοκρατικής διαστροφής.

Η Εκκλησία καθιστώντας κάθε άντρα αμαρτωλό και κάθε γυναίκα αμαρτωλή, αφήνοντάς τους παραδομένους στο έλεός της, παρέχει στον εαυτό της μόνο το απόλυτο δικαίωμα να τους συγχωρήσει. Αυτή τη συνθήκη σήμερα την επικαλύπτει επαξίως στη Δύση ο οικονομικός ολοκληρωτισμός που βιώνουν οι κοινωνίες πάντα με το πρόσχημα της δημοκρατικής θείας χάρης.

Η πλαστή δημοκρατία μας ανέχεται και συγχωρεί, αλλά είναι το τελευταίο στάδιο αποκτήνωσης και υποταγής. Το ισοδύναμο της πορνοκρατικής μανίας του μουλά και του ιεροκήρυκα είναι ο ηγέτης-ανθρωποβοσκός που με πρόσχημα την οικονομία λιανίζει τις ζωές των υποτελών στον πάγκο του παγκόσμιου χασάπη.

Κι όπως ο θρησκευτικός ποινικός κώδικας της σάρκας, τον οποίο συνοδεύουν οδηγίες προς τους εξομολογητές, σχετικά με τον τρόπο που θα μπορούσαν να ξετρυπώσουν από τη συνείδηση του εξομολογούμενου την παραμικρή ένδειξη φιληδονίας, παρακινώντας τον να την ομολογήσει, οδηγώντας τον έτσι στη μετάνοια, με τον ίδιο τρόπο ο πολιτικός ποινικός κώδικας οδηγεί τον καταπιεσμένο στη μετάνοια.

Που να λερώνεσαι τώρα με σπέρματα και υγρά, τι τα θες τα γαμήσια και τις μαλακίες, εμείς θα σε μαλακίσουμε καθαρά και παστρικά. Ο πνευματικός σου θα σε φτάσει στην κορύφωση, στην ευχαρίστηση. Ο ηγέτης σου θα κάνει ανώδυνα την επανάσταση για σένα. Η μαμά, ο μπαμπάς, ο εργοδότης, η ορθοδοξία, το Ισλάμ, το κράτος. Μη λερώνεις εσύ παιδί μου τη φαντασία σου με κακές λέξεις. Ακόνισε τ’ ακροδάχτυλά σου στην οθόνη αφής του ευνουχισμένου εαυτού σου. Στείλε sms στο μουνί, στο φαλλό, στη γιούνισεφ, στο θεό. Μ’ ένα sms γαμάς, σώζεις παιδιά απ’ την πείνα, κερδίζεις τη βασιλεία των ουρανών.

Γεύμα με την Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ

Khaled-Akil-4

Πάντα η θηριωδία και ο θάνατος χρησιμεύουν ως εικόνες για να δαιμονοποιήσουν τον εχθρό. Τον Άλλο. Μέσα απ’ αυτές τις εικόνες διακυβεύεται η πεμπτουσία του ανταγωνισμού. Οι κανόνες της σύγχρονης ανθρωποφαγίας είναι επιμελώς σπαρμένοι μέσα στα συντάγματα των λαών.

Εδώ η επιστήμη της ανακωχής του ταξικού πολέμου έχει προσφέρει όλο το σάλιο της στα γεννητικά όργανα του Κυρίου ημών καπιταλιστή για να πετύχει μιαν ανώδυνη διείσδυση. Για να μοιάζει με ατέλειωτη ευχαρίστηση αυτή η συνθήκη του ανταγωνισμού στις ανθρώπινες κοινωνίες.

Για να έχουν λόγο αυτές οι καμπανάτες ανδροπρεπείς απειλές που εκτοξεύουν οι βαρβάτοι άντρες στο κυνήγι της επιτυχίας και στο μίζερο αγώνα του βιοπορισμού. Θα σου γαμήσω την Παναγία, το σπίτι, την αδερφή. Θα σου σκίσω τον κώλο. Εδώ το γαμήσι είναι φονικό όπλο και ο πούτσος το καλογυαλισμένο μπαζούκας που θα πολεμήσει τους κακούς. Ή θα με γαμήσουν ή θα τους γαμήσω. Ιδού ο νεοφιλελευθερισμός, ιδού η Αρβελέρ, ιδού το οίδημα.

Μέσα στη φαντασιακή πομφόλυγα του λεγόμενου αγωνιστή της ζωής, δηλαδή του τύπου που τρέχει νυχθημερόν για να εξασφαλίσει ευημερία στον εαυτούλη του ποδοπατώντας τους άλλους ή γράφοντάς τους στην καλύτερη περίπτωση στ’ αρχίδια του, υπάρχει μόνο μαύρο σαπισμένο πύον που κάποια στιγμή θα σκάσει στα μούτρα μας. Μόνο ανταγωνισμός και μόνο μάχες.

Μια ζωή παγιδευμένη σε απειράριθμες τάσεις αυτοκαταστροφής και φθοράς. Μια ζωή μάχες. Κι ίσως ακόμη και στην καρδιά του δολοφόνου να ξεχνιέται πάντα λίγη αγιότητα και στο μυαλό του ηλίθιου ακόμη να υπάρχει κάποιος θύλακας φιμωμένης ευφυΐας, αλλά στην κοιλάδα του ανταγωνισμού υπάρχει μόνο λιώσιμο και υποκρισία. Εκμετάλλευση. Μάχες. Η αγαπημένη λέξη των μικροαστών.

Τι κάνεις; Δίνω μάχες. Παλεύω. Ποιόν μάχεσαι και με ποιόν παλεύεις χριστιανέ άνθρωπε της εκκλησίας και του θεού; Σε ποιόν επιδιώκεις να χώσεις το πενεμένο σου εργαλείο πουτσαρά μου; Πόσους θα σκοτώσεις σήμερα στο βίντεο γκέιμ;

Αχίλλειος πτέρνα

lokon

Για τον Όμηρο δεν υπάρχει αγαθό μεγαλύτερο από τη ζωή. Κι αυτός ο διαβολεμένος ποιητής, ο Όμηρος, βάζει στα χείλη του Αχιλλέα τον πιο καίριο λόγο γι’ αυτό το θλιβερό σκότος της ανυπαρξίας. Όταν τον συναντά ο Οδυσσέας στον κάτω κόσμο για να του δώσει κουράγιο, του θυμίζει ότι ήταν δοξασμένος όσο ζούσε, μα και τώρα πάλι βασιλεύει μεταξύ των νεκρών. Ο Αχιλλέας όμως του δίνει την απόλυτη απάντηση.

Φαίδιμε Οδυσσέα, του λέει, ο θάνατος δεν παίρνει παρηγόρια! Θα προτιμούσα να ξενοδούλευα ξωμάχος στην πατρίδα μου παρά να είμαι βασιλιάς των νεκρών. Κι εδώ ο Όμηρος διαλαλεί με τον πιο ποιητικό τρόπο πως κάθε ζωντανός δεν θέλει να πεθάνει. Όχι πως φοβάται το θάνατο αλλά πως λατρεύει τη ζωή.

Και λατρεύω τη ζωή σημαίνει πως την υπερασπίζομαι μέσα σ’ αυτόν τον ακραία θανατόληπτο κόσμο. Την υπερασπίζομαι απ’ τους βασανιστές με τα άμφια και τις κελεμπίες. Με τις γραβάτες και τα κουστούμια. Τους βασανιστές που καιροφυλακτούν σαν κακός αέρας μέσα σε κάθε ζωή.

Διαβαίνοντας τον Κήπο των Μαρτυρίων η Κλάρα με τον εραστή της, στο εμβληματικό μυθιστόρημα του Οκτάβιου Μιρμπό, του λέει: «Κι όλα αυτά τα λουλούδια μη τα κοιτάς πια. Θα τα δεις καλύτερα μετά, όταν έχεις δει ανθρώπους να πονούν κι ανθρώπους να πεθαίνουν. Θα δεις πόσο πιο ωραία είναι, θα δεις τι φλογερό πάθος ενισχύει τ’ αρώματά τους!».

Την ίδια στιγμή λίγο πιο πέρα ένας βασανιστής προβαίνει στο μαρτύριο του αρουραίου, βάζοντας έναν πεινασμένο αρουραίο στον κώλο του θύματος και φωνάζοντας εκστασιασμένος: «Αριστούργημα Μιλαίδη, καθαρό αριστούργημα!»

Εδώ η εξουσία μέσω του βασανιστή μας βάζει έναν αρουραίο στον κώλο για να διασκεδάσει. Για να μας εξευτελίσει. Για να μας κάνει να νιώσουμε τον πιο ταπεινωτικό πόνο. Εφευρίσκει τα πιο συναρπαστικά μαζικά βασανιστήρια για να λιώσει με τη μπότα της αυτό που την απειλεί. Την καύλα και τη χαρά της ζωής. Αλλά περισσότερο την επιθυμία για ζωή.

Απ’ την αρχαιότητα μέχρι σήμερα τα βασανιστήρια δεν έπαψαν να τρέφουν τις φαντασιώσεις της εξουσίας. Μέσα σ’ αυτόν τον ηθικά και αγγελικά πλασμένο Κόσμο του Τρόμου, ο Δυτικός κανόνας αποβλέπει στην πνευματικοποίηση της ωμότητας. Κι εδώ τώρα, μέσα στη σαδιστική ηδονοβλεψία του φιλοθεάμονος κοινού του λεγόμενου πολιτισμένου κόσμου, πρώτη είδηση είναι τα βασανιστήρια των Άλλων. Αυτά τα βασανιστήρια που λάμπουν σαν διαμαντόπετρες στα δάχτυλα του εκμεταλλευτή και είναι ένα είδος βέβηλης αντιστροφής του οίκτου, με τον ίδιο τρόπο που το άσεμνο είναι η βέβηλη αντιστροφή της σεμνότητας.

Ολονυχτία

narayama_moc_006_01

Πονάω. Κι όταν πονάω βγάζω το άχτι μου. Ο πόνος είναι ζωογόνος. Ζωοποιός. Κι όταν ξέρεις την αλήθεια πονάς ακόμα πιο πολύ. Όχι βέβαια με το ποιητικό καπρίτσιο του συνοφρυωμένου σοφού που απενοχοποιεί με λαγαρότητα τον πόνο του. Πονώ γελώντας εξουθενωτικά. Και σε κείνους τους νευρικούς ακροατές καθαρίζω το κρεμμυδάκι των ιδιωτικών στιγμών. Γιατί οι ιδιωτικές μας στιγμές είναι ο πατριωτισμός μας. Γιατί εμείς γνωρίζουμε πως το αντίπαλο δέος του υπέρτατου όντος-εν-κακία, είναι η κλειτορίς. Γιατί εμείς γνωρίζουμε πως η θωπεία της κλειτορίδας είναι τέχνη όμοια με την τέχνη της τοξοβολίας για τον τοξότη του ζεν. Ο μόνος τρόπος να πετύχεις το στόχο σου είναι να τον ξεχάσεις. Καθότι εκεί βρίσκεται το μυστικό. Ολόκληρη η γυναίκα βρίσκεται στην κλειτορίδα της. Και μόνο το δάχτυλο ή η γλώσσα αυτού που ακούει τη μουσική της, μπορεί να την ανακαλύψει. Από την εποχή του Τειρεσία είναι βέβαιο πως η ηδονή της γυναίκας είναι εννέα φορές μεγαλύτερη από την ηδονή του άντρα. Και τούτη εδώ η προσβλητική και απογοητευτική απόδειξη της κατωτερότητας του άντρα έφερε δεινά και πολέμους. Θυσίες και χώρες με συρματοπλέγματα. Παλούκια και φράχτες. Θρησκείες και ιεροκήρυκες του μίσους εναντίον της γυναίκας. Η κλειτοριδεκτομή και το ράψιμο των μεγάλων χειλέων εφαρμόστηκαν σε Ανατολή και Δύση για την εξασφάλιση της κυριαρχίας του άντρα δια της άρνησης της γυναικείας ηδονής. Θα σου κλείσω το στόμα και θα σου ράψω το μουνί. Γιατί τώρα μιλά ο θεός. Γιατί η αλήθεια της θρησκείας είναι η πορνογραφία. Γιατί η παντομίμα των πνευμάτων είναι η αλήθεια που έγινε πορνογραφικό θέαμα και λογική απόδειξη της απαίτησης αυτού του θεού της κακίας που κυοφόρησε ο άνθρωπος για να εξουσιάζει τον άνθρωπο. Γιατί ο πολιτισμός αρρώστησε απ’ τους πολλούς θεούς που σκαρφάλωσαν στο νυφικό κοιτώνα. Στους γαμιστρώνες και στους άμβωνες, εκεί που η στιλπνή και αιωνίως παρούσα κλειτορίδα, με όλη την θριαμβευτική και αυθάδικη ακινησία της περιμένει τον δαίμονα εραστή της.

Σαρξ

Un_Chien_Andalou_4643

Η σάρκα είναι εδώ, παρούσα, χωρίς λόγια. Εν αρχή είναι η σάρκα και μόνο η σάρκα. Κανένας δύστροπος συγγραφέας δεν ερεύνησε αυτό το ιδιάζων σημείο. Ούτε καν ο Φώκνερ που ονειρευόταν να γίνει πατρόνος μπορντέλου. Ούτε ο Τρούμαν Καπότε που γνώριζε μερικές σκηνοθεσίες από άκρως πιπεράτες συνταγές γαρνιρίσματος αιδοίων. Η σάρκα είναι η άρνηση της ομιλίας. Όταν βρεθούμε γυμνοί αφήνουμε τις σάρκες μας να μιλήσουν. Η γύμνια δεν έχει ανάγκη τις φλυαρίες. Κι όλο αυτό το ακατάσχετο πορνογραφικό μεγαλείο της σάρκας καταργεί τη βιομηχανία και την πολιτική. Την άκρατη δίψα για μεγαλεία και δύναμη. Καταργεί την ερμηνεία των ονείρων και τη ματωμένη φιλοπαιγμοσύνη της θεωρίας της σχετικότητας. Καταργεί τη σβάστικα και τους αγίους που θεραπεύουν τις ιώσεις. Η σάρκα πολεμήθηκε από όλες τις θρησκείες και όλα τα καθεστώτα. Πετσοκομμένες κλειτορίδες και περιτετμημένες τσουτσούνες. Τρόπαια των μουλάδων και των ανθρωποβοσκών. Διαφήμιση που πουλάει εθισμό και κινηματογράφος που μας προτείνει βία. Βία επί ανθρώπινων σωμάτων, που μας βυθίζει συχνά σε τέτοια μαλάκυνση απ’ την οποία καμιά ανάλυση δεν μπορεί να μας βγάλει. Η βία είναι το αντίπαλο δέος της σάρκας. Γι’ αυτό η σάρκα είναι άσεμνη. Γιατί δεν μπορεί να δεχτεί τη βία. Έναν ολόκληρο βίαιο κόσμο που ξεσπά επάνω της. Όταν κάνουν τη σάρκα μας τροφή για τα κανόνια και τα περίστροφα εμείς κάνουμε τη σάρκα μας πιο λυσσασμένη και πιο ερωτική. Εμείς στη θέση των πυραύλων βάζουμε τους πούτσους μας και πασαλείβουμε τα ποιήματά μας με υγρά. Απέναντι στα άρρωστα από επιληπτική αλληγορία σιδερωμένα ποιήματα της δημιουργικής γραφής εμείς βάζουμε τα ποιήματα της δημιουργικής καύλας. Σήμερα που έχουμε πόλεμο, σήμερα που μας τρυπάνε τη σάρκα μέχρι το κόκαλο και μας καίνε ζωντανούς στις καπιταλιστικές νεκροπόλεις η τέχνη δεν μπορεί να είναι αγνή. Μακριά απ’ τη συνήθεια που με σπουδή μας επιβάλει η Κυριαρχία, εξυφαίνοντας ανεπαίσθητες δολιότητες, προστατεύουμε τη σάρκα μας και την καρδιά μας απ’ τις κάθε λογής φθηνές ψευδαισθήσεις αθανασίας. Δεν γινόμαστε μούμιες και παραγεμισμένα σακιά και δεν αφήνουμε τη σάρκα μας να γίνει μνήμα χορταριασμένο πέφτοντας σε ατημελησία οικτρή.

Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι

Prophet Muhammad Cartoon Charlie Hebdo 07

Δύσκολο πράγμα οι αριθμοί. Οι αριθμοί που μετράνε νεκρούς. Πτώματα. Σκοτωμένους. Οιδηματώδη και παραμορφωμένα πρόσωπα. Ανυποψίαστους με ένα πονεμένο χαμόγελο. Κρέας. Η μηχανή δουλεύει με κρέας. Η Δύση εκπολιτίζει με τον πιο λεπτεπίλεπτο τρόπο.

Όταν στις αρχές του περασμένου αιώνα οι Βρετανοί και οι Αμερικάνοι εξέθρεψαν με τον πιο αποκρουστικό μηχανισμό τα πιο σκοταδιστικά και αντιδραστικά ισλαμικά κινήματα ως ανάχωμα στις επαναστάσεις εναντίον της αποικιοκρατίας, κανείς δε μπορούσε να φανταστεί πως το κακό θα φτάσει αργά η γρήγορα στο καθιστικό του. Εκεί που τρώει πίτσα κι εκεί που γαμάει ο ανυποψίαστος μέσος πολιτισμένος Γάλλος, βλέποντας βομβαρδισμούς και χερσαίες επιχειρήσεις και ανατινάξεις και κομμένα κεφάλια, πίνοντας σαμπάνια και γαλλικό κρασί με ροκφόρ.

Ο αποβλακωμένος μέσος πολίτης πρέπει να φάει τη χοντρή ισλαμική πούτσα του χαλιφάτου για να καταλάβει πως η αποικιακή κτηνωδία των κατακτητών αναπόφευκτα γαλουχεί το αντίπαλο δέος του ισλαμικού φανατισμού, εφόσον αυτός παρουσιάζεται ως το μοναδικό ανάχωμα στην επελαύνουσα δυτική βαρβαρότητα.

Γάλλοι, Βρετανοί, Αμερικάνοι, Γερμανοί μαζί με τους υπόλοιπους κωλογλείφτες φτωχοευρωπαίους της περιφέρειας εδώ και πέντε χρόνια πουλάνε όπλα και κάνουν πλάτες στο τέρας που έθρεψαν με επιστημονικό ζήλο και θρησκευτική προσήλωση. Όταν ένας λαός της Αφρικής ή της Μέσης Ανατολής πάει να σηκώσει κεφάλι θέτοντας σε κίνδυνο την οικονομική και επεκτατική βουλιμία της πολιτισμένης Δύσης ξεφυτρώνουν απ’ το πουθενά Τζιχαντιστές και Ταλιμπάν.

Κι όταν ο ευαίσθητος ευρωπαίος δέχεται αυτή τη βαρβαρότητα του δικού του επεκτατικού συστήματος εναντίον των Άλλων πρέπει να είναι έτοιμος να φάει σκατά. Να θυσιάσει και δικά του παιδιά σ’ αυτή τη σφαγή που θα φέρει μελλοντικά κέρδη. Που θα γεμίσει τα ταμεία της εταιρίας.

Αυτός ο ευαίσθητος ευρωπαίος που γλείφει το μουνί της Λεπέν για να έχει ασφάλεια, για να έχει το στρατό στην πόρτα του να τον φυλάει απ’ τους τρομοκράτες, δεν ξέρει πως, όταν η Ευρώπη του ήταν βυθισμένη στα σκοτάδια της χριστιανικής θεοκρατίας και της άγνοιας οι Άραβες ήταν αυτοί που προχώρησαν τις επιστήμες, που έσωσαν απ’ την πυρά των χριστιανών φονταμενταλιστών τους θησαυρούς της ανθρώπινης νόησης. Έπαρση, ψέμα, αγραμματοσύνη, παραπληροφόρηση. Και λεφτά. Και όπλα. Και πετρέλαιο για να δουλέψει όλη αυτή η μηχανοκίνητη παράνοια.

Καυλοπυρέσσουσα

papo

Ο ποιητής τινάζει την πραγματικότητα από πάνω του όπως τινάζει ο σκύλος το νερό. Έχει πάρει τη δροσιά της και του φτάνει αυτό. Και θα βγει το παλιόσκυλο στον ήλιο των αιώνιων δρόμων να στεγνώσει, με όλη την αδολεσχία της αλητείας του. Απ’ τη μια γράφει ποιήματα κι απ’ την άλλη πουλάει αρμαθιές κλειδιά στην οδό Rivoli. Επιμένει να αμύνεται επιθετικά με μια λιποθυμική τρυφερότητα, πάντα μ’ ένα χάλκινο τραχύ κόρνο, παίρνοντας τη σκυτάλη της συμπαντικής λαλιάς, μιλώντας δηλαδή τη γλώσσα της σιωπής σε μια συχνότητα έξω απ’ το βαθμωτό φάσμα του νοήματος. Παρασύροντας στα μύχιά του σπήλαια την ηχώ της. Σκέψου τη λέξη Καυλοπυρέσσουσα να βγαίνει γουργουρίζοντας απ’ τα σπλάχνα του Εμπειρίκου. Σκέψου όλη την παλιομοδίτικη λογοτεχνία να γίνεται πετριά σπάζοντας τους υαλοπίνακες της ακαδημίας, αντανακλώντας όλη την καταστροφή του νοικοκυραίιου ορθολογισμού. Σκέψου πως αυτός ο έσχατος κρίκος της ερμηνείας και του νοήματος έσπασε με πάταγο μέσα στα νομοκρατούμενα πεδία. Γιατί άκουγα τα μάτια της μέσα στα σωθικά μου, κατά τον υπερρεαλιστικό σολωμικό στίχο από τον Κρητικό. Γιατί την καταβρόχθισα την αγαπημένη μου. Γιατί προχώρησα με την ποίηση τη λεηλασία στο μη περαιτέρω. Σε μιαν απαστράπτουσα μη-μαθηματική λογική. Σε μιαν ακραία αιρετική πιθανότητα. Στην αιώνια ζωή της μιας στιγμής. Χύνω, άρα υπάρχω. Και λοιπά και λοιπά.

Κύκνειο

ralph-gibson-1974-leda-copy

Μελετώ με κάθε επιμέλεια το κορμί σου
μετρώ την απόσταση που με χωρίζει από σένα
παρατηρώντας προπαντός το μαύρο κύκνο
το νυχτοφύλακά μας
που παραφυλάει βυθισμένος μέσα σε μια ηλιαχτίδα
διαβάζοντας τα εξακόσια εξήντα έξι διαβολικά ποιήματα
που έγραψα για σένα

Μακάριοι οι πραείς

aleks

θα πρέπει να ανταμείβονται οι στρατιώτες μετά τη λεηλασία. Όταν κάνεις μια καλή πράξη γι’ αυτόν που σε ταΐζει, σαν οικτρή κούκλα ή σαν φάντασμα, πρέπει να γλείψεις το πιο λαχταριστό κόκκαλο και το πιο ζαχαρωμένο ξεροκόμματο. Πάνω απ’ τους λάκκους εκεί, πάνω απ’ το βουβαμένο και ύπτιο πληθυσμό, πάνω απ’ τις θαμμένες καρδιές και τα σπλάχνα.

Οι μυαλωμένοι στρατηγοί πίστευαν πάντα στην αχαλίνωτη ακολασία. Αυτοί έμειναν στην ιστορία. Αυτοί που έδιναν πρώτα στους φαντάρους τα κλειδιά της πόλης. Που τους χάριζαν τα ψοφίμια και τα νεκροζώντανα εδέσματα.

Ναι ήμουν εκεί. Είδα γυναίκες να τις γαμούν μέχρι το μεδούλι. Να τους σουφρώνουν τα δαχτυλίδια και να τους κόβουν τα δάχτυλα. Είδα το στρατό μετά τις μάχες να κάνει πλιάτσικο ξερά μαραμένα μουνιά μέχρι να μουδιάσει ο πούτσος τους. Μαμμόθρεφτα που άρχισαν να καταπίνουν ότι άφησε πίσω η καταστροφή και ο θάνατος. Χειραψίες άρματα μάχης ηγέτες και πεζικάριοι. Έτσι είν’ ο στρατός, έτσι ήταν κι έτσι θα είναι πάντα.

Εδώ σαν άγρια φωτιά που πελεκάει το δάσος των ανθρώπων. Εδώ που οι φονιάδες σαν σμάρι από ακρίδες ροκανίζουν τα πάντα. Εδώ που η δυστυχία δεν έχει κανένα βάρος κι ο θάνατος του ξένου είναι στατιστική. Εδώ που οι θεοί χαρίζουν στους πιστούς αιώνια δυστυχία και πόνο. Εδώ που τα κομμένα κεφάλια και τα κομμένα αρχίδια και τα λιωμένα μυαλά χαρίζουν θέαμα μέσα στην αρχαϊκή αδρότητα της αιώνιας σφαγής.

Ήρωες και στρατηλάτες δαφνοστεφείς, ζωγραφισμένοι για τα βιβλία της ιστορίας. Για τα ψηφιδωτά των θνητών που χρειάζονται ένα έπος για να εξιλεώσουν το έγκλημα. Για να φτερουγήσουν υπερήφανα μέσα στη σκιερή ανυπαρξία. Για να μαγαρίσουν λαούς που αρνήθηκαν τη δουλεία και το κάτεργο.

Σ’ έναν κόσμο αιώνιου πένθους οι νέες γενιές πατούν πάνω στο παρελθόν με τη θρασύτητα του ανυποψίαστου και ξαναβγάζουν τα γιαταγάνια και τις ερπύστριες για να εκπολιτίσουν και ξαναβγάζουν τις διόπτρες για να σημαδέψουν στο κεφάλι τον αλλόθρησκο και τον μελαμψό. Μιαν αιωνίως εξαπατημένη ανθρωπότητα απ’ το ναρκισσισμό του δυνατού. Απ’ τις γραφές που πασάλειψαν με σκατά το ανθρώπινο σώμα. Απ’ τις γραφές που θυμίζουν ότι στον τάφο σήπεται πριν απ’ όλα το μάτι του θαμμένου γιατί από κει μπήκε η αμαρτία στον κόσμο. Εκεί μέσα στο λάκκο που βασιλεύει η ακίνδυνη σιωπή. Εκεί που θάβονται και πετιούνται όσοι θέλουν να ζήσουν χωρίς να καταβροχθίσουν τον άλλο. Εκεί μέχρι να γίνουν κόκκαλα και κοπριά. Κόνις και τέφρα.

Άσκηση λαγνείας

lopa

Θα ονομάσω το λαιμό σου υψικάμινο
τον αφαλό σου Μέση Ανατολή
τα πόδια σου δαγκάνες που με σφίγγουν.
Έξω μακριά η άβυσσος
το αγρίμι
η γεύση απ’ τη στάχτη μας.
Ναι! είναι αλήθεια
τρυφερά θα ξεφλουδίσω σαν κρεμμύδι το κορμάκι σου
θα κλάψει ο σκύλος μέσα μου απ’ την τόση ομορφιά.
Θα γράψει επιστολή ο ποιητής στο χάος.
Λυπήσου με που ορφάνεψα κοιτώντας τα βυζιά σου
που κρύφτηκα ο κόπανος στους τρυφηλούς σου αδένες.
Λυπήσου με γαλιάντρα, κόρη δεσποτάδων
που σκιάχτηκες απ’ το ξενύχτι του φαλλού
και τώρα καταβροχθίζεις φρυγανιές
μέλι και βούτυρο
κι αφήνεις ένα ζευγάρι σφήκες ν’ απολαύσουν
την τέλεια μαστοφόρα φύση σου
κι αφήνεις το κεντρί τους ν’ ακονίσουν
πάνω στη γλύκα της ζωής
πάνω στα λάφυρα της πρωινής μου στύσης.

Λιτανείες

litan

Μέσα στο δημόσιο χώρο, εκεί που κάνουν απλωτές τα συμφέροντα των κηδεμόνων μας-πλουσίων και αγαθών κυρίων-πρέπει να μπαίνουν όρια και κανόνες. Ο κανόνας μέσα σ’ αυτό το κυνικό σύστημα εκμετάλλευσης είναι το ιερό φετίχ του πολιτισμένου και βολεμένου πολίτη, που κάθε κουβέντα του έχει μέσα της την έκφραση: στο εξωτερικό αν πετάξεις σκουπίδι στο δρόμο θα σου βάλουν πρόστιμο, θα σε συλλάβουν, θα σε βάλουν φυλακή και λοιπά. Επιτήρηση και τιμωρία για τα κακά παιδιά.

Μέσα στο δημόσιο χώρο το όριο καθορίζεται απ’ τους εκλεκτούς ανθρωποβοσκούς. Απ’ τον κρατικό συγκεντρωτισμό που έχει μετατρέψει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις σε συνιστώσες και εγγυήτριες δυνάμεις της ανακωχής του κοινωνικού πολέμου. Διότι το φυτώριο του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού είναι το πιο σπουδαίο εργαλείο του καπιταλιστή.

Αντί για το στρατό και την αστυνομία ο καπιταλιστής χρησιμοποιεί επαξίως τους κυβερνητικούς και συστημικούς συνδικαλιστές μετατρέποντας τις επιθυμίες και τις ανάγκες των εργαζομένων σε εμπορικές αξίες.

Κάνοντας προγραμματισμένες μικροανταρσίες, ακίνδυνες και πλήρως ελεγχόμενες. Διαμαρτίες που μυρίζουν επιτάφιο και περιφορά εικόνας. Συλλαλητήρια με ωράριο και απεργίες επετειακές.

Κανείς δεν αναρωτιέται πως είναι δυνατόν μετά από μια εξαετία γερού παλουκώματος τους λαού ο συνδικαλισμός να είναι ίδιος και απαράλλακτος. Ακίνδυνος όσο μια ψόφια κατσαρίδα. Αδρανοποιημένος τόσο που να μυρίζει πτωμαΐνη και συναλλαγή.

Ένας σωλήνας που οδηγεί τοπικά κωλόπαιδα στην εξουσία. Γλείφτες που ο καθένας με τον δικό του ανεπανάληπτο τρόπο, άλλος πουλώντας αντίσταση στο Πολυτεχνείο και άλλος εντιμότητα και νοικοκυροσύνη, προχωρούν προς τα χειμερινά ανάκτορα της εξουσίας.

Κι από κάτω σκατά και έρεβος. Γκρίνια και δυστυχία. Ανορθολογισμός και γλυκά μάτια. Μαλακιούλες και κακίες. Περιφρουρημένες διαμαρτυρίες του κώλου κάθε φορά που οι εκλεγμένοι υπογράφουν σφαγή και στραπάτσο. Κάθε που τα δόντια του λύκου φτάνουν στο κόκκαλο.