Αστικό δίκαιο

diki

   Βλέπω τις καρέκλες. Σκληρές και άκαμπτες. Εδώ μέσα όλα είναι καρφωμένα στο πάτωμα. Στέρεα. Ξύλο απ’ τα δάση του Βορρά και άσπρο μάρμαρο απ’ τον ήλιο του Νότου. Ψηλά μέσα στη μαύρη τήβεννο ο δικαστής. Στα δεξιά ο δικηγόρος. Στα αριστερά ο εισαγγελέας. Μερικά σκαλιά πιο κάτω το εδώλιο. Άδειο και κρύο. Ένα ημικύκλιο από ξύλινα κάγκελα. Και μια κόγχη για το ευαγγέλιο.
Μια νέα δίκη πρόκειται ν’ αρχίσει. Ο δικαστής απευθύνεται στον κλητήρα και προστάζει: Να περάσει ο καταδικασμένος.

Προφητείες Αγίου Παϊσίου

foot

Ο φετιχισμός του ποδιού, που δεν πρέπει να συγχέεται με άλλους παρεμφερείς φετιχισμούς, όπως ο φετιχισμός της κάλτσας ή του παπουτσιού ή ακόμα το φετιχισμό του καλτσόν και της γόβας, θα πάρει απίστευτα πολλαπλές μορφές που θα κινητοποιήσουν όλες τις αισθήσεις. Την όραση, την όσφρηση, τη γεύση, το πάθος για τα βρώμικα πόδια, το βρέξιμο και το κατάβρεγμα, την ουροφιλία, το γλείψιμο, το θηλασμό.

Ο άνθρωπος θα καταντήσει ένα σταυροδρόμι διαστροφών. Η κόκκινη αρκούδα θα κατέβει να τρυγήσει μέλι στα υψίπεδα του Γκολάν, το Ισλάμ θα κάνει παρθενορραφή στην Ορθοδοξία, το καλό θα γίνει κακό και το κακό θα φυτρώσει στις κατσαρόλες. Οι καθολικοί θα παίζουν μακριά γαϊδούρα στο Βατικανό και οι καλόγεροι θα μαθαίνουν σκάκι τρυφερά αγοράκια στο Άγιον Όρος.

Βαμπιρισμός, ανθρωποφαγία, κοπροφιλία, φετιχισμός, νεκροφιλία, κτηνοφιλία. Ο διεστραμμένος θα βρίσκει την ενοχή και την τιμωρία του στη φτώχεια της μοναδικής και τυραννικά στερεότυπης πράξης που είναι υποχρεωμένος να κάνει.

Όμως θα έρθει η στιγμή που ο βασιλιάς, ο τσάρος, ο Μεγαλέξανδρος, θα βγουν απ’ τους τάφους και τα μαυσωλεία. Θα αναστηθούν για να σώσουν την ανθρωπότητα. Η Κωνσταντινούπολη θα ξαναγίνει ελληνική και η Τζαβέλενα θα κάνει πόμολα τ’ αρχίδια του Κιουταχί στην Αγιά Σοφιά. Η νηστεία θα γίνει νόμος του Κράτους και ο Πατριάρχης γυναικολόγος του Έθνους.

Η επιστήμη που έσπειρε τόσα κακά θα καταργηθεί. Η ζωή θα ξαναγίνει αυτοδίδακτη. Θα τρώμε χωρίς να ξέρουμε τι είναι το στομάχι. Θα πονάμε χωρίς να ξέρουμε τι εστί πόνος. Στα σχολεία θα διδάσκουμε μόνο θεολογία και εγκράτεια. Προσευχή και ταπείνωση. Στα ραδιόφωνα θα παιανίζει ο εθνικός ύμνος και το κήρυγμα. Θα πατάξομε τις διαστροφές και τις ονειρώξεις. Αμόλυντοι θα περιμένουνε την Μεγάλη Μέρα. Την Ημέρα της Αναστάσεως.

Μιαν ημέρα όχι θαυμασμού και πηγαίας χαράς. Όχι μιαν αιωνιότητα τρελής ευτυχίας όπου η μάνα θα μπορεί να συναντήσει το δολοφονημένο της παιδί και ο ερωμένος την ερωμένη που έχασε. Όχι μια μέρα δια παντός ηλιόλουστη όπου η ανθρωπότητα θα βγαίνει απ’ την εκμηδένιση και τα σαπρότατα μνήματα.

Αλλά μιαν μέρα έλευσης της κρίσεως, όπου οι νεκροί θα σηκωθούν απ’ τους τάφους όχι για να τους χαριστεί η ζωή αλλά για να τους καθίσει ο Δημιουργός στο εδώλιο. Για να πάρει θέση ο απαραλόγιστος κριτής μπροστά στο ανυπάκουο δημιούργημά του, απορρίπτοντάς το εις το αιώνιο πυρ, εις τον ατελεύτητον σκώληκα, εις το σκότος το αφεγγές.

Bataclan

mpatak

Ο θάνατος περιμένει όποιον δε βγάλει το καπέλο του στο πέρασμα μιας λιτανείας. Στο πέρασμα του Έρωτα και στο πέρασμα της Ομορφιάς. Ο θάνατος περιμένει στη γωνία αυτή τη σκοταδερή και άφυλη σεξουαλικότητα του πολιτισμού. Εδώ η πορνογραφία είναι η μαγειρική στα μάτια των πεινασμένων. Εδώ ο διακονιάρης ηδονοβλεψίας μαζεύει ταληράκια χαράς απ’ τα χέρια των κερατάδων.

Άρτος και θέαμα για να μπουκώσει αυτές τις βαθιές φρικιαστικές ρυτίδες της αγαμίας. Μέσα στην απολύμανση και την πολιτική ορθότητα των αρίστων περιφέρει την αγνότητά του χωρίς να ξέρει πως μόνο το ακάθαρτο με την τραχύτητά του, τις ανωμαλίες του, την ανομοιογένειά του και τα μείγματά του, αποτελεί εφαλτήριο για τη γνώση.

Μα αυτός ο δηλητηριασμένος από αυταπάτες δεν παράγει γνώση αλλά καταναλώνει γνώση. Μέσα σε μια αποστειρωμένη φύση που κατασκεύασε για να ζει και να δουλεύει προσφέροντας υπεραξία, χρησιμοποιεί εργαλεία σεξουαλικών πρώτων βοηθειών ώστε να μπορεί να κορέσει την ανάγκη του για οργασμό. Την ανάγκη του για ξεκάβλωμα.

Μέσα στον άπειρο πορνογραφικό πολιτισμό της σφαγής και του φόβου ψάχνει μια ψεύτική εικόνα για να διεγερθεί απ’ το ενθαρρυντικό θέαμα ενός υποτιθέμενου βιώματος. Το θέαμα των ηδονών των άλλων μας κάνει να νιώθουμε ότι έχουμε μέσα μας τη δυνατότητα να είμαστε εξ ίσου ευτυχισμένοι.

Όμως οι αλλότριες εικόνες που μαγειρεύονται στα εργαστήρια μιας σκοτεινής βιομηχανίας με τους πούτσους και τα μουνιά των εργατών να δουλεύουν στο φουλ, καίγονται μπροστά στην εμβληματική επέλαση του Έρωτα. Μπροστά στο μεγάλο εχθρό που είναι ο ίδιος Ηδονή και όχι πρόσβαση επί χρήμασι στην ηδονή. Διότι ο Έρωτας-πολεμιστής δεν επιδιώκει να νικήσει το άγχος του θανάτου αλλά να μυήσει στη χαρά. Στην ουτοπία της επαφής και στην τρέλα των σωμάτων να γνωριστούν με τον πιο ανεπιτήδευτο τρόπο.

Εδώ η ανατομική αλήθεια υπερισχύει της διάνοιας και την κατακρημνίζει μέσα στο φυσικά μοιραίο, εκθειάζοντας τη διαφάνειά της αλλά κυρίως την οκνηρία της. Εδώ δε χάνεις τη φωνής σου παραδίδοντας αυτιστικά μαθήματα σεξουαλικού βίου αλλά εισβάλεις δια παντός μέσα στον Άλλο. Κι αυτό είναι ποίηση ζωσμένη με εκρηκτικά μπροστά στις κατουρόκαυλες της ακαδημίας. Μπροστά στις ρομαντικές μπαρούφες που στολίζουν την βαρεμάρα των ποιητικών βραδιών και των ανέραστων πρωινών, όσων χύνουν με βοηθήματα κι όσων γαμούν με οικογενειακό σύμβουλο.

Animal spirit

nifikon

Ένας απίθανος ταξιδιώτης περιεργάζεται το τοπίο του ψηφιακού κόσμου, συνεπαρμένος από την αίσθηση του θαύματος και ταυτόχρονα του τερατώδους. Αυτή τη μεγιστοποίηση του εφήμερου. Σαν πένθος που ξεθωριάζει καθώς το παρελθόν αρχίζει να μην ανταποκρίνεται στις εκκλήσεις.

Με μιαν ανεξήγητη απάθεια είμαστε μαγκωμένοι σε συγκινήσεις που δεν έχουν σωματικό αντίκρισμα. Ρίχνουμε μέσα στον κουβά της δημοσιότητας τη μασκαρεμένη μας ιδιοτροπία να υπάρχουμε σ’ έναν κόσμο που βασιλεύουν οι πρίζες και τα καλώδια.

Εδώ θα βρεις τον κώλο της μαϊμούς να καταβροχθίζει δαμάσκηνα, το γέρο να καμώνεται το νέο παριστάνοντας τον υπερούσιο γαμιά, άεργους εισοδηματίες να κάνουν τέχνη τη βαρεμάρα, μωρούδες να ξεροκαυλώνουν λιανισμένα παλληκάρια από πρόωρο γήρας, δαιμόνιες νοικοκυρές να τα κάνουν μουνί καπέλο, ποιηματάκια καβάλα σε μουλάρια, δεσποινίδες ωχρές αξιοσέβαστες βαλκυρίες με τα μικρά και μεγάλα τους χείλη να ρίχνουν στην άβυσσο της τρέλας νοικοκυραίους μετά τη δουλειά.

Αλλαντικά καμωμένα από άγιους και αμαρτωλούς εαυτούς, έτοιμα για το στομάχι της κατσαρίδας με τα ηλεκτρικά μουστάκια. Ένας απόλυτος συμπαντικός κουβάς δεδομένων, ένας συλλέκτης πολλαπλών σκέψεων και πληθυντικών λόγων, ένας επιταχυντής απαντήσεων που επαληθεύει σχολαστικά το ναρκισσισμό μας. Βάλσαμο στην οδύνη της ανωνυμίας.

Εδώ μέσα ο απίθανος ταξιδιώτης θα βρει τη μεγάλη βίβλο των εικόνων και των παραμυθιών που συνοψίζει την ιστορία των αναπαραστάσεων του σώματος. Μια καθησυχαστική και συνάμα βίαιη κοσμογονία, όπως στις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου, ένα βιβλίο που μπορούμε να το ανοίξουμε σε περίπτωση αϋπνίας ή πλήξης, αυτού του βιτριολικού αισθήματος που κάνει συχνά άνω κάτω, τις βεβαιότητές μας και τους ατέλειωτους μονολόγους μας.

Εικονικός πνιγμός

ikon o

Ο θεός δεν ασχολείται πια με μας. Δεν στέλνει πια συγγενείς του να σταυρωθούν και να μαρτυρήσουν. Μας παράτησε αποχαυνωμένους μέσα στη γραφειοκρατία και τη βία. Μας γαλούχησε με τον αφηγηματικό λόγο του κατακτητή, που κυμαίνεται ανάμεσα στην πλήρως ελεγχόμενη αντικειμενικότητα, τη μαλθακή παθητικότητα και την εμμονική ακατανοησία. Υπό μια έννοια οι καλοζωισμένοι αλλά καταθλιπτικοί άνθρωποι της Δύσης είναι άνθρωποι χωρίς τραγωδία. Μοιάζει να μην έχουν κανένα λόγο να ζουν και, συνεπώς, καμιά αιτία για την οποία θα μπορούσαν να πεθάνουν, γεγονός που σημαίνει ότι τους λείπει το στοιχειώδες και κεντρικό δράμα που συνιστά την ανθρώπινη μοίρα. Τούτο εξηγεί το γεγονός ότι θυσιάζονται στη σκακιέρα του ανταγωνισμού, μέσα σε συχνά βίαιες και θανάσιμες σχέσεις, που συνιστούν την τελευταία και μοναδική πράξη ηρωισμού για την οποία είναι ικανά. Μέσα στις ερήμους από τσιμέντα, εφημερίδες και ματωμένες σημαίες φωσφορίζει η απελπισία και η κατοικίδια απόγνωση. Η λεγεώνα των ξένων κάνει τη δουλειά της στην υποσαχάρια Αφρική, οι αμερικανοί πεζοναύτες παίζουν την κοκκινοσκουφίτσα με τους νεκροζώντανους άραβες. Οι αμερικανοί ψηφοφόροι λένε ναι στον εικονικό πνιγμό. Ο Μεγάλος Αδερφός, η άσεμνη απομίμηση κάθε αδελφοσύνης, είναι πηγή και ηδονοβλεπτική εικόνα ενός καθολικού τρόμου, τον οποίο προκαλεί και συντηρεί το ένα και μοναδικό κόμμα. Το κόμμα της μόνιμης παραποίησης της πραγματικότητας. Ένα κόμμα που κηδεμονεύει την ανθρώπινη οντότητα. Σεξουαλικότητα, ατομική ζωή, πολιτική εξουσία, θεώρηση του κόσμου. Ύστατη και φριχτή η σκηνή αποκορύφωμα του Όργουελ που δείχνει τον ήρωά του τσαλακωμένο και αποβλακωμένο απ’ τα βασανιστήρια, ράκος μπροστά σ’ ένα ποτήρι απαίσιου οινοπνευματώδους ποτού, προσθέτοντας εν είδει λεζάντας στην εικόνα τη φράση: Αγαπούσε τον Μεγάλο Αδερφό.

Μemorandum

1280x720-tPh

Είναι αδύνατο να κλείσουμε την πόρτα στις λέξεις που λερώνουν τη φαντασία. Η κοσμιότης είναι η ζελατίνα της κοινωνικής συνθήκης που μας θέλει τόσο σιδερωμένους και ηθικούς όσο επιτάσσει το συμφέρον μας. Έξω μεταμορφώνομαι σε κάτι άλλο από αυτό που είμαι μέσα. Έξω βιώνω το τραύμα της συνύπαρξης με τον Άλλο ενώ μέσα ακονίζω τις μύχιες απολήξεις της ατομικότητάς μου.

Εδώ εξουσία και πάλι, σημείο τομής όλων των δυνατών δρόμων, η Εκκλησία. Η Εκκλησία του Χριστού, η Εκκλησία του Ισλάμ, η Εκκλησία του προτεστάντη και όλες οι σκεπασμένες με χρυσόσκονη αγιοσύνης αγριότητες. Εδώ η επιχείρηση υποταγής περνάει από τη συστηματική καταπίεση του σώματος, του πόθου και της ηδονής, καθιστώντας την απονέκρωση της σάρκας τον κανόνα της θεοκρατικής διαστροφής.

Η Εκκλησία καθιστώντας κάθε άντρα αμαρτωλό και κάθε γυναίκα αμαρτωλή, αφήνοντάς τους παραδομένους στο έλεός της, παρέχει στον εαυτό της μόνο το απόλυτο δικαίωμα να τους συγχωρήσει. Αυτή τη συνθήκη σήμερα την επικαλύπτει επαξίως στη Δύση ο οικονομικός ολοκληρωτισμός που βιώνουν οι κοινωνίες πάντα με το πρόσχημα της δημοκρατικής θείας χάρης.

Η πλαστή δημοκρατία μας ανέχεται και συγχωρεί, αλλά είναι το τελευταίο στάδιο αποκτήνωσης και υποταγής. Το ισοδύναμο της πορνοκρατικής μανίας του μουλά και του ιεροκήρυκα είναι ο ηγέτης-ανθρωποβοσκός που με πρόσχημα την οικονομία λιανίζει τις ζωές των υποτελών στον πάγκο του παγκόσμιου χασάπη.

Κι όπως ο θρησκευτικός ποινικός κώδικας της σάρκας, τον οποίο συνοδεύουν οδηγίες προς τους εξομολογητές, σχετικά με τον τρόπο που θα μπορούσαν να ξετρυπώσουν από τη συνείδηση του εξομολογούμενου την παραμικρή ένδειξη φιληδονίας, παρακινώντας τον να την ομολογήσει, οδηγώντας τον έτσι στη μετάνοια, με τον ίδιο τρόπο ο πολιτικός ποινικός κώδικας οδηγεί τον καταπιεσμένο στη μετάνοια.

Που να λερώνεσαι τώρα με σπέρματα και υγρά, τι τα θες τα γαμήσια και τις μαλακίες, εμείς θα σε μαλακίσουμε καθαρά και παστρικά. Ο πνευματικός σου θα σε φτάσει στην κορύφωση, στην ευχαρίστηση. Ο ηγέτης σου θα κάνει ανώδυνα την επανάσταση για σένα. Η μαμά, ο μπαμπάς, ο εργοδότης, η ορθοδοξία, το Ισλάμ, το κράτος. Μη λερώνεις εσύ παιδί μου τη φαντασία σου με κακές λέξεις. Ακόνισε τ’ ακροδάχτυλά σου στην οθόνη αφής του ευνουχισμένου εαυτού σου. Στείλε sms στο μουνί, στο φαλλό, στη γιούνισεφ, στο θεό. Μ’ ένα sms γαμάς, σώζεις παιδιά απ’ την πείνα, κερδίζεις τη βασιλεία των ουρανών.

Γεύμα με την Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ

Khaled-Akil-4

Πάντα η θηριωδία και ο θάνατος χρησιμεύουν ως εικόνες για να δαιμονοποιήσουν τον εχθρό. Τον Άλλο. Μέσα απ’ αυτές τις εικόνες διακυβεύεται η πεμπτουσία του ανταγωνισμού. Οι κανόνες της σύγχρονης ανθρωποφαγίας είναι επιμελώς σπαρμένοι μέσα στα συντάγματα των λαών.

Εδώ η επιστήμη της ανακωχής του ταξικού πολέμου έχει προσφέρει όλο το σάλιο της στα γεννητικά όργανα του Κυρίου ημών καπιταλιστή για να πετύχει μιαν ανώδυνη διείσδυση. Για να μοιάζει με ατέλειωτη ευχαρίστηση αυτή η συνθήκη του ανταγωνισμού στις ανθρώπινες κοινωνίες.

Για να έχουν λόγο αυτές οι καμπανάτες ανδροπρεπείς απειλές που εκτοξεύουν οι βαρβάτοι άντρες στο κυνήγι της επιτυχίας και στο μίζερο αγώνα του βιοπορισμού. Θα σου γαμήσω την Παναγία, το σπίτι, την αδερφή. Θα σου σκίσω τον κώλο. Εδώ το γαμήσι είναι φονικό όπλο και ο πούτσος το καλογυαλισμένο μπαζούκας που θα πολεμήσει τους κακούς. Ή θα με γαμήσουν ή θα τους γαμήσω. Ιδού ο νεοφιλελευθερισμός, ιδού η Αρβελέρ, ιδού το οίδημα.

Μέσα στη φαντασιακή πομφόλυγα του λεγόμενου αγωνιστή της ζωής, δηλαδή του τύπου που τρέχει νυχθημερόν για να εξασφαλίσει ευημερία στον εαυτούλη του ποδοπατώντας τους άλλους ή γράφοντάς τους στην καλύτερη περίπτωση στ’ αρχίδια του, υπάρχει μόνο μαύρο σαπισμένο πύον που κάποια στιγμή θα σκάσει στα μούτρα μας. Μόνο ανταγωνισμός και μόνο μάχες.

Μια ζωή παγιδευμένη σε απειράριθμες τάσεις αυτοκαταστροφής και φθοράς. Μια ζωή μάχες. Κι ίσως ακόμη και στην καρδιά του δολοφόνου να ξεχνιέται πάντα λίγη αγιότητα και στο μυαλό του ηλίθιου ακόμη να υπάρχει κάποιος θύλακας φιμωμένης ευφυΐας, αλλά στην κοιλάδα του ανταγωνισμού υπάρχει μόνο λιώσιμο και υποκρισία. Εκμετάλλευση. Μάχες. Η αγαπημένη λέξη των μικροαστών.

Τι κάνεις; Δίνω μάχες. Παλεύω. Ποιόν μάχεσαι και με ποιόν παλεύεις χριστιανέ άνθρωπε της εκκλησίας και του θεού; Σε ποιόν επιδιώκεις να χώσεις το πενεμένο σου εργαλείο πουτσαρά μου; Πόσους θα σκοτώσεις σήμερα στο βίντεο γκέιμ;